Nie wiem, co robić z tym życiem
Które jest takie krótkie i nudne
Nie mam żadnych planów ani marzeń
Znowu siedzę znudzony przed komputerem
Nie wiem, co robić z tym światem
Który jest taki zły i okrutny
Nie mam żadnych wartości ani ideałów
Wciąż patrzę zniechęcony informacjami
Nie wiem, co robić z tymi ludźmi
Którzy są tacy fałszywi i głupi
Nie mam żadnych przyjaciół ani miłości
Tylko rozmawiam z tobą udając radość
wczoraj poszedłem na spacer
po mieście
zobaczyłem wiele piękna
ludzie, psy, samochody, sklepy
wszystko mi się podobało
jednak najbardziej
spodobał mi się
ten jeden
kwiat
na balkonie
czerwony
jak ogień
jak głód
jak żądza
zatrzymałem się
i popatrzyłem
na niego
długo
jakby przez lata
aż zapomniałem
o wszystkim
innym
nie ma sensu
pytać o sens
wszystko ma sens
albo nie ma
nie ma sensu
szukać odpowiedzi
wszystko jest odpowiedzią
albo nie jest
nie ma sensu
martwić się o przyszłość
wszystko się zmienia
albo nie zmienia
nie ma sensu
żałować przeszłości
wszystko się zdarzyło
albo nie zdarzyło
nie ma sensu
żyć w teraźniejszości
wszystko jest teraźniejsze
albo nie jest
W cichym kącie siedzę bólem spętany
wpatrzony w oblicze dzikich szyderców
co śmiechem złowrogim wbijają zadry.
Pogardliwe słowa płyną w pośpiechu,
żołnierze Chrystusa z podbitym okiem
gotowi do boju w obronie templum. *
Bóg, honor, ojczyzna z waty cukrowej;
wychowana w strachu wilcza wataha
pośpiesza z gaśnicą do ognia w głowie.
Powstaję silniejszy i pewność wzrasta;
nieważny jest kolor ni odcień skóry,
lecz serce i dusza człowieka zacna.
Nienawiść zaraża pachołków dumnych,
patriotów wpatrzonych w krzywe swastyki;
zabijmy czarnucha bez zbędnej skruchy.
* Templum -łac. świątynia
Mam do waści prośbę natury technicznej;
zaprawdę trzeci wiersz chaosu nie tworzy,
miejże jednak miarę czując swój niedosyt
związany z pisaniem. Prawiąc nader ściśle,
gdy już się rozpędzisz wpatrzony w źrenice
weny niepokornej miej ważenie choćby
nie wstawiać całości i dać innym mnożyć,
również myśli swoje składane prześlicznie.
Nie wyliczam wersów licząc na rozsądek
zebranych tu w grupie miłośników słowa.
Spamerom doradzam by głowy gorące
powstrzymać raczyli, gdyż mogę wychłostać
i w dybach przytrzymać, do pala przywiążę,
by razy wymierzyć- niech idą do czorta!
à propos sylwestra
wiecznie uciekasz jakby spłoszona
tylko na randkę zaprosić chciałem
dzisiaj wieczorem disco- agonia
impreza zacna- miejsce nieznane
chwila przy barze- jestem gotowy
ruchy tygrysa w tańcu szarpanym
piruet w lewo z nutką przemocy
okrzyk radości- pewnie z ekstazy
finał z tragedią nieco związany
stopy zdeptane ręka zwichnięta
– pragnę przeprosić moje ofiary
jeśli przeżyły — muzyczny nietakt
jak wyrazić siebie bez przekąsu
klęczącego na mokrej posadzce?
odklepałem wszystkie maryśki-
zadane i te ułaskawiające bogów
w ukrzyżowanych konfesjonałach
czarne gawrony krążą nade mną
kra, kra nie możesz nie chciałeś
zmyć grzechu pierworodnego
i słyszę wyłącznie amen, amen
zostałem posłusznie zepchnięty
na kolana jedynej słusznej sprawy
kra, kra nie grzeszysz w zabawie
dotknij i poliż Chrystusa opłatek
powstaję z pokaleczonych kolan
dzień za dniem teraz i w godzinę
wylanych łez między niewiastami
jak owoc pogardliwej łaski zawsze
Spętany samotnością podążam przez życie
usiłując odnaleźć receptę na radość.
Gorące serce krzyczy, w pamięci zostaną
porywy namiętności w alkowie srebrzystej.
Zjawiskowe obrazy, w ogrodzie świetliste
pelargonie i chabry związane fantazją
co natura stworzyła paletą malarską
i usta nasze słodkie złączone niewinnie.
Usiądę na kamieniu, by spojrzeć na piękno
zachodzącego słońca i zapłakać w ciszy
jak bezbronny skazaniec na mękę najcięższą.
Morze ciebie zabrało i posępnie milczy.
Obserwuję ze smutkiem panoramę tęskniąc
za każdym pocałunkiem jak z bajki magicznym.
im więcej czytam wierszy
tym bardziej ich nie rozumiem
szczególnie tych nowoczesnych
gdzie różnica między poezją a prozą
staje się prawie niezauważalna
wydajesz się olbrzymie zaciekawiony
wyraźnie słuchasz
i rozumiesz- bo nie przerywasz
tylko przestępujesz z łapy na łapę
jakby domagając się- czytaj więcej
patrzysz na mnie tymi brązowymi ślepiami
są prawie jak ludzkie tylko bardziej szczere
prawdopodobnie zwariowałem
tak
chociaż to chyba nic strasznego
w końcu na próżno szukać dziś normalności
w świecie brutalnie połamanych zasad
chodź- pójdziemy na spacer
później znowu ci poczytam
Gwar rozbawionych dzieci przynosi poranek,
pod choinką prezenty błyszczą tajemnicą.
W kuchni wyraźny zapach zaczyna rozkwitać,
podzielmy się opłatkiem z miłości rozdartej.
Zaśpiewajmy kolędę nim gwiazda bezkarnie
rozświetli ciemne niebo urodą magiczną
i wszystkie nasze troski pozjada zwodniczo
w milczącej bezduszności wykrojony zamęt.
Wszelakie metafory w kontekście udręki,
umierają na deszczu roztopione w pysze,
kiedy próżno myślałem, jaki będę piękny,
a stoję niczym bałwan za oknem… gdybyście.
Wymarzona rodzina w podnieceniu zbędnym,
lepiej zostać sierotą niż świątecznym misiem.