Człowiek myślący zawsze przegra,
głupota włączyła krwawy świat.
——————————————–
Błyszczą obrazy zakurzone,
ziemia pulsuje zaskoczeniem,
odkrywa marcepanem z gliny,
oddzierając dzieci z honorem.
Zaskoczeniem rozdarte ścieżki,
świata ogłupiałego kanał,
rozsądek ubrania pobrudzi,
zimnego zmurszałego cara.
Prążkowe piżamy dla dzieci,
jaśnieją zabranym uśmiechem,
lecą plastikowe zabawki,
niczym prążki ekranu cieniem.
zdj. Pixabay
ściskam różaniec
krucyfiks wbija się w dłoń
przecież nigdy tego nie robiłem
dziesięć, jeden, potem inaczej
jak to było…
odnajduję w przeszłości odpowiedź
już pamiętam…
muszę oddać swój los komuś
już nie zależy ode mnie
kilka dni …
niczym wieczność
Nie zasłużyłem na taką karę
choć nie mam na to wpływu
oczekiwanie
chciałbym już wiedzieć
to mnie pomału zabija
nie mam wpływu
na wysokość kary
więc czekam
to mnie zabije…
Po cienkiej linie stąpamy od zawsze,
jak pachołkowie miłosnych igraszek,
choć olbrzymi płomień od ciebie czuję,
czy mnie lubujesz?
Zaśpiewam Ci serenadę miłości,
przegonię liryką wszelką wątpliwość,
bez Ciebie zostanie wyłącznie piekło,
kochana Julio!
Mój Romeo, aby ze mnie nie dworujesz,
czy ciała kruchego tylko nie pragniesz,
do rozpaczy nie doprowadzisz skrytej,
duszy płochliwej?
Niech takie myśli spłoną piekła ogniem,
odejdźmy wspólnie, ciała zaślubione,
wolę sztylet w piersi swojej umieścić,
uczucie olśni.
Mała kapliczka powiąże pragnienia,
skazane uczucie wrogiego świata,
skosztujmy razem eliksir goryczy,
złączeni w ciszy.
zdj.pixabay.com
Człowiek próbuje ukrywać prawdę,
powraca, ukrywając człowieka.
piękna kobieta-
dookoła butelki
gwiazdozbiór marzeń
Uważajcie na ludzi podobnych do Was,
lustrzane odbicie przekłamuje prawdę.
„W czeluściach utalentowanego pisarza kłębią się rozmaite demony. I jeśli nawet drzemią w nim
(czy powinny drzemać) przed i po pisaniu, to podczas pisania prowadzą ożywioną działalność”.
Wisława Szymborska
Tekst inspirowany piosenką The Cure, „Lullaby”.
Największy wróg spojrzał,
zostaw mnie na zawsze.
On się tylko śmieje.
Największy wróg szeptem,
rozprasza uwagę.
Proszę, przestań, zostaw,
nie rób mi już krzywdy,
Wyłącznie gromki śmiech.
Czego ode mnie chcesz,
zostaw mnie w spokoju.
Czuję olbrzymi ból,
on tu ponownie jest.
Pożera mnie nocą,
olbrzymi ciągły lęk.
Idź już sobie, proszę,
nie powracaj do mnie.
Zakryłem zwierciadła.
Pragnie mojej duszy,
wyssać każdą kostkę,
wolno skubie mięśnie.
Wysysa nocą krew.
Wiszę jakby w pasach,
będzie się pożywiał.
Proszę cię, zostaw mnie,
nałożył moją twarz.
Znowu
głodny
Jest
tu
Pół roku chodziłem od okna do okna
przecież nic nie zgubiłem…
Znaczenie słów nie dawało mi spokoju
pragnąłem zrozumieć sens…
Przecież musiało coś się za nimi chować
jakieś głębsze znaczenie…
Co tak tajemniczo pragnęłaś przekazać
kiedy popełniłem błąd…
Na dowidzenia usłyszałem zagadkę
„jesteś za dobry dla mnie”
Może pierwsze i ostatnie szczere słowa
teraz to wiem, dziękuję…
Już prawie dwadzieścia lat minęło Aniu
nigdy Cię nie zapomnę…
zdj.pixabay.com
„Na tym polega problem z piciem.
Gdy wydarzy się coś złego, pijesz, żeby zapomnieć.
Kiedy zdarzy się coś dobrego, pijesz, żeby to uczcić.
A jeśli nie wydarzy się nic szczególnego, pijesz po to, żeby coś się działo”.
Charles Bukowski
Przecież wnikliwie kontroluję,
ledwo myślami przytłoczony,
może zagryzę korniszonem,
flaszka następna- dokończona.
Która butla zdusi pragnienie,
jestem dżinem mordo zapita,
prośby spełniam, twoje życzenie?
Szybko pomyśl- muszę uciekać.
Jakiś dziwny, pajac nerwowy,
jawny podstęp wódka klarowna,
Zdzisiu? Sąsiad! Tylko przebrany,
lustro milczy — ciężko rozpoznać.
zdj.pixabay.com
