nie pytaj mnie dlaczego siedzę
w barze co pachnie wczorajszym tłuszczem
i spóźnionymi rozmowami
tu każdy ma swoje powody
wszystkie mieszczą się w kuflu
pełnym choć pustym od emocji
barman ściera blat jak przeszłość
zawsze to robi patrząc w lustro
zamiast siebie widzi plecy klientów
świat za drzwiami woła wstawaj
czekam aż światło neonów
rozpuści noc w kieliszku wódki
najważniejsze rzeczy milczą
jak głos co krzyczy w głowie
zadając zbyt trudne pytania
czas przemija bez wskazówek
tylko twarze na mokrej podłodze
wysychają szybciej niż pamięć