wyjrzał misio z gawry
chcąc zapragnąć prawdy
trochę zimno patrzy
poszedł spać jak każdy
A gdy się obudził
i soczewki włożył
dostrzegł jesień znowu
choć nie wierzy skrycie
zapasy zrobione
grzęzną w krwistej glebie
miało być po wszystkim
wszystko jest przed niczym
przyszłość głową kręci
z pytaniem zostaje
rozliczony będzie
ten
co ból zadaje
patataj, patataj
jedzie
koń przez kraj
świat rozpusty i pragnienia
gdzie jedynie szczęścia trzeba
I przystanął gdzieś na łące
aż dwie drogi widzi
pierwszy raz
to wybór ciężki
ten ostatni
jest prawdziwy
Miłości się nie szuka
gwałtownie na nas spada
przygniatając cały świat
świat złączony pragnieniem
o jednym tylko marzy
śnie o pokoju
pokoju o jasnych kolorach
spokoju już na zawsze
nie tak szybko
pokój staje się coraz mniejszy
ściany zaciskają pętle
duszę się
spokój jest za darmo
tylko białe śmiejące ściany
przeraźliwie milczą
wszystko działa tak samo
każdy to widzi w milczeniu
człowieka co prawdę przekazał
zapętlenie po staremu
spróbuj wybuchnąć głośniej
mogiła zostanie przykryta
reaktor nie działa
promieniuje falą Gamma
jeden człowiek zapobiec może
głupocie
zielony sztandar płonie
beton zastygł
strach
przed ruszeniem relikwii
ona goreje
nienaruszona błędem głowy
idealnie wymierzona
zdzieraj sukę po kawałku
tylko płacze
patrząc na pozdrowienia
głupoty i…
jest w NATO
immunitet swoisty przyznany
może…nie
król już umarł
car nie żyje
Wszyscy klaszczą
ona tańczy
podszyta pewnością
ukłońmy się
starej czerwonej damie
w kolorze deep blue
zamaskowanej
tylko cieniem
Kto wiec rządzi?
deep blue
światło
pełne złości
niezmiernie ciebie pragnąłem
nigdy nie protestowałaś
zwyczajną moją nieśmiałość
całusem słodkim przerwałaś
poznałem miejsca nieznane
delikatny powiew wiatru
przeszył ciała łapczywość
smuga policzki kochanków
jednością chciałbym pozostać
kierunki nowe odkrywać
mapę na ciele wskazujesz
zasłonę ciemności zrywasz
żagiel oddechem powstaje
azymut dawno obrany
i płynę znając kierunek
a ty prowadzisz do raju
nic wielkiego się nie stało
pomyślałem wyrzucając
stary kawałek papieru
to tylko dawne notatki
właściwie tylko ich fragment
nikomu już niepotrzebne
kawałeczek jakieś mapy
na odwrocie zapisane
” nie wiedziałem dokąd jadę”
wszystko jest zupełnie inne
nie widzę słońca jest zimno
pozostało nam milczenie
na dwugłowego czarnego orła
wzleciał wysoko
niepostrzeżenie
każdy rozmawia
ktoś się modli
orzeł chcę świat upodlić
choć może nie chce
głupoty piszę
chronią pakta zawarte z uśmiechem
płonące domy
dzieci
skrzypiąca płaczem uwertura
to nie tu
czekajmy
może jutro
gdy się stanie
zostaniemy z grzechem
bezradności
umierają
nie nasi
jeszcze
teraz przyznam zgłupiałem
dwie dusze w jednym ciele
jedna krzyczy przestań
druga schowana milczeniem
tak ścierają się światy
iluzji i logiki
który z nich wygra
odpowiedzi nie chowam przed nikim
przed sobą
nie wiem
czy jutro wygram
czy zostanę z niczym
Kamień o kamień
szlifuję marzenia
choć wiem
chyba
takiej miłości nie ma