Kategoria: Post

kiedyś chyba byłem mały
i radosny, choć zuchwały
czas radości nagle minął
teraz liczę babki z piasku
a łopatki zagubione
I wiaderka porzucone
mówią teraz, chodź tu do mnie

świat postarzał się okropnie

zostałem sam
z marzeniami

może lepiej
choć tak boli

między nami

co to było

obietnica
sen za łzami

nierealnie
smute plany

nie dociera
wszystko skryte

delikatność
mnie zabija

tak pomału

nie potrafię
się odnaleźć

gubię błądząc
sen człowieka

moja głowa
wrogim cieniem

idealizm
mnie zabija

to nie miłość
romantyka

zwykłe kłody
lunatyka

i podąża
tak bez celu

życie mija

płacz zabija

nie dam rady
na tym świecie

nie rozumiem
podstaw świata

jestem głupi

taka prawda

gdzie zostały te kwieciste marzenia
co niosły sny
małego chłopca
co tuli misia

odeszły

chłopiec pozostał

brązowe oczy
tak wielkie
osnute iskierką pragnienia

czułości pełne doskonałej
krzyczą
wśród wojny odgłosu

tańczy
ktoś dookoła
tak śmiesznie

tylko krwiste niebo
przenikliwie płacze

szepcząc

oni tam leżą
we śnie

mamo

dlaczego milczysz?

po angielsku nawet
jedno zdanie
jakie zacne, amen

przyjaciel mu bliski
na członku
czy to zaszłości początku

może
on mówić nie umie
i kaja się pięknym rozumem

biją oklaski na wschodzie

on

jeszcze może

wyjrzał misio z gawry
chcąc zapragnąć prawdy

trochę zimno patrzy
poszedł spać jak każdy

A gdy się obudził
i soczewki włożył

dostrzegł jesień znowu
choć nie wierzy skrycie

zapasy zrobione
grzęzną w krwistej glebie

miało być po wszystkim
wszystko jest przed niczym

przyszłość głową kręci
z pytaniem zostaje

rozliczony będzie
ten

co ból zadaje

patataj, patataj
jedzie
koń przez kraj

świat rozpusty i pragnienia
gdzie jedynie szczęścia trzeba

I przystanął gdzieś na łące
aż dwie drogi widzi

pierwszy raz
to wybór ciężki

ten ostatni
jest prawdziwy

Miłości się nie szuka

gwałtownie na nas spada

przygniatając cały świat

świat złączony pragnieniem
o jednym tylko marzy

śnie o pokoju

pokoju o jasnych kolorach
spokoju już na zawsze

nie tak szybko

pokój staje się coraz mniejszy
ściany zaciskają pętle

duszę się

spokój jest za darmo
tylko białe śmiejące ściany

przeraźliwie milczą

wszystko działa tak samo
każdy to widzi w milczeniu

człowieka co prawdę przekazał
zapętlenie po staremu

spróbuj wybuchnąć głośniej
mogiła zostanie przykryta

reaktor nie działa
promieniuje falą Gamma

jeden człowiek zapobiec może
głupocie

zielony sztandar płonie
beton zastygł

strach

przed ruszeniem relikwii
ona goreje

nienaruszona błędem głowy
idealnie wymierzona

zdzieraj sukę po kawałku
tylko płacze

patrząc na pozdrowienia
głupoty i…

jest w NATO

immunitet swoisty przyznany
może…nie

król już umarł
car nie żyje

Wszyscy klaszczą
ona tańczy

podszyta pewnością

ukłońmy się

starej czerwonej damie
w kolorze deep blue
zamaskowanej

tylko cieniem

Kto wiec rządzi?

deep blue

światło

pełne złości