dłonie pachniały popiołem
jakbyś właśnie podpaliła most
na którym jeszcze stałem
usta miałaś ostre jak szkło
połknąłem światło dla miłości
lecz nie umiem krwawić w ciszy
kiedy krzyczałaś już koniec
deszcz tłukł się o dach
jak ślepiec bez przewodnika
utknąłem w drzwiach
jak odcisk buta w progu
niegodny nawet zapamiętania
mówią że odeszłaś
nie oglądając się na wiatr
wciąż próbujący odczytać
resztki mojego oddechu
na początku był płot
z drewna
z kamienia
z cegły
z betonu
z drutu kolczastego
z prądem
potem przyszły psy
by warczeć na świat
i czujniki
by wiedzieć
kto stoi po drugiej stronie
potem przyszli ludzie
po jednej stronie nasi
po drugiej obcy
po jednej słowa
po drugiej milczenie
potem przyszła wojna
i nikt już nie pamiętał
kto pierwszy postawił płot
ale wszyscy wiedzieli
że bez niego nie istnieją
wystawa trwa od ósmej do zamknięcia
wejście bezpłatne z kartą
ale dziś i tak nikogo nie ma
oprócz pani w kasie
i obrazu który patrzy
tu leży kubek z porcelany
nie dotykać kosztuje więcej niż zarabiasz
obok krzesło – dizajn styl funkcja
nie siadać można usiąść za mocno
sztuka pyta: co ty na to
publiczność odpowiada: nic
dzisiaj artyzm to wideo
na ekranie człowiek upada w zwolnionym tempie
tak przez 12 minut i 48 sekund
stoisz na końcu korytarza
lekko przechylony
bez tytułu bez tabliczki
wolny
jednak zamknięty w ramie
wypełnij pola imię nazwisko
wpisz pesel ale bez myślników
naciskaj tylko czarne kratki
nie oddychaj na margines
zaznacz krzyżykiem nie sercem
uczucia odrzucono przez system
pozostał dowód z hologramem
i możliwości tak nie nie wiem
podpisz się czytelnie bez skrótów
ręka musi mieścić się w rubryce
jeśli drży przynieś zaświadczenie
ale nie od babci tylko z urzędu
złóż podanie w pokoju numer 404
jeśli drzwi są zamknięte nie istnieje
ale odwołanie można złożyć w dni
nieparzyste podczas zamglenia
dziś będą kwiaty
niektóre z marketu
inne z intencji
może wiersze
wpisane w kartki
których nie przeczytasz
więcej niż raz
dziś będą słowa
co brzmią dobrze
ale cicho
bo przecież jutro
wszystko wróci
do normy
dzień jak co dzień
zostanie po nim
trochę płatków
w wazonie
i kurz
równie lekki jak pamięć
pisz tak
jakby ktoś miał to przeczytać
i nigdy cię nie spotkać
unikaj słów
które brzęczą jak drobne monety
i tych ważących za dużo
na ciężar jednego wersu
przecinki niech wiedzą
dlaczego się zatrzymują
i niech nie liczą na taryfę ulgową
zdania nie muszą być mądre
wystarczy, że będą twoje
a jeśli zabraknie puenty –
spójrz przez okno
zawsze ktoś przechodzi
bez świadomości
że kończy wiersz
mówią że światem rządzi kapitał
i wcale nie trzeba szukać daleko
żeby znaleźć się w miejscu
gdzie marzenia mają wycenę hurtową
możesz tu kupić przyszłość
z etykietą ekologiczną
albo patriotyzm na abonament
przy kasie zapytają
czy chcesz dodać do koszyka
ludzkość w promocyjnym zestawie
z umową na czas nieokreślony
tutaj czas się nie zatrzymuje
przewija się szybciej niż taśma produkcyjna
a historia to tylko katalog
w którym przeglądasz stare sezony
nie musisz się martwić
system dba o ciebie
wyśle przypomnienie o uśmiechu
wystawi fakturę na empatię
naliczy punkty lojalnościowe
za każde złożone ręce
czy chcesz potwierdzić zamówienie
nie mamy pana w systemie
może źle zapisano nazwisko
może w ogóle się pan nie zdarzył
proszę dostarczyć dokumenty
akt urodzenia, zaświadczenie o istnieniu
przynajmniej jedno zdjęcie
na którym pan wie, dokąd idzie
o, tu widzę – zgłoszono emocje
ale bez podpisu, bez daty wpływu
przykro nam, nie możemy rozpatrzyć
czy jest pan pewien, że był?
czy ma pan świadka?
czy ktoś oprócz pana pamięta?
jeśli nie, proszę się nie martwić
mamy jeszcze kilka tożsamości
do przydziału
w świetnym stanie, choć używane
kiedyś bóg stworzył człowieka na swój obraz
teraz człowiek tworzy człowieka na swój algorytm
nie musisz myśleć –
masz powiadomienie
światło nie przestaje świecić
nawet gdy zamkniesz oczy
przewijasz
przewijasz
przewijasz
wszystko co musisz wiedzieć
już wybrano za ciebie
czujesz ulgę
człowiek nowoczesny nie śpi
człowiek nowoczesny nie marzy
człowiek nowoczesny ma konto premium
i dostęp do rozszerzonej rzeczywistości
(chociaż nigdy nie był w podstawowej)
nie ma miejsca na błędy
skrypt zapisuje myśli w chmurze
a kiedy pytasz siebie kim jesteś
wyskakuje captcha
weryfikacja dwuetapowa:
zaznacz wszystkie pola z poczuciem sensu
spróbuj ponownie
logowanie zakończone sukcesem
pada deszcz
ale nie masz w ustawieniach opcji moknięcia
wszystko jest w porządku
W cieniu wież, gdzie szept staje się psalmem,
przez witraże krwawiące purpurą,
spływają modlitwy po mokrym sklepieniu.
Na białej mensie kielich martwej hostii
drży jak dłonie Boga w pierwotnej ciszy.
Kadzidło dusi anielskie płuca,
kamienne skrzydła osypują się w proch.
Przy wypalonych stopniach do ołtarza
grzechy ludzi kiełkują ku niebu.
Czas zwalnia. Poruszona świeca gaśnie,
a nad nawą dzwon łka na wietrze.
Między krużgankiem a prezbiterium
w każdym krzyżu – cierń,
na każdej ikonie – pęknięcie.
Stoję jak pielgrzym wsłuchany w głos,
gdzie przestrzeń spowiła łaskę.
Niebo to nie tylko ślepe gwiazdy,
lecz iskra, gdy światło z prochu się rodzi.
Ogień w nas płynie zamiast krwi,
a kolejny oddech wybija
Amen.
Okruch chleba
ziemi i niebiosom.