tłumaczę świat na słowa
to nie zawsze się udaje
czasem jak w kłębku
myśli się plączą i
w mrokach nocy
w skupisku snów znikają
jest w tym jakaś magia
co sprawia że światło
przebija przez ciemność
z nutą melancholii
rozświetla duszę
gdyż jakże inaczej
miałbym oddać to co czuję
niż w słowach splątanych
odbitych przez pryzmat
wtedy
zauważam całą gamę kolorów
jak po nitce Ariadny
odnajduje jedyną drogę
do kolejnego słowa wersu
ścieżki do wnętrza siebie
Na krwawych polach dzielnie walczyli
Kiedy Ojczyzna była w rozpaczy
W jednym szeregu bagnetów błyski
Kolejne dusze przeszły w zaświaty
Nie przestaniemy walczyć do końca
Nasza to ziemia kłosy i łany
Miłość do Kraju z bólu zrodzona
Niech płoną serca w obronie granic
Biało-czerwona flaga na maszcie
Powiewa dumnie wiatrem wolności
Oddajmy honor żołnierzom raźnie
Śpiewając z dumą hymn narodowy
Dzisiaj w zadumie jestem ogromnej
Jednak nadzieja w sercu kołacze
Staniemy razem by bronić Polskę
W razie potrzeby- jako brat z bratem
zapach rozlanego atramentu wypełnia pokój
słowa same płyną na papier jak
rzeka w kierunku morza
jestem nimi
żegluję po burzliwym oceanie
wypatrując brzegu
który przyniesie pozorny ratunek
czuję się wolny jak ptak w locie
mogę zmienić wszystko
w poezji jest miejsce na marzenia
pozwalają rządzić światem
z każdym słowem dostrzegam skrawek lądu i
z każdym się oddala
jestem nieśmiertelny z piórem w dłoni
tworzę własne światy
zmierzam do nich i
wciąż
rozlewam spłoszone myśli
w atramencie
wczoraj wieczorem
obserwowałem
jak zapada zmrok
moich myśli w lustrze
może nie jestem sam
na tym świecie
wypaliłem papierosa
powiedziałem do siebie:
„życie to jedna wielka niewiadoma”
do którego siebie
wciąż słyszę odbity chichot
gdy opadał popiół
innych ja we mnie
wciąż tak głośno krzyczą
dookoła
machają rękami
z podpalonych zapałek
dzisiaj w nocy zadrżało
wszystko wokół-
neonami błyszczę. w myślach
ląduję na wirtualnej ziemi
gdzie klawiatura rządzi światem
nieraz to chaos szaleństwo i
szum. patrzę przez filtry ekranów
gdzie cyfry tworzą obrazy
nowe prawdy w świecie strun
nie potrzebuję czuć dotyku i
wiatru. wirtualnie czuję ich puls
widzę świat pełen kontrastów
wciąż wierzę że odnajdę swój cel
w sieci. odkryję drogę dla siebie
między kubitami stłamszony
jako zero środek i
jeden
dziś jest taki dzień
jakiś taki nijaki
bez wyrazu
majaczy cicha pustka
jak w oczach bezdomnego psa
idę ulicą
jak we mgle mijam ludzi
nie patrzę w oczy szarej rzeczywistości
wszystko wydaje się takie ponure
czy istnieje coś więcej niż szara codzienność
czy istnieją jeszcze sny jak moje pragnienia
może gdzieś jest jeszcze światło
nie tylko pusta mgła wokół mnie
tak czy inaczej
ten dzień
jest jakiś taki
Wiersz jest jak filiżanka kawy,
w której mieszają się myśli i słowa.
Tak jak gorący napój pobudza zmysły,
tak poezja pobudza duszę i umysł.
Słowa są jak kropelki deszczu,
które spadają na wyschnięty ląd.
W poezji odnajduję ukojenie,
kiedy życie jest pełne napięć.
Niekiedy wiersz jest jak otwarte drzwi,
które prowadzą do innej rzeczywistości.
Tam, gdzie światło jest jaśniejsze,
a zgiełk miasta milknie w ciszy.
Czasami to jak refleksja,
która tkwi głęboko w sercu.
To ujście emocji i uczuć,
które inaczej pozostałyby w mroku.
Gdyż poezja to nie tylko rym i metrum,
to przede wszystkim żywe słowa.
Słowa, które ożywają w duszy,
i dają jej skrzydła do lotu.
Zanim zakwitną kwiaty w ogrodzie miłości,
W naszej małej pergoli całusem obdarzysz,
Choćby ledwie rojenia w mojej to rozpaczy,
Pozwól ostatnim tańcem uczucia osłodzić.
Ach! Przytulmy marzenia w uroczej melodii,
Zanim cisza nastanie, popatrzmy na gwiazdy;
Tak spokojnie dryfują- przepiękne brylanty,
Odnajdziemy tam siebie, nim słońce zagości.
W pogoni za fortuną do lepszego świata,
Przez potężny ocean płynęli w komforcie;
Życie inny scenariusz spisało na falach.
Błyszczą serca kochanków na niebie dostojnie,
Wtulone mocno płoną jak jedna latarnia,
Aby ostrzegać innych- gdzie góry lodowe.
RMS Titanic zatonął w nocy z 14 na 15 kwietnia 1912 roku, podczas dziewiczego rejsu.
W szklanej kuli zobaczyłem życie,
nikłe, kruche, ale piękne jak kwiat,
pełne kontrastów i nieskończonych dróg,
które prowadzą tam, gdzie serce dąży.
Świat składa się z małych detali,
które razem tworzą niezwykły kolaż,
każdy element ma swoje miejsce,
wszystkie z nich tworzą wyjątkowe piękno.
Czasem jednak w tej kuli widoczne są łzy,
gdyż świat jest także pełen bólu i cierpienia,
jednak mimo to trzeba iść naprzód,
szukać nadziei, odważnie stąpać w nieznane.
Chociaż w kuli zobaczyłem świat,
to w sercu noszę go zawsze ze sobą,
jako niezwykłą i zagmatwaną układankę,
która jest ciągle do skompletowania.
Niczym powiększający się obraz z puzzli,
nieustannie brakuje jednego kawałka,
codziennie trzymam w dłoni kolejny,
dzień za dniem tworzę swój wyjątkowy świat.
każdy dzień jest jak przystanek
na którym zatrzymujemy się na chwilę
by poczuć ciepły wiatr we włosach
tak wiele wokół nas tajemnic
które wciąż czekają na odkrycie
mnóstwo niedopowiedzianych historii
snów oczekujących na spełnienie
w codzienności tkwi piękno
które czasem ciężko spostrzec
niekiedy z trudem zauważamy
jak wiele możemy zdziałać
wystarczy tylko odrobina wiary
by zrobić kolejny mały krok
stanąć na księżycu
własnej wyobraźni