Wiersz jest jak filiżanka kawy,
w której mieszają się myśli i słowa.
Tak jak gorący napój pobudza zmysły,
tak poezja pobudza duszę i umysł.
Słowa są jak kropelki deszczu,
które spadają na wyschnięty ląd.
W poezji odnajduję ukojenie,
kiedy życie jest pełne napięć.
Niekiedy wiersz jest jak otwarte drzwi,
które prowadzą do innej rzeczywistości.
Tam, gdzie światło jest jaśniejsze,
a zgiełk miasta milknie w ciszy.
Czasami to jak refleksja,
która tkwi głęboko w sercu.
To ujście emocji i uczuć,
które inaczej pozostałyby w mroku.
Gdyż poezja to nie tylko rym i metrum,
to przede wszystkim żywe słowa.
Słowa, które ożywają w duszy,
i dają jej skrzydła do lotu.