Już żółte kwiaty ostatnią nadzieją,
inaczej śmierć jedynie zapisana,
nagle moje oczy ponure dojrzał,
miłość nastała.
Zaułek Arbacki namiętnością płonie,
węzłem sekretnych uniesień związani,
spełniłeś luby największe marzenie,
bliskość bez granic.
Choćbym diabłu duszę zaprzedać miała,
plugawi ludzie nie staną na drodze,
z Tobą istnieć pragnę, cena nieważna,
w dowolnym świecie.
„Miłość dopada nas tak, jak dopada człowieka w zaułku wyrastający spod ziemi morderca”
Michaił Bułhakow, „Mistrz i Małgorzata”