Zamyśliłem się nagle nad życiem po śmierci;
gdyby zagrać z kostuchą o stawkę najwyższą,
przy pokerowym stole marzenie rozstrzygnąć,
chociaż dusza nieczysta do nieba niech wzleci.
Zatrwożyłem się myślą o pustym wszechświecie,
gdzie ostateczny koniec bezwietrzną pustynią
pozostał pośród mroku na wieczność zastygłą;
przerażający miraż- bezwzględny, zdradziecki.
Wiele wizji powstało umysłem stworzonych,
zabłądziłem w obłokach niesiony fantazją,
uzyskać odpowiedzi- pragnienie męczące-
trzyma mocno człowieka za barki pokory.
Znaczonymi kartami skrzydła śmierci grają,
pozostaje włączony zegar pełen zwątpień.