Autor: Marcin

Szukała przygód Katarzyna z Rybnika,
poznała Henia przystojnego złotnika.
Pokazał swoje klejnoty,
obiecał pierścionek złoty.
Dostała rzeżączkę w gratisie szkrabika.

Krzyknęła modelka z miasta Ankona,
Röntgena zdjęciem wyraźnie zdumiona.
Cudownie wyglądam!
Zgubiłam kilogram.
Błyszczała światłem wybiegów ikona.

Człowiek leży na ulicy
Wszyscy patrzą nic nie robią
Dyskutują między sobą

Lump napruty słyszę śmiechy
Przecież to jest jednak człowiek

Ulewa niczym rozpacz niebios
Krzyczy sam swój los wybrałeś
Teraz zdychaj śmierdzisz wstrętnie

Szybko biegnę

Sprawdzam żywy
Jeszcze go nie wzięły diabły

Ludzie dostąpili bram piekielnych
Śmierdzą w kotle pełnym siarki
Szatan chochlą miesza sprawnie

Człowiek tańczy jak on pragnie

Przyszli goście do fryzjera,
on spokojny wygląd drwala,
ona jak nie zacznie gderać,
twarz pryszczata i naciera.

Krzyczy jakby na straganie,
gwałtu rety co pan zrobił?
Wpisał posty niemoralne,
koleżanka do mnie dzwoni.

„Good rabarbar” wielka firma,
pan klientów nam odstrasza.
Konto moje muszę przyznać,
chociaż post złośnicy sprawka.

Internetu biedne dzieci,
chmurą dawno zaślepione,
dusza woła powróć świecie!
Kiedy istniał jeszcze człowiek.

„Duchowo jesteśmy w całkowitej dupie.
Życie wewnętrzne zastąpiły nam internet oraz zakupy.”
Andrzej Stasiuk

tylko oczy ślepców wciąż odbijają promienie litości
podążają zatracanym strumieniem
stąpają połamanymi schodami
wykrzywione sylwetki
świat powiedział dość

miliony samotnych kłamstw
a ty
wciąż bez żadnej kontroli

widzę twoją twarz na rozbitym obrazku
ozdobionym łzami pijanych skazańców
świata w pajęczych sidłach

zostałem męczennikiem miłości
już na zawsze samotny

zakapturzone czarne sylwetki
przy przydrożnych krzyżach
trzymają kieliszki czerwonego wina

widzę tylko ostatni zakręt
dałem ci prowadzić

„Poczucie winy nie przemija. Żal przechodzi w smutek, a smutek może trwać wiecznie”
Dean Koontz

letnia polana
koledzy oburzeni
pracą lodówki

Jakże dobrze się bawiłem,
uwierzyłaś w każde słowo,
nakręcałem pozytywkę,
aby cieszyć się melodią.

Przyglądałem się uważnie,
jak wirujesz z wielką gracją,
dziś rozbiłaś się o ziemię,
byłaś przecież porcelaną.

Słyszę nową już melodię,
świat odżywa kolorami,
pozytywek wiele przecież,
czas ponownie się zabawić.

ciągłe upały
parawany stawiają
turyści w klapkach

Życie niesie rozliczenie
w cieniu Dafne jest schowane
płaczą niezerwane listki

tej miłości
niepoznanej

Henryk powrócił z delegacji,
żona nie zrobiła kolacji.
Kartka na stole,
żegnaj matole.
Przegapiłeś czas obligacji.