przyniosłem usta
tam gdzie ważą milczenie
powiedzieli
za lekkie
przyniosłem ręce
powiedzieli
za dużo śladów
przyniosłem serce
zważyli
oddali
nie przyjmujemy towaru
który bije
więc wróciłem
bez umowy
od tamtej pory
wszystko we mnie
można wycenić
oprócz słowa
nie
mówi
to nic
więc wiem
że w środku
ktoś otworzył klatkę
stoi w przedpokoju
z jednym butem w ręce
jakby mogła nim rzucić
wyjść
albo zostać
na złość drzwiom
pytam
co się stało
odpowiada
domyśl się
i wtedy słyszę
jak w jej nosie
budzą się muchy
czarne
nerwowe
bez planu
jedna siada
na moim imieniu
druga krąży
nad wczorajszym zdaniem
trzecia wpada między nas
jak okruch szkła
do buta
nie wiem
czy mam ją przytulić
czy przeprosić
czy wyjść
z rękami nad głową
kobieta potrafi milczeć tak
aż mężczyzna
zaczyna przyznawać się
do cudzych win
a ona tylko patrzy
i nagle rozumiem
tu nie chodzi o but
ani o drzwi
ani o wczoraj
tylko o miejsce
w którym byłem obok
nie po tej stronie bólu
noc się nie kończy
coś cieknie pod sufitem
rozciąga się po ścianach
sobotniowieczór
siedzi na mostku
za blisko
kap kap
liczę w trzech językach
gu
gubię
jeden
w ustach wczoraj
piach i klej
do zdarcia
zaczynam
od nowa
kap
krzywda przychodzi rano
czasem w zapachu kremu
czasem w miękkim głosie
po którym wszyscy czują ulgę
umie zaparzyć herbatę
poprawić zasłonę
mówić o szkole
tak łagodnie
że nikt nie słyszy pęknięcia
nie ma munduru
zarostu
ani stałej twarzy
bywa szeptem
ramieniem
kimś
komu podaje się dłoń
zanim obtarcia
znikną ze skóry
gdy zło wygląda znajomo
wtedy dom
uczy się milczeć
wcześniej niż człowiek
nie mów
że to nie dotyczy mężczyzn
ten sam mężczyzna potrafi nieść dziecko
i równocześnie
mieć ciasne dłonie
powtarza
że kocha dzieci
a potem długo tłumaczy
kiedy kochać
znaczy za dużo
w gazetach drukują twarze
które jeszcze wczoraj
kupowały bułki
kłaniały się sąsiadkom
miały klucze
rodziny
rachunki
nikt nie wyglądał jak potwór
potwór rzadko wygląda
dlatego drzwi
nie domykają się
na czas
siedzi-się
naprzeciw
czego
tego
ściana
ścianieje
biel
bieleje bez nas
łyżka leży
i ma ucho
ja też mam
ale nie wiem
do czego
mamy-nie-mamy
po-co-ś-cie
po nic
nic
robi się samo
w słońcu
na skos
dzień
o-skoszony
już
nie anioł
tylko sąsiadka z dołu
taszczyła siatkę
i moje dzień dobry
też taszczyła
gdy odbiło mi się
przypadkiem
z żołądka
podniosła
powiedziała
panie
ostrożnie
tu się człowiek
łatwo wywraca
na samym sobie
i poszła
bez skrzydeł
bez aureoli
z kapustą
ja zostałem
na pół
piętrze
najpierw było słowo
potem okienko
człowiek wpisał ból
bo własny
nie chciał się otworzyć
wpisał matkę
żeby tekst miał
komu umrzeć
wpisał głód
z pełnym brzuchem
wpisał miłość
bo nią najłatwiej
żebrać o zachwyt
maszyna nie zadrżała
nie miała ciała
ani gardła
człowiek miał oddech
dłonie
i wybór
nie zawahał się
rozsunął opatrunki
bez mydła
bez wstydu
wsadził palce
tam gdzie ktoś
jeszcze oddychał
wyjął głos
przymierzył go
jak płaszcz po zmarłym
poprawił kołnierz
w blasku monitora
i powiedział
zawsze tak mówiłem
nie kradł
nazywał to inspiracją
nie żerował
wycinał
najlepsze fragmenty
ludzie bili brawo
za bliznę
sklejoną żółcią
pod spodem napisano
pięknie
aż boli
wtedy widać najwięcej
nie maszynę
nie kod
nie ekran
a pasożyta
otwierającego usta
cudzą raną
winę nosi ręka
wpychająca w puste pole
żywe mięso
dawniej wiersz
trzeba było przegryźć
własnym językiem
czasem zostawała sól
czasem ślad po zębach
teraz wychodzi gładki
jak skóra
zdarta z kogoś innego
bez winy
bez odcisków
tylko podpis
brudzi papier
urodził się ktoś ważny
umarł ktoś ważniejszy
podpisano pokój
po którym długo sprzątano
w rubryce niżej
stało
że tego dnia
nie wydarzyło się nic
wstałem
umyłem twarz
nie od razu poznałem wodę
na stole leżał chleb
twardy na brzegach
jak argument
za oknem człowiek
prowadził psa na smyczy
pies oglądał się
jakby coś zostawił
nie wiem
czy warto to wpisać
dziś
nic mnie nie zabiło
pod datą
papier był za cienki
na umieranie
wszedłem do pokoju
jak do kaplicy po remoncie
na stole stała filiżanka
mała biała studnia
z uszkiem przekręconym
w stronę nieobecnych
nie było w niej kawy
tylko ciemność
jeszcze ciepła po ustach
pomyślałem
że przez całe wieki
szukano właśnie tego
naczynia
za ciasnego na ocalenie
porcelana milczała
cienka jak amen
urwane przed końcem
podniosłem ją ostrożnie
nie żeby pić
lecz sprawdzić
czy ciężar zbawienia
mieści się w dwóch palcach
na dnie osiadł fus
układał się
nie do odczytania
nie wino
nie krew
tylko ta filiżanka
cięższa
niż powinna być