Kategoria: Post

Zielone liście
Szumią na wietrze
Jak małe dzwonki
Proszą do tańca

Jaskrawe niebo
Przyświeca w słońcu
Jak cudne sukno
Ozdabia nasz świat

Wiosenne kwiaty
Pachną w powietrzu
Jak miłość kwitną
Kuszą ponętnie

Śliczne owoce
Wzrastają w sadzie
Jak życie różne
Słodkie i gorzkie

Taka jest natura
Piękna i bogata
Jak zagubiony skarb
Czeka na odkrycie

Jesteśmy jej częścią
Pragniemy łapczywie
Jak żywy płomień
Rozgrzewa wciąż serca

Szukając uczucia
Dostrzeżmy przyrodę
Jak poranna rosa
Nawilżasz znów usta

I patrzysz z uśmiechem
znów było nam dane
Jak liście na drzewie
Pomilczeć dziś razem

Ty, co do piekła masz tylko milimetr,
Zuchwała gwiazdo co nie znasz umiaru
I płaczesz w rękaw jak Judasz troskliwie,
Srebrniki oddaj- z drogi kłamstwa zawróć.

Jak spojrzysz Bogu w oblicze pochmurne?
Kradłaś za życia bezwstydna kłamczucho,
Pewnie po śmierci sprzedałaś już duszę
W promocji z ciałem za godność podwójną.

Ty, obdarzona beztalenciem szczodrze
Nagrody zbierasz przyznane z żałości
I wciskasz wszędzie ochłapy z honorem;
Nędzne tekściki w blejtramie skradzionym.

Strzeż się poczwaro w obłudzie skrywanej,
Czas już nadchodzi — na piekielny taniec.

Zanim ptaki ćwierkotem oznajmią radośnie
Nadejście pięknej wiosny ubranej w kolory,
Obejrzę się za siebie i wspomnę bezbronny
Wszelkie lata niewinne na zawsze stracone.

Młodości co frywolność malujesz w ozdobie
Niczym łąki chabrowe kolorem urodnym,
Nieposkromione żądze pobudzasz rozkoszy
Jak cudny kwiat usychasz i wrócić nie możesz.

Zegar nagle przyśpiesza i gna opętanie.
Pory roku mijają, wciąż zima po lecie
I lśni lato po zimie pragnieniem wydarte.

Zobaczyłem tęsknoty w rozpaczy rozległe,
Niespełnione marzenia związane niedbale;
Nie pogodzę się z życiem- i pragnę go więcej.

kiedy przyjdzie taka chwila
że już ciebie mi zabraknie
chociaż w myślach cię zatrzymam
jak najdłużej- jak najbardziej

nasze życie przeznaczeniem
jak miłości uniesienia
chociaż często smutek niesie
zawsze razem w swych pragnieniach

chcę nie myśleć o przyszłości
że los kiedyś nas rozłączy
może lekko z niego zakpić
i z humorem gdzieś zagościć

tego nigdy nie wiadomo
komu radość- komu smutek
dziś na spacer chodźmy prędko
tam gdzie szczęścia pełni ludzie

świat złączony pragnieniem
o jednym tylko marzy

śnie o pokoju

pokoju o jasnych kolorach
spokoju już na zawsze

nie tak szybko

pokój staje się coraz mniejszy
ściany zaciskają pętle

duszę się

spokój jest za darmo
tylko białe śmiejące ściany

przeraźliwie milczą

Polska jesień cudnie kwitnie,
niczym miłość ogniem tęczy,
zdobią skwery złote liście,
całus słodki, jakże wdzięczny.

Mroźny dotyk niesie zima,
księżyc płonie bielą śniegu,
gwiazdy patrzą jak rodzina,
śpiewem kolęd tuli wieczór.

Życie budzi ciepła wiosna,
promyk słońca twarz otula,
kwitnie ogród pełen doznań,
pieści wiatrem słodkie usta.

Ciepło rozkosz rozbudziło,
letnia plaża tętni życiem,
góry śliczne ścieżki wiją,
tęskny obraz o Ojczyźnie.

Świat umiera w moich oczach,
wzroku klauna na arenie,
gdzie uczucia już zjedzone
na cyrkowej dzikiej scenie.

Tak mi ciężko na tym świecie,
gdzie romantyzm złość zabija,
zwykła niechęć do człowieka,
aż mu w serce sztylet wbijasz.

Nie ma miejsca dla wrażliwych,
czas ucieka, pieniądz rządzi,
a gdzie drzewa, gdzie są łąki
piękno kwiatów, człek godziwy?

Tego nie ma, o czym piszę,
może kiedyś w krzywym lustrze,
w innym miejscu gdzieś daleko,
za ostatnią — życia rzeką.

Mam marzenie nierealne,
wyjąć duszę i zakopać,
serce oddać w przechowalni,
by nikogo nie kłopotać.

Człowiek jest jak ptak w drodze do raju
Poszukuje miejsca dla zbłąkanej duszy
Wznosi się wysoko do nieba tak blisko
By w słońcu utonąć i szczęście odnaleźć

Człowiek jest jak nuta drgająca w melodii
Na przemian głośna lub ledwie słyszalna
Choć trema jak fałszywy ton kaleczy
Nigdy nie milknie- silniejszy powraca

Człowiek jest jak obraz malowany życiem
Kolory jasne i ciemne formują historię
Choć lęk jak plama czasem tło zaciemnia
Nigdy nie znika wciąż dążąc do piękna

Człowiek jest jak księżyc co zmienia oblicza
Czy w pełni, czy w nowiu pośpiesznie przemija
Strach przed zaćmieniem czasem sen odgania
W świetle kwitnie piękno ziemskiego tułacza

Człowiek jest jak drzewo co liście rozwija
Kierując ku światłu olbrzymie pragnienia
Korzenie ma mocne, dłonie tulą niebo
Nikt go już nie słucha- w ciszy obumiera

Nie ma takiego dnia
żeby nie był godny opisania
nie ma takiego tematu
żeby nie można było o nim pisać
nie ma takiego słowa
żeby nie miało swojego znaczenia
i nie ma takiej chwili
żeby nie była warta uwagi

Nie ma takiego dnia
żeby nie było czegoś do czytania
nie ma takiego tekstu
żeby nie można było go zrozumieć
nie ma takiego znaku
żeby nie miał swojej interpretacji
i nie ma takiej książki
żeby nie była warta pamięci

Nie ma takiego dnia
żeby nie było o czym myśleć
nie ma takiego problemu
żeby nie można było go rozwiązać
nie ma takiego pytania
żeby nie miało swojej odpowiedzi
i nie ma takiej zagadki
żeby nie była warta euforii

człowiek

jaki dziwaczny znak
zapytania

Ludzie są jak puzzle
Złożeni z kawałków
Niektóre pasują do siebie
Inne kompletnie niezgodne

Ludzie mają słabości
Które ich ograniczają
Przekornie widoczne
Inne maskami ukryte

Ludzie mają doskonałości
Które ich wyróżniają
Nieraz oczywiste
Inne nieoczekiwane

Ludzie są jak puzzle
Niełatwo je ułożyć
Ale gdy się uda
Tworzą piękny obraz

Między kształtem a kolorem
Poszukiwaniem i byciem
Trzymające się za ręce
okruchy jednej całości