Pytają mnie, jak znaleźć sens.
Wskazuję na mrówkę
ciągnącą igłę sosny
przez piasek, mech, żwir.
Nie pyta, po co.
Dźwiga ciężar.
To wystarczy.
Chmura nie wie, że jest chmurą.
Przepływa.
Drzewo nie zna słowa „korzeń”
a jednak rośnie.
Liść spada, bo nadeszła pora
ziemia zwyczajnie złapie
jakby robiła to od zawsze.
Kamień w rzece
nie zastanawia się nad prądem.
Wygładza się.
Gwiazda gaśnie
bez słowa pożegnania.
Ciemność nie jest winą.
Ty stoisz z notatnikiem
piszesz: „dlaczego”, „czy”, „jak”.
Zamykasz świat w nawiasach
a on tymczasem
otwiera okno.
Wlatuje mucha
krąży nad kartką.
Odpowiedź nie mieszka
w zdaniach złożonych.
Leży na dłoni
przesuwa się po płocie
sięga po jabłko.
Smakuje.
To wystarczy.