/Wiersz inspirowany powieścią „Mistrz i Małgorzata”
Michaił Bułhakow/
Już żółte kwiaty ostatnią nadzieją,
zgorzkniała przyszłość jedynie pisana.
Ponure oczy wnet ponownie świecą,
miłość nastała.
Wąska uliczka namiętności strzeże,
węzłem sekretnych uniesień związani,
spełniłeś luby największe marzenie,
czułość bez granic.
Choćbym czartowi duszę zaprzedała,
plugawi ludzie nie staną na drodze,
za tobą zdążam zapłata nieważna,
uczuciem płonę.
Anioł zapłakał w czeluści strącony,
otulił skrzydłem nieznanej dobroci,
skończył cierpienia iluzją rozkoszy,
światem wolności.