Spóźniony pociąg nadjeżdża,
przynosząc nagłą przemianę,
po szynach życia pośpiesznie,
torami ślepca w nieznane.
Siłą zmienione marzenia,
już życie całe spisałem,
nie tędy krzyczy sumienie,
światła dostrzegam zuchwałe.
Pociąg spóźniony nadjechał,
po szynach głowa się toczy,
semafor mrugnął powieką,
przynosząc oddech pomocy.
Tak, aby nikt nie zauważył
Świat umarł dawno
Ludzie
Snują się po speszonych chodnikach
Patrzę przed siebie
Woła mnie
Prawdziwy świat
Bez ludzi
Obłudy
Cierpienia
Kłamstwa
Nienawiścią złączone schematy
Chodzące dwunożne komputery
Sprężyny systemu nienawiści
To nie ja!
Poczekam cicho
Na jutro
Wiem, nie nadejdzie
Pozostanę w złudzeniu
Spętany łańcuchem delikatności
Wrażliwie przebijającym skronie
Gorejący krzew
Płomieniem wydobędzie prawdę
Powrócę
W snach co krzykiem pobudzą
Choćby resztki
Człowieka
Którego pamiętam tylko z marzeń
Snem osnutych spojrzeniem
Nierealnej wyobrażni
Już odeszła
Uśmiechnięta wiara
Pozostało cierpienie
Ścisnięte gardło bólem
Sznurem niezrozumienia
Judaszowa pętla
Zabierze w ciemność
Ruchomymi schodami
Wprost
Do lepszego świata
Skuty rano kajdanami,
osądzony i skazany,
Piłat wyrok wydał srogi,
ubiczować- wnętrze spalić.
Już prowadzą z bólu płonę,
tętent koni nagle słyszę,
to ostatni głos nadziei,
by do raju duszę wzięli.
Czterej jeźdźcy rumak biały,
blask korony- lecą strzały,
głosy milkną, zło odeszło,
tylko cisza — spokój wieczny.
Zdj. shop07004.hdisadjdkh.ru
Wielką radość serce niesie,
taka sama dusza nowa,
szybko życie swoje zmienię,
znaczna szansa — tylko moja.
Wszystko sprzedam i wyjadę,
drugi koniec wszakże Polski,
pierwsze kroki już zrobione,
takie szybkie — koniec troski.
To internet przecież tylko
zwykłe pismo i telefon,
panna męża już posiada,
dwójkę dzieci- psa małego.
Także prysły złudne plany,
teraz siedzę- myśląc cicho,
co też umysł mój przyćmiło,
tylko ściany śmiechem milczą.
Matematyk Marcin z Ostrołęki,
doprowadził siebie do udręki.
Do spowiedzi przystąpił,
gdy małżonce poskąpił,
przyjemności działania od ręki.
Cicho płacze chmurne serce,
chociaż wstaje, patrząc skrycie,
nie zauważam twej piękności,
może troszkę niedowidzę?
Śmiechem raniąc nieświadomie,
może chciałem -tego nie wiem,
zawładnęłaś mym umysłem,
teraz ze mnie — ty się śmiejesz.
Błahe żarty gorycz niosły,
wiele bólu, odtrącenia,
zawsze wracam tam myślami,
do pierwszego zapomnienia.
Miłe chwile, promyk wiosny,
w tej altanie za jabłonią,
chociaż wszystko to wyśnione,
niespełnione myśli płoną.
Już niedługo w oczy spojrzę
i doczekać się nie mogę,
czy iluzją podniecony,
czy uczucia — tak spragniony?
W owocowym cichym tańcu,
usta szeptem celebrują,
wielka słodycz rzeką płynie,
nieskończoną radość czuję.
To uniesień zmysłów sprawka,
gdy w altanie poprosiłem,
skosztuj proszę tego jabłka,
zakazany owoc płynie.
Tajemnicza cicha rzeka,
hałasuje swym oddechem,
a ty muskasz delikatnie,
pod powieką krew się leje.
Choć udajesz że nie widzisz,
sine usta już odeszły,
wczoraj cicho o poranku,
gdy płakały szare wierzby.
Spoglądamy tu na siebie,
trochę inni zatraceni,
mało miejsca w cichej trumnie,
pocałunkiem wciąż złączeni.
Troszkę mnie smuci i nie rozumiem,
jakie to śmieszne on się przewrócił,
samochód rozbił, taki był ładny,
dom mu się spalił, a był na raty.
Żona odeszła, mówiłam Heniu!
Jak biegała do tego spod czwórki,
Nie! Ja całkiem przypadkiem widziałam.
Zobacz … haha znów idzie po wódkę
A jakby swoim życiem się zająć
i w lustro spojrzeć z samego rana,
czyje odbicie tam zobaczymy,
człowieka! Czy już zwykłego chama?
Rozmówić się chciał Jan z Ostrołęki
Żona Krysia sprawiała mu męki
Zaczął ostrożnie- posłuchaj
Speszony usłyszał- dmuchaj
Znowu na twarzy miał ślad od ręki
Nadzieja to tylko obraz co ludzki umysł stwarza
by zabić cierpienia, które życie przynosi…
Widziałam w parku naszą ławeczkę
na której zawsze siedzieliśmy
stare ścieżki zarośnięte pokrzywami
Nasze serca pełne młodzieńczych marzeń
zastygłe czasem odwróconego zegara
a teraz
zgorzkniałość i złość każdego dnia
nie cofniesz wypowiedzianych słów
nie zamierzam zapomnieć cierpienia
co teraz
Wzbierają fale odpływu co ślady nasze
zniekształcają grzebiąc pamięć
przeszłości
słowa
jak kamień rzucony po wodzie
odbijają się pustym wspomnieniem
bez nadziei
jutro
odeszło
wczoraj