wiatr przesuwa palce
ziemia trzeszczy jak stary gramofon
na szyi sznur
którego
nikt nie zawiązywał z miłości
ptaki milkną gdy patrzy
bo w jego oczach
coś się porusza
może resztka światła
może cień dawnego imienia
noc zbliża się bez pośpiechu
a on czeka
aż ktoś obudzi
na początku nauczą cię jak siedzieć
żeby nie bolało sumienie
potem jak mówić dzień dobry
żeby nikt nie zapytał jak się masz
na przerwach można oddychać
ale nie głośno
bo inni też chcą
na końcu dostaniesz certyfikat
że potrafisz żyć
bez potrzeby zadawania pytań
podpisz tu
i tu
i jeszcze raz
żebyś przypadkiem nie zapomniał
że to z własnej woli
wyrasta między warzywami
na emocjonalnym targu
obok pietruszki i żalu
sprzedawcy zachwalają
świeża proszę pana
dopiero zerwana z nadziei
kupuję pół kilo
na próbę
może tym razem się przyjmie
w domu obieram z pozorów
i jak zwykle
płaczę przy krojeniu
zdjęli portrety
zostały gwoździe
nikt nie pamięta
czyje to oczy wisiały
czyj uśmiech był obowiązkowy
na biurku
kawa
stara jeszcze z tamtego ustroju
siedzimy
w nowym świecie
ale krzesła te same
prawda stoi w kącie
jak świadek
którego nikt nie wzywa
nagle
było jaśniej
a potem
zgasło światło
już nie wiedziałem
czy to ty
czy prąd
mówią do mnie jakby wiedzieli
kim jestem
noszę to imię
jak marynarkę po kimś
kto miał szersze ramiona
czasem próbuję dopasować
podwinąć rękawy
albo przyszyć guzik z własnego dnia
ale zawsze zostaje fałda
w której chowa się pamięć
chcesz znów usiąść
na łóżku mokrym od strachu
by sprawdzić
czy jeszcze pamiętam twój zapach
wiem że to ty
bo cisza się rwie
jakby ktoś ciął ją paznokciem
nie masz twarzy
tylko cień
który zna każdy mój ruch
nie prosisz
nie grozisz
stajesz bliżej —
i wtedy wiem
że nie jestem sam
a kiedy mówię
wystarczy
śmiejesz się bezdźwięcznie
przecież to ja
tu zostałem
nie odszedłem
Inspiracja: Julia Hartwig – „Prośba”
daj nam spotkać się bez broni
przy stole z drewna które ocalało z potopu
pod niebem co spłonęło i znów się otworzyło
odsuń żal
wchodzi do rozmowy nieproszony
przyprowadź van Gogha
niech pokaże jak światło potrafi boleć
niech Satie gra ciszej
wciąż uczymy się słuchać
pozwól aby sen nie był ucieczką
lecz miejscem powrotu
abyśmy wchodzili w dzień
z oczami czystymi od gniewu
i jeśli możesz
niech ktoś jeszcze raz
po prostu powie
akcja
stoję w progu i milczę
noc jest sucha
powietrze drapie jak wełna
stół czeka
krzesło pamięta ciężar
mówię szeptem do pustki
żałuję za swoje troski
za gasnące słowa
za kroki które wracały
za twarz w lustrze gdy bladła
chcę zacząć od ciszy
od wody w dłoniach
od twardego chleba
niech ranek będzie trzeźwy
niech uczy prostych kroków
jeśli jeszcze umiem
położę dłonie na sercu
i zostanę
wypiłem trzy piwa
zanim zapaliłem pierwszego papierosa
barman powiedział że mam oczy jak wyprzedaż
puste i tanie
kobieta obok miała twarz
jakby dawno przestała wybierać
po czwartej szklance
przestałem udawać że piszę wiersz
patrzyłem jak mucha tonie w piwie
to jest całe życie
przychodzi w brudnej szklance
i kończy zanim zdążysz dopić