nie anioł
tylko sąsiadka z dołu
taszczyła siatkę
i moje dzień dobry
też taszczyła
gdy odbiło mi się
przypadkiem
z żołądka
podniosła
powiedziała
panie
ostrożnie
tu się człowiek
łatwo wywraca
na samym sobie
i poszła
bez skrzydeł
bez aureoli
z kapustą
ja zostałem
na pół
piętrze
najpierw było słowo
potem okienko
człowiek wpisał ból
bo własny
nie chciał się otworzyć
wpisał matkę
żeby tekst miał
komu umrzeć
wpisał głód
z pełnym brzuchem
wpisał miłość
bo nią najłatwiej
żebrać o zachwyt
maszyna nie zadrżała
nie miała ciała
ani gardła
człowiek miał oddech
dłonie
i wybór
nie zawahał się
rozsunął opatrunki
bez mydła
bez wstydu
wsadził palce
tam gdzie ktoś
jeszcze oddychał
wyjął głos
przymierzył go
jak płaszcz po zmarłym
poprawił kołnierz
w blasku monitora
i powiedział
zawsze tak mówiłem
nie kradł
nazywał to inspiracją
nie żerował
wycinał
najlepsze fragmenty
ludzie bili brawo
za bliznę
sklejoną żółcią
pod spodem napisano
pięknie
aż boli
wtedy widać najwięcej
nie maszynę
nie kod
nie ekran
a pasożyta
otwierającego usta
cudzą raną
winę nosi ręka
wpychająca w puste pole
żywe mięso
dawniej wiersz
trzeba było przegryźć
własnym językiem
czasem zostawała sól
czasem ślad po zębach
teraz wychodzi gładki
jak skóra
zdarta z kogoś innego
bez winy
bez odcisków
tylko podpis
brudzi papier
urodził się ktoś ważny
umarł ktoś ważniejszy
podpisano pokój
po którym długo sprzątano
w rubryce niżej
stało
że tego dnia
nie wydarzyło się nic
wstałem
umyłem twarz
nie od razu poznałem wodę
na stole leżał chleb
twardy na brzegach
jak argument
za oknem człowiek
prowadził psa na smyczy
pies oglądał się
jakby coś zostawił
nie wiem
czy warto to wpisać
dziś
nic mnie nie zabiło
pod datą
papier był za cienki
na umieranie
wszedłem do pokoju
jak do kaplicy po remoncie
na stole stała filiżanka
mała biała studnia
z uszkiem przekręconym
w stronę nieobecnych
nie było w niej kawy
tylko ciemność
jeszcze ciepła po ustach
pomyślałem
że przez całe wieki
szukano właśnie tego
naczynia
za ciasnego na ocalenie
porcelana milczała
cienka jak amen
urwane przed końcem
podniosłem ją ostrożnie
nie żeby pić
lecz sprawdzić
czy ciężar zbawienia
mieści się w dwóch palcach
na dnie osiadł fus
układał się
nie do odczytania
nie wino
nie krew
tylko ta filiżanka
cięższa
niż powinna być
wszedłem przez furtkę
niższą od mojego zdziwienia
trawa ukłoniła się pierwsza
zielony lokaj
z rosą przy kołnierzu
kwiaty mówiły kolorami
każdy
innym szeptem
tulipany stały sztywno
w zapiętych kielichach
i poprawiały płatki
po każdym westchnieniu
stokrotki śmiały się nisko
przy samych butach
jak dzieci
którym zabroniono mówić
fiołki schowały twarze
lecz zapach
wydał je pierwszy
mak w czerwonej koszuli
zasnął
nim dokończył zdanie
a niezapominajki
patrzyły tak błękitnie
że cofnąłem imię
do gardła
chciałem zapytać
dokąd prowadzi
ogród zaszumiał
wszystkimi liśćmi naraz
tam
gdzie ścieżka
rozdwaja się pod stopą
i każe wybrać
nim nazwiesz to życiem
właśnie minąłem siebie sprzed chwili
na ruchomych schodach w metrze
miałem minę jakbym pomylił piętro
z cudzym życiem
za rogiem atlas przeglądał
własny spis treści
nie mógł znaleźć świata
a przecież stał na nim
ptaki w parku układają
nuty z pogiętych biletów
dźwięki odbijają się między ławkami
wciąż wracają z inną pieczątką
w kieszeni mam okruch chleba
i rachunek z kawiarni
na którym ktoś obcy
dopisał ołówkiem dziękuję
nie wiem komu
nie wiem za co
ale to chyba wszystko
co mogę unieść
wszystkie te wasze wielkie litery
zużyte hasła na billboardach
możecie sobie wsadzić
w szczeliny między płytami
mnie tam nie ma
siedzę w kuchni
patrzę jak mucha odbija się od szyby
choć obok okno jest otwarte
to jedyna uczciwa metafizyka
świat jak zepsute radio
trzeszczy w sąsiednim pokoju
ktoś krzyczy
że to już koniec
sprawdzam
czy kawa jeszcze ciepła
kawa jest zimna
na tym kończy się
dzisiejszy porządek rzeczy
w obrębie tego stołu
nie patrz na mnie tak
jakbym był winny
tych wszystkich nieudanych rewolucji
piję colę
palę wiersz
czekam
aż ciemność na klatce schodowej
stanie się na tyle gęsta
żebym mógł w niej spokojnie zniknąć
zanim znów zadzwoni domofon
nie zaczynam od ojczyzny
bo za łatwo ją wtedy
postawić na baczność
wolę patrzeć
jak biało-czerwony materiał
porusza się lekko nad oknem
jakby ktoś sprawdzał
czy jeszcze oddychamy razem
na rynku ludzie idą wolno
dziecko ciągnie matkę za rękaw
ktoś niesie kwiaty
inny milczy za wszystkich
konstytucja nie szumi w papierze
jeśli nikt jej nie bierze do rąk
jest w tym
że jeden człowiek
nie powinien bać się drugiego
jest w ławce
na której ktoś zostawił miejsce
dla nieobecnych
w głosie
który nie krzyczy
a jednak nie daje się uciszyć
w dłoni
wyciągniętej wtedy
gdy nikt nie patrzy
dzisiaj Polska
nie potrzebuje wielkich słów
wystarczy
żebyśmy stanęli obok siebie
tak blisko
aż wstyd będzie
odwrócić wzrok
dzień pierwszy
lodówka otwarta na oścież
jakby miała nas uratować
z półek spadają butelki
zimne na zapas
jedziemy w zielone
z plastikowymi torbami
pełnymi mięsa
które jeszcze nic nie wie
trawa przyjmuje nas bez pytania
rozstawiamy krzesła
jedno przy drugim
i kilka na wszelki wypadek
pierwsze piwo znika szybko
drugie robi się odważniejsze
ogień chwyta bez oporu
tłuszcz kapie
dym wybiera oczy
zawsze te same
nalewam do pełna
dzień drugi
budzimy się późno
w ciałach cięższych niż wczoraj
popiół jeszcze ciepły
nic się nie skończyło
więc zaczynamy od nowa
mięso czernieje
w środku jeszcze surowe
śmiech przychodzi gwałtownie
potem siada cicho gdzieś obok
ktoś zasypia na krześle
ja szukam telefonu
choć ekran świeci w dłoni
słońce trzyma nas krótko
nie pozwala się ukryć
dzień trzeci
ciszej
butelki stoją w trawie
puste do końca
ognisko już tylko udaje ogień
dym nie ma siły iść w górę
ziemia oddaje nas bez żalu
wracamy
z zapachem w skórze
i czymś
co siedzi w gardle
w kalendarzu czerwony prostokąt
jakby zaznaczono miejsce
w którym oddycha się wolniej
mówią że to święto pracy
patrzę na ręce
nie są odświętne
są na miejscu
na ulicy ktoś niesie transparent
litery trzymają się razem
lepiej niż ludzie
idę obok
nie niosę nic
tylko ciało
które nie potrafi stanąć
praca nie zaczyna się rano
nie kończy po południu
zostaje pod paznokciami
nawet dziś
kiedy wszystko ma być wolne
słyszę polecenie
zapisane w mięśniach
i wykonuję je