Nasza słodka tajemnica,
w oranżerii róż skrywana,
błoga schadzka jakby chwila,
którą księżyc tchem rozpalał.
Szybki taniec pocałunków,
zawirował świat magicznie,
wszystkie kwiaty razem w ruchu,
noc gwieździsta metrum spisze.
Błyszczą serca w medalionie,
dwie połówki niczym całość,
miłość złączy nas w symbole,
zostaniemy — wieczną parą.
/Inspiracja: „Mały książę” Antoine de Saint-Exupéry/
Wciąż wpatruję się w niebo by dostrzec planety,
Na których wzrasta miłość jak kwiaty na łące,
W palecie barw namiętnych czułości zakątek;
Odnaleźć miejsce szczęścia jak ogród wiosenny.
Żegluję poprzez wszechświat, miliardy lat świetlnych,
Tysiące miejsc zwiedziłem jednakich wyglądem,
Przez lunetę spoglądam jak mały wędrowiec,
Nadzieja ciągle płonie w marzeniu bajecznym.
Pragnąłem znaleźć szczęście, szukając daleko,
Podróż ścieżkami nieba odkryła cień prawdy.
Wszystkie moje tęsknoty nieśmiałą dyskrecją,
Każdego dnia mijałem rumieńcem oblany.
Kroczymy wspólnie łąką, zwaną życia rzeką,
Ty, jesteś moją różą — światem nad miliardy.
Pisałem wiersze za jedno spojrzenie,
błękitne oczy pragnąłem zobaczyć,
o tym marzyłem że kiedyś dostrzegę,
uśmiech na twarzy.
Rude warkocze jak promienie słońca,
kusiły blaskiem gorączkę zwiększając,
ognistych wierszy gdzie dusza spogląda,
w moją nieśmiałość.
Czekałem długo na jakąś odpowiedź,
wiersze spłynęły gorzkimi już łzami,
niczym motyla skrzydełko kolorem,
w otchłani siatki.
Próżne rojenia włóczęgi w marzeniach,
słowa cudownym uczuciem spisane,
podpis anonim złudzenia rozwiewał,
teraz i zawsze.
Utknąłem w smutku przejęty,
czerwoną namiętną szminką,
wpatrzony za cieniem weny,
odeszła chyba przed chwilą.
Pobiegłem za nią, krzyczałem,
kolejnej szansy spragniony,
szepnęła lekko zuchwale,
kochałam cię — w tle alkowy.
Kochankowie pieszczą słowa,
zmysły melodię wciąż grają,
wyglądam ciebie przez okna,
duszy — zaklętej w atrament.
Kolorowy liść zaschnięty w albumie,
śliczna pamiątka naszego spotkania,
kiedy dwa serca wtulone w naturze,
spacer rozpalał.
Nasza ławeczka pobudza marzenia,
przy starym dębie całusy namiętne,
kusiłaś niczym pachnąca lawenda,
łaknąłem więcej.
W ciszy zostałem spragniony czułości,
jednak z nadzieją powrotu wyglądam,
przenikam wszystkie błękitne obłoki,
by oczy spotkać.
Przeglądam zdjęcia utkane miłością,
tam odnajduję uroczych kochanków,
liść z rozmarzeniem pozostał osłodą,
twojego braku.
” Pamiętam każdą wspólnie spędzoną chwilę. A w każdej było coś wspaniałego. Nie potrafię wybrać żadnej z nich i powiedzieć: ta znaczyła więcej niż pozostałe.”
Nicholas Sparks, Pamiętnik
Już nie poznaję twoich reakcji
Jesteś duszą w innym świecie
Skrajne emocje rządzą słowami
Wybuchasz płaczem i śmiechem
Nie opuszczę cię, to wszystko minie
Nie zabieraj cienia szansy
Nastanie słońce, zakwitną wiśnie
W naszym ogrodzie nieprawdy
Przeczytaj liścik sercem spisany
Niech ożyją piękne słowa
Ostatniej szansy miłości bramy
Idźmy razem- w stronę słońca
Przyszedł Mikołaj do Zbycha z Sianowa,
przyniósł mu prezent w nim lalka gumowa.
Przecież chciałem rower,
wcisnął jednak power.
Pękła mu guma nim doszedł do słowa.
Polska jesień cudnie kwitnie,
niczym miłość ogniem tęczy,
zdobią skwery złote liście,
całus słodki, jakże wdzięczny.
Mroźny dotyk niesie zima,
księżyc płonie bielą śniegu,
gwiazdy patrzą jak rodzina,
śpiewem kolęd tuli wieczór.
Życie budzi ciepła wiosna,
promyk słońca twarz otula,
kwitnie ogród pełen doznań,
pieści wiatrem słodkie usta.
Ciepło rozkosz rozbudziło,
letnia plaża tętni życiem,
góry śliczne ścieżki wiją,
tęskny obraz o Ojczyźnie.
Marznę bez ciebie, w nadziei pożądam
Zbliżam się stale, oddalam bez końca
Płomień miłosny odczuwam łapczywie
Chociaż przez chwilę
Tęsknię za twoją poświatą złocistą
Ustami ciepła co nigdy nie stygną
Jestem aniele, obejmij w ramionach
Później niech skonam
Powrócę kiedyś zaczekaj spokojnie
Przebędę światy utkane w kosmosie
W ciemności błądzę szukając obrazu
Mapy do raju
Zaklęte w czasie tańczące sylwetki
Wirują razem bez żadnych obietnic
Zawsze czekają kołysząc pragnienia
By zbliżyć serca
Ciała wtulone w miłości spragnionej
Kołyszą cicho dwa serca kochanków
Czułe pieszczoty złączone w potrzebie
Wirują równo w niebiańskim władaniu
Kominek iskry wciąż spragnione pieści
Gorący język przelizał westchnienia
Orgazmu szczyty, pagórki, wysepki-
Niczym wędrowiec zaułki rozpieszcza
Możecie wierzyć zapewniam uczciwie
Po wielu latach namiętność została
Dojrzała miłość podąża przez życie
Okrywa kocem, w jedności umacnia
Przeszliśmy wspólnie doliny i wzgórza
Żarliwe wzloty — i w smutku przeżycia