wszyscy patrzą przed siebie
nie wiadomo czy w przyszłość czy na fotografa
który liczy do trzech jakby to było zaklęcie
z tyłu chłopak z potarganą grzywką
z przodu dziewczyna z warkoczem
który pamięta wczorajszy deszcz
obok nauczycielka z miną jakby znała już każdą ocenę
w kieszeniach ukryte cukierki pierwsze bilety do kina
i te zdania których nikt wtedy nie powiedział na głos
– boję się nie rozumiem chciałbym być odważny
gdy patrzę na to zdjęcie po latach
wszyscy nadal stoją w tym samym rzędzie
śmieją się choć nie wiedzą jeszcze
że świat będzie miał inną wagę niż plecak
ktoś kiedyś powie — czas leczy wszystko
ale na tym zdjęciu nikt jeszcze nie musi się leczyć
wszyscy są zdrowi od nieświadomości
i może właśnie dlatego tak trudno odwrócić wzrok