przyniosłem kwiaty
powiedziała
że nie trzeba
następnym razem
nie przyniosłem
zapytała
dlaczego
mówiłem dużo
chciała żebym słuchał
słuchałem
spytała czemu milczę
zostałem dłużej
uznała że się poświęcam
wyszedłem wcześniej
nie powiedziała nic
zapytałem wreszcie
czego chce
spojrzała na mnie
jak na człowieka
który pyta morze
gdzie się kończy
nie potrzebowała więcej
tylko brzegu
który ciągle się cofa
kora odchodziła płatami
czarna i lekka
rozpadała się
zanim zdążyłem jej dotknąć
pień oddał dłoni ciepło
jakby ogień nie wiedział
że już się skończył
nie było ptaków
tylko szyszki
pękające jedna po drugiej
i chrząszcz pod korą
wiercący w ciszy
las pachniał mokrym żelazem
i gorzkim dymem
nie zabrałem stamtąd nic
przez kilka dni
wszystko czego dotknąłem
miało słoje
kiedy ziemia wchodzi żołnierzom do ust
a każdy oddech
trzeba wyrywać błotu
kiedy noc nie ma gwiazd
tylko rakiety
a modlitwa kończy się
trzaskiem zamka
na sztandarach święci
po obu stronach
ten sam bóg
proszony o celniejszy ogień
raz dwa
dalej
kolejne dziecko
odjęte od świata
czy widzisz
jak brat mierzy do brata
obaj przed strzałem
robią ten sam znak krzyża
jeśli to próba
kto układa pytania
z kości dzieci
jeśli kara
dlaczego zawsze spada
na tych
którzy nie wydali rozkazu
zejdź więc
z obłoku
z kadzidła
ze złotych ołtarzy
zejdź do rowu
gdzie człowiek grzęźnie
po kolana w człowieku
powiedz temu
który jeszcze oddycha
że twoje milczenie
też podaje amunicję
syn śmieje się przy stole
tak samo jak ty
unosi jeden kącik ust
jakby resztę radości
zostawiał dla siebie
zatrzymuję łyżkę
nad talerzem
pyta
co się stało
mówię nic
nie wie
że właśnie wróciłaś
na sekundę
w jego twarzy
potem kruszy chleb
narzeka na zupę
jest cały sobą
a ja jeszcze siedzę
w cieniu twojego uśmiechu
i nie proszę go
żeby śmiał się inaczej
siedemnastego lipca
świat obchodził
dzień sprawiedliwości
termometr przy aptece
zeznawał trzydzieści dziewięć
na ekranie
przesuwano liczbę zmarłych
pod reklamą
tanich wakacji
w sali rozpraw
klimatyzacja działała
bez zarzutu
świadek powiedział
że lato przyszło samo
starsza kobieta
niosła butelkę wody
jak dowód rzeczowy
sędzia otarł czoło
zamknął okno
do akt wpisano
brak winnego
burza weszła nagle
miasto skuliło ramiona
pod reklamą kebabu
autobus stanął przy krawężniku
z zaparowanym pyskiem
drzwi otworzyły się ciężko
wypuściły ludzi
i resztki ciepłego powietrza
pod daszkiem sklepu
obcy stali tak blisko
że każdy oddech
przestawał być własny
mężczyzna w garniturze
trzymał ziemniaki w mokrej reklamówce
kobieta przycisnęła chleb do piersi
jakby wynosiła go z pożaru
dziecko zamilkło
po białym błysku za kamienicą
przez chwilę
nikt nie umiał być osobno
deszcz bił po szybach
aż szyldy gasły
jeden po drugim
jakby miasto
mrugało
wspólnymi powiekami
piętnastego lipca
słońce nie wybrało strony
jednakowo grzało
czarne krzyże
stal na ramionach
końskie grzbiety
i spękane usta
w obu szeregach
chorągwie wiedziały
kto jest swój
konie miały w tej sprawie
inne zdanie
przed bitwą śpiewano bogurodzicę
każdy głosem
który miał jeszcze przy sobie
potem kopie pochyliły się
jakby ziemia
żądała podpisów
w południe leżały na niej
tarcze bez herbów
rękawice bez dłoni
i wielkie plany
nagle ludzkiego wzrostu
wieczorem zwycięzcy
liczyli chorągwie
pokonani
przestali się liczyć
następnego ranka
zboże podniosło się pierwsze
nie wiedziało
że zrobiło to
po polskiej stronie
urodziłem się w kraju, który najpierw pyta o numer, dopiero potem o powód istnienia. numer
pamiętam. powód zgubiłem przy przeprowadzce razem z książeczką do nabożeństwa i gwarancją
na czajnik.
od tamtej pory mieszkam legalnie na podstawie dwóch pieczątek i pomyłki w nazwisku. ojczyzna
przysyła mi listy polecone, abym potwierdził, że nadal jestem sobą. najlepiej w godzinach pracy.
w telewizji ktoś ratuje wspólnotę, zanim wystygnie rosół. ktoś inny podnosi głos do rangi hymnu.
sąsiad wierci w ścianie, jakby szukał wyjścia z historii.
tymczasem płacę rachunki, wynoszę śmieci i uczę się oddychać bez numeru sprawy. tylko nocą, gdy
wszystkie okienka są zamknięte, moje nazwisko odzyskuje ciało.
kobieta nie rośnie
od cudzego zachwytu
nie prostuje pleców
bo ktoś nazwał ją piękną
nie staje się większa
od dłoni na skórze
ani mniejsza
gdy je z siebie strąci
mężczyzna nie jest bogiem
od lepienia twarzy
ma tylko serce
raz mocne
raz pęknięte
jak krzesło po kłótni
miłość nie bierze człowieka
na własność
nie sprawdza
ile śladu zostanie
po palcach
nie mierzy kobiety
mężczyzną
nie mierzy mężczyzny
tym co zdołał
w niej zostawić
nikt nie jest
czyimś dziełem
dopóki oddycha
własnym głosem
człowieka
nie tworzy kochanek
człowieka się widzi
albo się go traci
i wtedy zostaje tylko
piękne zdanie
pod którym ktoś
bardzo brzydko
pomylił miłość
z posiadaniem
niebo miało kolor pomyj.
było najgorsze, bo tylko patrzyło.
wieś w gaciach i koszuli,
rozpruta na ganku,
zanim zdążyła pojąć.
niedziela szła do kościoła –
wróciła bez języka,
wleczona za gardło.
matka upchała dzieci pod spódnicę.
płótno nasiąka najszybciej,
kiedy historia wchodzi do izby
z twarzą sąsiada i zapachem wódki.
a teraz wycierają juchę o rękawy.
plują w żywe oczy: to nie nasze noże.
skrobią paznokcie z cudzego mięsa,
ich prawda rzyga czystością.
nie pytaj, czy ziemia pamięta.
ziemia to tłuste, ślepe gardło.
przełyka i milczy.
i tylko lipcowa trawa rośnie niżej.
kuli łeb,
żeby znowu nie ścięli.