/Inspiracja: „Mały książę” Antoine de Saint-Exupéry/
Wciąż wpatruję się w niebo by dostrzec planety,
Na których wzrasta miłość jak kwiaty na łące,
W palecie barw namiętnych czułości zakątek;
Odnaleźć miejsce szczęścia jak ogród wiosenny.
Żegluję poprzez wszechświat, miliardy lat świetlnych,
Tysiące miejsc zwiedziłem jednakich wyglądem,
Przez lunetę spoglądam jak mały wędrowiec,
Nadzieja ciągle płonie w marzeniu bajecznym.
Pragnąłem znaleźć szczęście, szukając daleko,
Podróż ścieżkami nieba odkryła cień prawdy.
Wszystkie moje tęsknoty nieśmiałą dyskrecją,
Każdego dnia mijałem rumieńcem oblany.
Kroczymy wspólnie łąką, zwaną życia rzeką,
Ty, jesteś moją różą — światem nad miliardy.