wierzy się w różne rzeczy
że lekarz oddzwoni
że kot wróci
choć przecież nigdy nie obiecywał
niektórzy wierzą w życie po życiu
inni – w życie przed kawą
są tacy co wierzą
w sprawiedliwość
chociaż jej nikt nie widział
od lat
czasem wiara to kropka
na końcu zdania
a czasem tylko znak zapytania
odłożony na bok
nie musi być głośna
może siedzieć cicho
w kieszeni płaszcza
tuż obok kluczy
i czekać
aż drzwi
same się otworzą
wiedział kiedy zamilknąć
gdy ludzie mówili
że wszystko dobrze
wiedział, gdzie usiąść
żeby nie przeszkadzać
ale jednak być
znał zapach łez
zanim spadły
i smak dłoni
głaszczącej zmysły
nie rozumiał słów
choć potrafił czekać
nawet na tych
co już nie wracali
wiedział, że spacer
to nie droga
tylko obecność
umarł bez pretensji
w kącie
nazwanym domem
a potem
wszyscy mówili
że to tylko pies
tylko nikt nie umiał
tak milczeć za dwoje
kochają się
więc poranek
zaprasza słowiki
zatrzymuje deszcz w pół kropli
zamyka ulice przed hałasem
idą obok siebie
a ziemia nie protestuje
przed podwójnym ciężarem
przeciwnie — ugina się lekko
jakby chciała ich nieco unieść
wiedzą o sobie tyle
ile zdążył powiedzieć uśmiech
i jedno niechcące milczenie
ona nie zna jego dzieciństwa
on nie widział jej w chorobie
jednak trzymają się za ręce
jakby podpisali traktat
dziwne
grawitacja działa
czas się nie zatrzymał
chociaż wszystko jest trochę
nie z tego świata
śmierć zgubiła zegarek
i od tamtej pory
przychodzi raz za wcześnie
raz za późno
nie nosi już kosy
bo ta psuła wizerunek
czasem siada w autobusie
między staruszkiem a dzieckiem
i patrzy przez okno
jakby też czegoś szukała
zostawia notatki
w wynikach badań
w rysach na twarzy
w pustych miejscach przy stole
gdyby ktoś ją znalazł
proszę nie wypędzać
tylko zapytać
czy nie zgubiła imienia
jestem
zrobiony ze szkła
żebyś widziała
jak pękam od środka
ręce mam po ojcu
zaciśnięte
nie do modlitwy
usta matki
ułożone w krzyk
zdławiony
jestem zszyty
z miejsc omijanych
ze zdjęć na których
nie wyszedłem
nie urodziłem się
tylko wypadłem
komuś
z rąk
między Ameryką a Grenlandią
mrówka przechodzi bez wizy
zmienia miejsca jak myśli
omija wojny
przepisy celne
i rysunki flag
nie zna języków
ale potrafi
łamać granice
może nie wie
czym jest ojczyzna
ale zna drogę
do cukru
z punktu widzenia mrówki
świat nie jest podzielony
tylko kruchy
leżysz
jakby świat cię odrzucił
ja jestem światem
twoje plecy
kalendarz zmazanych dni
dotykam
jakby miały oddać krew
w ustach
nie słowo
ale zgrzyt zębów
nie chcą mówić zostań
w miłości też się umiera
tylko wolniej
i bez świadków
przytulam cię
żeby się nie rozpaść
a rozpadam się
żebyś mogła zostać
zostaną talerze
które nie pamiętają
czego dotykały
kurtka w szafie
wciąż gotowa do wyjścia
choć nie ma dokąd
szczotka do włosów
niewzruszona ciężarem
niewypowiedzianych myśli
kalendarz
wciąż wierzy
w jakieś jutro
książka z zagiętym rogiem
jakby powrót
był możliwy
rzeczy nie żegnają się
nie pytają o sens
po prostu trwają
ciszej niż my
Nie nauczyłem wiązać krawata.
Zawsze nosił bluzy
mówił że woli swobodę.
Nie powiedziałem jak jest
kiedy coś się kończy
i trzeba udawać
że to początek.
Nie pokazałem
gdzie pękają mężczyźni
bo sam nie znałem
tego miejsca.
Czasem pytał o Boga
odpowiadałem nie wiem
jakbym się bał
zarazić wątpliwością.
Zbudował siebie
z rzeczy których nie dałem.
To chyba najtrudniejsze
w byciu ojcem.
Teraz patrzę
jak zawiązuje krawat
własnemu synowi.
I robi to lepiej
niż ja kiedykolwiek.
rano potknąłem się o but
ten szary
zawsze leżał przy kredensie
miała takie nogi–
wszystko jej pasowało
nawet gdy puchły od ciepła
zrobiłem jajko na miękko
i dopiero przy stole
zorientowałem się
że postawiłem dwa talerze
kwiaty zwiędły
a w pokoju dalej
pachnie goździkami z ogrodu
chciałem dziś wyjść na spacer
ale przypomniałem sobie
przecież
nikt nie podniesie słuchawki
jeśli coś się stanie
więc usiadłem w fotelu
tym skrzypiącym przy biodrze
i udawałem że czytam
choć niczego nie widzę
odkąd odeszła