niezmiernie ciebie pragnąłem
nigdy nie protestowałaś
zwyczajną moją nieśmiałość
całusem słodkim przerwałaś
poznałem miejsca nieznane
delikatny powiew wiatru
przeszył ciała łapczywość
smuga policzki kochanków
jednością chciałbym pozostać
kierunki nowe odkrywać
mapę na ciele wskazujesz
zasłonę ciemności zrywasz
żagiel oddechem powstaje
azymut dawno obrany
i płynę znając kierunek
a ty prowadzisz do raju
nic wielkiego się nie stało
pomyślałem wyrzucając
stary kawałek papieru
to tylko dawne notatki
właściwie tylko ich fragment
nikomu już niepotrzebne
kawałeczek jakieś mapy
na odwrocie zapisane
” nie wiedziałem dokąd jadę”
wszystko jest zupełnie inne
nie widzę słońca jest zimno
pozostało nam milczenie
na dwugłowego czarnego orła
wzleciał wysoko
niepostrzeżenie
każdy rozmawia
ktoś się modli
orzeł chcę świat upodlić
choć może nie chce
głupoty piszę
chronią pakta zawarte z uśmiechem
płonące domy
dzieci
skrzypiąca płaczem uwertura
to nie tu
czekajmy
może jutro
gdy się stanie
zostaniemy z grzechem
bezradności
umierają
nie nasi
jeszcze
teraz przyznam zgłupiałem
dwie dusze w jednym ciele
jedna krzyczy przestań
druga schowana milczeniem
tak ścierają się światy
iluzji i logiki
który z nich wygra
odpowiedzi nie chowam przed nikim
przed sobą
nie wiem
czy jutro wygram
czy zostanę z niczym
Kamień o kamień
szlifuję marzenia
choć wiem
chyba
takiej miłości nie ma
Syreny miast wzbudzają strach
podszyty cieniem
Mówią dobranoc
Nie mogę się pogodzić
Przecież hałas uciekł
pagórkami wspomnień
świetliste złudzenia czyhają
za ostatnią bramą
poranków
tylko zgnuśniałe postacie wołają o pomoc
Ostra Brama
Wzywa milczeniem stopy
co po plaży krążyły cierpiąc
Kolejne ciernie
zamyślone
posępne
podążają od cienia
co ostatni paznokieć zajęty
przez ogień
twojego milczenia
zabiły chodnikowe płyty tak ciche
Zobacz
lastryk prawda odbudowana
milczysz
marmurem budowane świątynie
wołają o pomoc
spróchniałe onegdaj wierzchołki
zginęły
cichnąc
To twoje życie milczeniem gnije
wystarczyło
przepraszam
nie będę, choćby kłamstwo
zwykłe
podparte złudzeniem
co brukowany stukot furmanek słucha
teraz
cisza
szelest
jabłoń zabiera łapczywie gesty
zasłony milczeniem
twoje wzwody o poranku
pokazywałeś palcem
gdzie stanąć
milczałam
to klaps filmowy
wilki w spowiedzi wyznały
grzechy co łączyły spoiwem
sarkofag podpisany
M.
Na zawsze
Spóźniony pociąg nadjeżdża,
przynosząc nagłą przemianę,
po szynach życia pośpiesznie,
torami ślepca w nieznane.
Siłą zmienione marzenia,
już życie całe spisałem,
nie tędy krzyczy sumienie,
światła dostrzegam zuchwałe.
Pociąg spóźniony nadjechał,
po szynach głowa się toczy,
semafor mrugnął powieką,
przynosząc oddech pomocy.
Tak, aby nikt nie zauważył
Świat umarł dawno
Ludzie
Snują się po speszonych chodnikach
Patrzę przed siebie
Woła mnie
Prawdziwy świat
Bez ludzi
Obłudy
Cierpienia
Kłamstwa
Nienawiścią złączone schematy
Chodzące dwunożne komputery
Sprężyny systemu nienawiści
To nie ja!
Poczekam cicho
Na jutro
Wiem, nie nadejdzie
Pozostanę w złudzeniu
Spętany łańcuchem delikatności
Wrażliwie przebijającym skronie
Gorejący krzew
Płomieniem wydobędzie prawdę
Powrócę
W snach co krzykiem pobudzą
Choćby resztki
Człowieka
Którego pamiętam tylko z marzeń
Snem osnutych spojrzeniem
Nierealnej wyobrażni
Już odeszła
Uśmiechnięta wiara
Pozostało cierpienie
Ścisnięte gardło bólem
Sznurem niezrozumienia
Judaszowa pętla
Zabierze w ciemność
Ruchomymi schodami
Wprost
Do lepszego świata
Skuty rano kajdanami,
osądzony i skazany,
Piłat wyrok wydał srogi,
ubiczować- wnętrze spalić.
Już prowadzą z bólu płonę,
tętent koni nagle słyszę,
to ostatni głos nadziei,
by do raju duszę wzięli.
Czterej jeźdźcy rumak biały,
blask korony- lecą strzały,
głosy milkną, zło odeszło,
tylko cisza — spokój wieczny.
Zdj. shop07004.hdisadjdkh.ru
Wielką radość serce niesie,
taka sama dusza nowa,
szybko życie swoje zmienię,
znaczna szansa — tylko moja.
Wszystko sprzedam i wyjadę,
drugi koniec wszakże Polski,
pierwsze kroki już zrobione,
takie szybkie — koniec troski.
To internet przecież tylko
zwykłe pismo i telefon,
panna męża już posiada,
dwójkę dzieci- psa małego.
Także prysły złudne plany,
teraz siedzę- myśląc cicho,
co też umysł mój przyćmiło,
tylko ściany śmiechem milczą.
Matematyk Marcin z Ostrołęki,
doprowadził siebie do udręki.
Do spowiedzi przystąpił,
gdy małżonce poskąpił,
przyjemności działania od ręki.