niedzielne przedpołudnie
pod ścianą marketu
procesja
niesiemy przezroczyste truchła
relikwie trzeciego stopnia
wprost w stalowe ucho igielne
butelka —
modlitwa niedokończona
maszyna
bezwzględna jak wyrok
przyjmie do sprawiedliwych
albo wypluje z powrotem
między potępionych
wewnątrz zgrzyt
zgniatanych butelek
pięćdziesiąt groszy
za odpuszczenie winy
świat odkupiony
paragonem z automatu
sumienie czyste
podłoga lepka
no i stoi
taki szafiasty
wypukły w stronę przechodniów
z okiem martwym
nie świeci zapłać
mówię do niego
panie automacie co pan taki nieczynny
czy panu dusza zaśniedziała w rurkach
czy ten plastikowy kubek
ten biały embrion
nie chce się już wykluć
pod brązowym sypnięciem
milczy
tylko w środku coś rzęzi
jakby mruczał pod nosem
modlitwę o odkamieniacz
on ma w sobie całą geometrię poranka
walec kubek
sześcian cukier
i czarną nieskończoność
parzoną
w blaszanych ciemnościach
naciskam espresso – nic
naciskam czekoladę – głucho
on nie jest do picia
on jest do patrzenia
jak nic nie wychodzi
stoi taki
zakurzony
z napisem brak monety
ja też nie mam
stoimy tak sobie obaj –
ja nieużyty
i on nieużytek
kap
kap
kap
jednak zapłakał
jedną kroplą
letnią
to nie są moje nogi
to obce kłody
rzucone w poprzek pokoju
to nie jest moja krew
to zimna woda
płynąca pod skórą
nie ma we mnie zgody na tę ciszę
gdy język kołowacieje
i brakuje słowa
choć jeszcze przed chwilą
było ostre
z ust wychodzi tylko bełkot
człowieka
który zapomniał
jak krzyczeć
moje ciało wystawiło rachunek
i gasi światło w kolejnych pokojach
najpierw zgasły schody
potem okna
teraz gaśnie wzrok
jestem zamknięty
we własnym kręgosłupie
chciałbym biec
jednak muszę liczyć oddechy
to wojna we mnie
którą przegrywam każdego ranka
kiedy słońce uderza w powieki
a ja nie mam siły podnieść ręki
tej ręki
kiedyś pewnej
dziś niezdolnej
utrzymać szklanki
kiedy rodzi się dziewczynka
chcą ją natychmiast nazwać
delikatna
ładna
grzeczna
jakby człowiek
był formularzem
z rubrykami do wypełnienia
ona tymczasem
nosi torbę z zakupami
i pół dnia milczenia
odchodzi
z miejsca
które nazywano szczęściem
śmieje się tak
że całe powietrze
zmienia zdanie
nie mieści się
w żadnej rubryce
świat
zostawia
puste miejsce
na imię
Mówicie:
Kobiecość bez etykiet.
Słucham.
Lecz od początku świata
ta jedna
wrasta nam pod skórę.
Ewa.
To był przecież drobiazg.
Owoc mieszczący się w dłoni
i głód, by wiedzieć.
Wystarczyło.
Oś Ziemi drgnęła.
Stoję z boku
jako sprzymierzeniec
lecz pamiętam uśmiech
z tamtego ranka.
Niewinny z wyglądu.
Jak szept:
spróbujesz?
Mówicie:
kobiety są silne.
Wierzę.
Mało kto potrafi
z cudzej kości
ulepić historię świata.
A potem patrzeć
bez mrugnięcia
jak on stawia pierwszy krok
nad przepaścią.
I jeszcze szepcze:
dziękuję.
podnieś ją pod światło
pusta filiżanka jeszcze oddaje zapach
na dnie cienki osad
jak mapa obcego miasta oglądana o poranku
w którym wszystko było możliwe
została kawa wypita na schodach
przy campo de’ fiori
i pytanie zadane przez obcego
którego twarzy już nie pamiętasz
a sens wciąż wraca
został dworzec
bilet zagięty w kieszeni cięższy niż decyzja
i stolik przy rue mouffetard
gdzie milczenie pierwszy raz nie upokarzało
ta pustka przechowuje chwile
po których świat
nie składa się z powrotem
w dawny porządek
obok stoi kubek
gruby i nieforemny
zaprojektowany na brak uwagi
pije się z niego w pośpiechu
bez zapachu bez pamięci
odkładany byle gdzie
zbiera osad tych dni
po których nic nie zostaje
na ulicy wojska polskiego
głowa to towar deficytowy
ledwo ktoś skręci w bramę
nieśmiały
zarośnięty
już czuje na karku
cztery pary nożyczek
szczękających w powietrzu
jak głodne bociany
z lewej
biały salon
pachnący spirytusem i ciszą
z prawej
tapety ciężkie od złota
i lustra
które powiększają twarz
kawałek dalej
barbershop
gdzie broda ma status projektu
mężczyzna siedzi w fotelu
jak w konsultacji z własnym zarostem
ja krążę
po jednej i po drugiej stronie ściany
cieńszej od włosa
każdy ma swój ręcznik
swój lakier
swój sposób prowadzenia nożyczek
tuż nad chodnikiem wisi
jedno pytanie
czy ten pan
który właśnie idzie
skręci
czy zatrzyma go szyld
czy przypadek
na jednym dębie
cztery dzięcioły
każdy pewny
że kornik
do niego
przyznam
idź do innego
nie mam już ochoty
niczego ratować
to nie bunt
to zmęczenie
w końcu wie
kiedy wstać
na stole leży piasek
wysypany z butów
jak wszystkie wersje
które miały mnie ocalić
nie szukam sensu
sens nie goni
zmęczonych
ja wolę prawdę
krótką
i bez świadków
nie zamykam drzwi z hukiem
bo nie ma po co
hałas jest dla tych
którzy chcą wracać
świat zostaje taki sam
ja przestaję
moja droga nie jest lepsza
jest moja
bez znaków zakazu
idę
z podniesioną głową
bo tylko tak
nie widać twarzy
sen nie zaczyna się od zamknięcia oczu
raczej od utraty składni
rzeczy łączą się
nie pytając o zgodę
czasownik nagle pasuje
do wszystkiego
idę przez zdanie
bez orzeczenia
sens wyprzedza przypadki
i gubi kierunek
twarz kogoś
kogo nie znam
jest mi bliższa
niż to
jak się nazywam
język próbuje nadążyć
ale ślizga się
po znaczeniach
jak na mokrych schodach
słowo „teraz”
trwa zbyt długo
a „wcześniej”
wraca bez zapowiedzi
budzę się kilka razy
w tym samym śnie
za każdym razem
z innym wyjaśnieniem
pamięć nie zapisuje
tylko miesza
jakby sprawdzała
czy jeszcze wierzę
rano zostaje
uczucie
poza składnią
i zdanie
którego nie umiem powtórzyć
wiem tylko
że było dokładne
jak coś
czego nie da się użyć
na jawie
nie ma smutku
są mikropęknięcia
w strukturze
nieprzystosowanej
do tylu prób
ciało
stop metali
bez zaufania
do własnej wytrzymałości
miłość nie znikła
zmieniła stan
z lotnej
w ciężką
osiadającą
teraz każde „dzień dobry”
ma masę
ciągnącą w dół
nie patrz w oczy
tam nie ma metafor
jest tarcie
powierzchni
nie do pogodzenia
czuję ucisk
pod lewą łopatką
to nie serce
punkt
gdzie materiał
w końcu się rwie
w środku
nie ma kształtu
jest miejsce
sklejone na ślinę