miałem zapisać
ale zgubiłem kartkę
wpadła gdzieś między rachunki
i stary list od nikogo
miałem pamiętać
że masło się kończy
i że słowo „zawsze”
zużywa się szybciej niż myślałem
na rogu ulicy
znowu minąłem siebie
w wersji „sprzed”
i „gdyby tylko”
wróciłem
z dwiema metaforami
i garścią ciszy
nie ma co jeść
ale przynajmniej
mam wiersz
Idę po sobie jak po schodach
złamanych w połowie myśli.
Buty mam z bólu
a w ustach drzazga
rośnie z każdym słowem.
W kieszeni —
zmięty papier po wierszu
bo nie chciał krwawić.
Miasto —
martwe zwierzę ze światłami w oczach.
Leżę na chodniku
żeby zobaczyć gwiazdy od spodu.
Ty milczysz
więc mówię sam do siebie
i nie zgadzam się.
Gdy dojdę do dna
zamknę oczy
i powiem
tu.
Tu można zacząć
umierać porządnie.
wierzę
że chleb nie spadnie masłem w dół
że autobus się spóźni
ale nie za bardzo
wierzę
że gdy zamknę drzwi
świat za nimi nie przestaje istnieć
i że lodówka
nie tęskni
gdy jej nie otwieram
wierzę
że ludzie są raczej dobrzy
choć czasem nie mają czasu
żeby to pokazać
wierzę
że jeśli powiem dobranoc
to ktoś odpowie
nawet jeśli tylko w myślach
nie jestem teologiem
ani prorokiem
ale codziennie
zaczynam od amen
zaakceptował regulamin
choć nie czytał
kliknął „lubię to”
nie czując nic
zapisał zdjęcie
żeby nie zapomnieć twarzy
której i tak by nie poznał na ulicy
hasła ma silne
emocje – do zapomnienia
czas odmierza powiadomieniem
samotność – statusem na czacie
być może wciąż jest człowiekiem
ale nikt nie zadał
pytania bezpieczeństwa
świat był większy
bo stół był wyżej
dorośli mówili
pełnymi zdaniami
które trzeba było rozgryzać
jak landrynki
czas dłużył się w kolejkach
i skracał na placu zabaw
prawdy były prostsze
kłamstwa – bardziej kolorowe
a śnieg padał zawsze
gdy miał padać
nie pytaliśmy o sens
bo było go w nadmiarze
dziś stoimy wyżsi
ale coraz trudniej
dostrzec
co naprawdę leży
na stole
poznali się
gdy już mieli za sobą
wszystkie pierwsze razy
pierwsze pocałunki
z innymi
pierwsze wyjazdy
w inne strony
rozpoznali
jak para aktorów
która miała zagrać razem
ale trafiła do różnych filmów
teraz
razem na planie reklamowym
kawy rozpuszczalnej
zachciało im się ciszy
we dwoje
bez młodzieńczych deklaracji
bez wspólnych zdjęć w chmurze
tylko dłonie –
nie muszą trzymać mocno
by wiedzieć
że są
nie mówi wszystkiego
ale próbuje
z tysiąca słów
wybieramy pięć
i mamy nadzieję
że ktoś zrozumie sześć
każde zdanie
to kompromis między tym
co czujemy
a co da się powiedzieć
czasem milczenie
jest najbliżej prawdy
ale i ono ma przecinki
pauzy
niedopowiedzenia
język –
mały tłumacz
wielkich emocji
gubi po drodze
ton głosu
drżenie ręki
łzę
samotność
odmienia się przez przypadki
nie jesteśmy najwięksi
ani nawet średni
planeta trzecia od gwiazdy
z drobną poprawką na układ
człowiek –
istota dwunożna
z marzeniami na cztery łapy
lubimy zadawać pytania
zwłaszcza bez odpowiedzi
mierzymy czas
choć nie wiemy
ile go naprawdę trzeba
aby zrozumieć siebie
często myślimy
że to wszystko dla nas
że gwiazdy świecą
bo lubią być oglądane
a może to tylko przypadek
że patrzymy w niebo
zamiast pod nogi
nikt nie ogłasza rekrutacji
na trzymanie się w garści
albo bycie silnym
gdy wszyscy patrzą
nie ma pensji
za uśmiech
który zakrywa bezradność
nikt nie daje urlopu
od bycia tą osobą
która zawsze wie
ale są eksperci
od czekania na cud
praktykujący wytrwałość
w warunkach domowych
nie ma statuetek
za przeżycie dnia
ale i tak codziennie
odbieram nagrodę
w postaci
kolejnego poranka
Nie mam złudzeń —
trzymam się na ostatniej nitce.
Zgubiłem braci
w praniu lub
po dramatycznych zerwaniach.
Nigdy nie byłem modny.
Zawsze tylko „ten zapasowy”
co trafił na front
gdy inni odpadli.
Jednak trzymam was razem —
ciebie i twój płaszcz
twój płaszcz i świat
świat i twoje zimne poranki.
Nie oczekuję wdzięczności.
Guziki rzadko trafiają do wierszy
ale gdy mnie zgubisz
zauważysz pustkę
na poziomie serca.