Zwykła codzienność, nic nie zauważyli,
zmęczeni trudem, pieluchy zmieniali.
Trochę ubodzy, choć bardzo bogaci,
o szczęściu w domu nigdy nie mówili.
Strudzeni życiem, codzienne problemy,
to była radość, choć nie zauważyli.
Zostały tylko- zdjęcia cudownych lat.
Na górnej półce, pośród jakichś śmieci,
aby obejrzeć, niezmiennie czasu brak.
Dziesiątki razy w złości odchodzili,
jednak do dzisiaj, pozostali razem.
Tacy szczęśliwi, choć nie zauważyli,
gdzie prysły lata? Pozostali sami.
Dzieci wracają, przecież złote gody,
Bóg raczy wiedzieć- kiedy to minęło.
Cudownym trafem- kiedyś się odkryli,
przypadkiem może, napotkali siebie.
To uśmiech losu, że się zauważyli.