Kategorie
Post

ławka w parku

…pusta jak serce po stracie
echa radości w pamięci zostały
po żółtych liściach łzy spływają latami
utraconej miłości w słońcu skąpanej

ciepło przenika przez życia konary
rysuje złote plamy niczym wspomnienia
na starych poszarpanych fotografiach
gdzie mnie tuliłaś na ławce z uśmiechem

siedzę i czekam w milczeniu na ciebie
w bólu gdzie utracony czas niczym żebrak
wciąż krąży bez drogocennych wskazówek
o jałmużnę nie proszę tylko o jedną nutę
z melodii
którą codziennie z radością nuciłaś

słońce delikatnie maluje cienie przeszłości
jesienny wiatr szumem gra jakby na strunach serca
w niebo słoneczne spojrzałem mamo
i czuję jak oddechem wiatru policzki gładzisz

nasza ławeczka
w parku zamyślonym świeci
wspominanie nie znika
usiądę tu znowu

ku twojej pamięci