Na zdjęciu wszyscy patrzą w stronę światła.
Ojciec z powagą trzyma dłoń na ramieniu matki
matka – torbę z zakupami.
Dzieci jeszcze nie zdążyły się pokłócić.
W tle – pokój z zasłoną
która zawsze była trochę za krótka
i dywan pamiętający więcej niż wszyscy.
Po latach każde z nich
zabrało wersję tej sceny ze sobą.
Ojciec mówił, że było spokojnie
matka – że zbyt cicho.
Dzieci nie pamiętały
czy to był piątek, czy sobota.
Raz w roku, przy świątecznym stole
słowa wchodzą jak dania:
niedogotowane wspomnienia
zimne pretensje
kompot z suszu –
nikt nie pyta, czy ktoś jeszcze lubi.
Rodzina –
układ planetarny o niestabilnych orbitach
którego grawitację
utrzymuje babcia siedząca cicho
jakby już dawno była po tej stronie
gdzie wszyscy znów patrzą
w jedną stronę.