Na plaży gdzie fale szepczą
historię morza, zostawiam ślady.
Kiedyś znikną, może za chwilę
gdy woda znów przyjdzie po swoje.
Spaceruję po brzegu, myśląc
jak wiele naszych kroków
wygląda jak te na piasku
ulotne, nieuchwytne, znikające.
Patrzymy na horyzont
gdzie niebo spotyka się z wodą
marząc o miejscach dalekich
których nigdy nie zobaczymy.
W małych muszlach kryją się
sekrety oceanu, jak w ludziach
słowa nigdy niewypowiedziane
a mogące zmienić wszystko.
W cieniu latarni morskiej
gdzie wieczór zapala światło
znajduję schronienie przed wiatrem
niosącym zapach soli i wspomnień.
Czy nasze życie jest niczym więcej
niż te ślady na piasku
które czas i fale
zacierają bezpowrotnie?
Gdy słońce zachodzi, barwiąc
niebo w odcieniach złota
– zamykam oczy, czując
że jestem częścią światła.
I choć moje ślady znikną
jak te na piasku
wiem- że przez chwilę
byłem tu, żyłem, czułem.