kamień był odsunięty
ale w środku dalej leżało ciało
płótno przyrosło do pleców
zrywał je powoli
razem ze skórą
rana nie chciała się zamknąć
pracowała głębiej
jak język
oddech wszedł nagle
za głęboko
aż zabolało
wstał
i przez chwilę się nie ruszał
dotknął miejsca po gwoździu
wciągnął zapach potu
wtedy zrozumiał
że nie wrócił
tylko został oddany
on układa dzień
z rzeczy które nie kłują
fotel stoi pod kątem
a drzwi są domknięte
na szerokość dłoni
jeśli coś się przesunie
pęka powietrze
nie płacze od razu
najpierw całe ciało sztywnieje
jak przy nagłym zimnie
trzymam ręce przy sobie
czekam
aż sam przyjdzie
jego głowa uderza o moje ramię
raz
drugi
sprawdza czy nie znikam
nie znikam
nie mówię tego
bo głos jest duszący
zostaję w miejscu
żeby miał gdzie wrócić
kiedy zasypia
oddycha poszarpanie
jakby po długim biegu
cały dzień pilnował granic
prowadzę dłoń nad jego plecami
nie dotykam
i wtedy wiem
miłość nie jest czułością
jest trwaniem
w tym jednym miejscu
gdzie świat go boli
bóg jest dziś księgowym
w pustym biurze parafialnym
przesuwa palcem
po kolumnach naszych ubytków
starość to nie jesień
raczej awaria —
stawy skrzypią
jak zawiasy w bocznej nawie
modlitwa stała się nawykiem żucia
słowa nie przebijają się
przez sufit z dykty
patrzę na dłonie —
to sine pustkowia
które już niczego nie ogłaszają
prorocy milczą
nie mają zasięgu
w tej piwnicy pełnej ciał
gdzie świeci tylko
neon exit
nad drzwiami do kostnicy
nie ma w tym tragizmu
jest uporczywa nudność
anioł pański zwiastował nam
artretyzm i lęk przed schodami
zbawienie to mit
czekamy aż ostatni bezpiecznik
zgaśnie
świat milknie
zostaje tylko ciche kliknięcie
wyłączanego termoforu
szklane miasto pękło
na osiem miliardów (u)śmiechów
w tej szczelinie
pomiędzy
wtorkiem a nicością
wyrastają (nie)cierpliwe
litery
bezzębne i nagie
&
moje palce to
p r z e c i n k i
szukające rytmu w betonie
gdzie konwalia pachnie
spaloną izolacją
(czy słyszysz jak
płatek
ś n i e g u
krzyczy)
nie pytaj o sens
umarł wczoraj
w poczekalni u dentysty
zostawiając tylko
małą
pustą
literę
i
która samotnie
wspina się
na szczyt
pytania
beton nie oddycha
on tylko stygnie pod stopami kurierów
którzy wiozą zimną pizzę i zbawienie
w tłustych kartonach
miłość to dzisiaj błąd serwera
albo brak zasięgu w windzie
gdzie zapach cudzego potu miesza się
z aromatem waniliowej choinki
nie pisz mi o duszy
pokaż mi historię przeglądarki
tam jest twoja prawdziwa ewangelia
spisana między promocją na buty
a lękiem przed końcem miesiąca
noc nie ma już oczu
ma tylko niebieską diodę
która mruga do nas
jak konający cyklop
wszystko jest na sprzedaż
nawet ta cisza
którą właśnie próbujesz przełknąć
razem z tabletką na sen
na tablicy opóźnienie
bez podania przyczyny
ludzie ustawiają się bliżej toru
głośnik
trzeszczy
gubi słowa
kobieta poprawia rękaw
za każdym razem mocniej
chłopiec kopie kamyk
wraca pod but
pociąg wjeżdża bez pośpiechu
drzwi zamykają się dokładnie
reszta robi krok w tył
coś zostało im zabrane
cud — metafizyka z urzędu
o drugiej zero zero świat wstrzymuje oddech
żeby przeskoczyć w trzecią
jakby nic po drodze nie istniało
zegary cyfrowe
ciche narzędzia postępu
jednym mrugnięciem
wymazują nam sześćdziesiąt minut
bez oporu
bez śladu
godzina znika
zanim zdąży się wydarzyć
będziemy siedzieć dłużej przy świetle
jakby należało do nas
rano
mózg ciąży w głowie
jak odłożony nie na miejsce
wstajemy punktualni
nowocześni
spóźnieni w środku
natura niczego nie podpisywała
ale ją to obejmuje
więc pij tę kawę
gorzką i gęstą
świętuj
udało się
czas został przesunięty
a my razem z nim
tylko
ciało zostało
o godzinę nie tędy
nie zaczyna się
rozpoznajesz ją za późno
jak trzęsienie ziemi —
najpierw przesuwa się pył
dopiero potem przychodzi strach
fizycy twierdzą że wszystko ma masę
miłość nie waży nic
a jednak ugina podłogę
słowniki mają dla niej hasło
encyklopedie — trzy strony
ona sama nie czyta
jest niepiśmienna
a wie wszystko
przychodzi przy obiedzie
w połowie zdania
bez zapowiedzi
pojawia się wbrew danym
takich zjawisk
są miliardy
i każde
jest pierwsze
wyciągasz ze mnie drzazgi po całym dniu
w lesie. robisz to pod światło, które drży od napięcia.
miłość ma u nas kolor miedzianego drutu.
jest przewodzeniem, prądem, który idzie
nisko, tam
gdzie korzenie szukają wilgoci.
kładziesz dłoń na moim karku – to miejsce
pamięta nasze ucieczki.
czuję jak coś skręca ostro
wzdłuż kręgosłupa.
nie mówmy o wieczności. mówmy o tym,
że rano trzeba będzie rąbać drewno,
a twoje palce pachną jeszcze dymem
i mrozem, który osiadł na progu.
jesteśmy dla siebie schronem z ubitej gleby.
bezpieczni, póki bije w nas ten sam
ciemny, zwierzęcy rytm.
dzień wisi na klamce
nikt go nie zamyka
dziecko trzyma coś w dłoni
mówi że to światło
i że nie odda
matka poprawia poduszkę
jakby układała sen
żeby się nie rozsypał
ojciec liczy oddechy
ale nie na głos
ktoś czyta bajkę
w której nikt nie znika
tylko wychodzi na chwilę
na stoliku stygnie herbata
i nikt jej nie zabiera
przy łóżku siedzą anioły
bez skrzydeł
na krześle leży bluza
za duża
jakby ktoś miał jeszcze wrócić
i tylko światło
nie mieści się w dłoni
więc zostaje