Kto tam?
Zapytała mucha bobra,
jestem Leon, zęby ścieram,
już troszeczkę mam za długie,
a dentysta jest zbyt drogi,
drzewko zetnę, nie zarobi.
Kim ty jesteś?
Tak beztrosko bzykasz wkoło.
Jestem mucha Weronika,
wciąż pojawiam się i znikam.
Miły bobrze w cieniu siądę,
a ty ścieraj zęby dobrze.
Mucha była dość szalona,
ciężko nawet w to uwierzyć,
przyjaciółmi są do dzisiaj,
ciała różne, dusza jedna.
„Nie można rozłączyć tego, co jest jednością.”
Hanna Kowalewska
Co za wielka awantura,
o żarówkę zwykłą poszło,
co na klatce się świeciła,
teraz kto ma kupić nową.
Sprawa iście to banalna,
jedna drugą przekrzykuje,
w alc-hajmera pani wlazła,
twoja kolej na świetlówkę!
Już za włosy się złapały,
jak bokserzy zapalczywie,
sąsiad przyjął już zakłady,
na tę z lewej trzy do jeden.
Wrzawa wielka się zrobiła,
gdy żarówkę już wkręciłem,
wszyscy popatrzyli z bliska,
co ciemnota ludzka niesie.
„Jedyny sposób, aby zwyciężyć w kłótni,
to unikać jej.”
Dale Carnegie
Choć spokojnie wczoraj spałem,
rano stwierdzam ze zdumieniem,
spodnie jakieś są za małe,
a w koszulkę się nie mieszczę.
W zeszłym roku o tej porze,
wszystko było jak na miarę,
w praniu się skurczyły może,
tak przynajmniej mi się zdaje.
Sprawa jakaś tajemnicza,
dzisiaj w nocy stukot słyszę,
to maszyna jest do szycia,
a kot zwęża spodnie skrycie.
Wszystko teraz się wydało,
dzieło było to psotnika,
wykazuje się dbałością,
aby jednak dietę trzymać.
zdj.pixabay.com
Zakopałem dzisiaj topór,
co wojenną ścieżką zdążał,
przyjacielu, dość kłopotów,
chodź na wódkę, póki chłodna.
Ja, nie piję alkoholu,
bo od tego głowa boli,
może żona mi pozwoli,
wyjść na chwilę po kryjomu.
Druga flaszka już dopita,
teraz albo nigdy przecież,
otóż chciałem ci powiedzieć,
twoja żona ze mną mieszka.
Czas kołysze falbankami
białej sukni jaśminowej
gdzie odeszła biała pani
przecież serce oddam tobie
Kartka płacze lecą z góry
krople deszczu niczym słowa
i nie mogę ich przytulić
ani nawet w sercu schować
Tylko jedno mam pragnienie
razem tańczyć tango nuevo
zawsze twoim być marzeniem
kroplą deszczu budzić niebo.
Wrona jakby lekko zbladła,
gdy jej sroka koleżanka,
w tajemnicy powiedziała,
dzisiaj znowu ich widziałam.
Śmieci nam do lasu zwożą,
całe worki pod topolą,
przecież wszyscy tu mieszkamy,
kto być może tak zuchwały?
Wiem, do dzika lećmy prędko,
on się kręcił dziś nad rzeką,
chyba działa coś na temat,
bo przeglądał śmieci nie raz.
Wszystko już jest załatwione,
jednym dzika telefonem,
przecież to był tylko człowiek,
śmietnik wszystko o nim powie.
Mieszka tutaj koło lasu,
dostał małe ultimatum,
zryję cały mu ogródek,
jeśli śmieci nie usunie.
Mały motyl dziś posmutniał,
więc biedronka rezolutna,
zapytała przyjaciela,
co kochany ci doskwiera?
Ja to tylko po tych kwiatach,
nieprzerwanie ciągle latam,
chciałbym fruwać aż do nieba,
odkryć gwiazdy i pozwiedzać.
Może tam są inne kwiaty,
jestem taki wciąż ciekawy,
przecież świat jest taki duży,
by uczuciu się przysłużyć.
Biedroneczka wysłuchała,
myśli takie nieraz miałam,
jesteś cudnie zakochany,
miłość nigdy nie ma granic.
Romansował pasikonik,
z pewną żabą nad jeziorem,
plotki tylko wicher gonił,
że już dawno są po słowie.
Tajemnicza to historia,
pasikonik zaręczony?
Chyba wczoraj głosił słowa,
że on singlem zostać woli.
Coś tu jednak jest na rzeczy,
dojść musiało do kontaktu,
żaba jakby brzuszek większy,
nosi z gracją już od czwartku.
Chodzą razem na spacery,
wciąż zabawy, dyskoteki,
nawet widział żółw Marceli,
pocałunki- bez koncepcji!
Niech się bawi młoda para,
jakże pięknie wyglądają,
księżyc pełni rolę grajka,
na jeziorze wszyscy tańczą.
A dzieciątka- jakie ładne!
Część po mamie żabką pływa,
inne bardziej są po tacie,
wolą się na drzewa wspinać.
Całą historię, którą wam powierzę,
pamiętam dobrze, pełna ona smutku.
Gorąca miłość, igraszki kochanków,
normalne troski, życia codziennego.
Przykładna para, tak o nich mówiono,
na mszę niedzielną objęci chodzili,
radosne twarze, zawsze tacy młodzi,
czas się zatrzymał miłością cudowną.
W domu inaczej cztery ściany krzyczą,
dzieci wpatrzone w płaczącego misia,
kłótnie codziennie krzyk i smutek niosą.
Dzisiaj inaczej niż każdego ranka,
krwista kałuża, cios zadany mocno,
nóż tylko srebrzy łzy starszego syna.
Wrócił do domu Jerzy z Malborka,
żona majstruje koło rozporka.
I to sąsiada,
to już żenada.
Szukam rycerza- taka aktorka.