Dziś ponownie się spotkali,
w starym parku za jabłonią,
niebo zaszło już chmurami,
kroplą doznań razem płoną.
Dawniej młodzi tylko ciałem,
teraz również duchem życia,
zjedli wspólnie lata jabłek,
nieco gorzkich, słodkich kilka.
Usta słodycz nieba niosą,
dotyk serce ciągle pieści,
miłość bywa niepogodą,
blaskiem światła i grą cieni.