krąży między domami
na parapecie ślad po doniczce
ziemia
nic z niej nie wychodzi
za oknem
krótkie błyski światła
stoisz
tak blisko
że wstrzymujesz
mój oddech
słyszysz
jak krew omija jedno miejsce
oglądasz się
w kącie
fotel odwrócony do ściany
na szybie
rysa cienka na paznokieć
na górze ktoś przekręca klucz
czekasz
noc mówi
już jestem
nie ruszaj się
słona wilgoć pod kołnierzem
asfalt paruje
niebo jak wyprany ortalion i benzyna
krew ciąży w skroniach
język bada krawędź zęba
ostry punkt oparcia w zbyt gładkim świecie
w przejściu podziemnym
perfumy gryzą się z chlorem
ciała zsuwają się w jedną masę
miękką architekturę w sieciówkach
nikt nie patrzy w oczy
pod stopami mięknie grunt
żółte światło rozpuszcza kształty
jarzeniówki brzęczą nad głowami
skurcz mięśnia
dłoń trafia na chłodną poręcz
zaklejeni w pośpiechu
etykieta marszczy się od potu
wracasz do pokoju
klej do paneli trzyma powietrze
dłoń na ścianie
pod tynkiem drżą rury i cudze kroki
lęk wraca
przegryza skórę
pod poliestrem
wciąż coś bije
nie zostawiam rzeczy
one nie chcą pamiętać
zostawiam sposób
w jaki uchylam drzwi
zanim zapukam
jakbym dawał czas
i to
że nie mówię od razu
tylko czekam
aż słowo znajdzie miejsce
dzieci
jeśli będą
nie powtórzą naszych zdań
wezmą to
że ręka nie musi się spieszyć
żeby była pewna
i że można odejść
bez trzaskania
to wystarczy
bo dalej
nie znaczy tak samo
stoimy za blisko
żeby się minąć bez dotyku
i za daleko
żeby cokolwiek się zaczęło
twoja ręka zatrzymuje się
na wysokości biodra
nie patrzymy sobie w oczy
bo wtedy trzeba by było
coś potwierdzić
człowiek nie znika od razu
najpierw przestaje ciążyć
słowo spada między nami
i nie wraca
gdy odchodzisz
nie zostają blizny
zostaje miejsce
które nie daje się zamknąć
w pociemku przewierconym na wylot przez słońce
znalazłem kłącze nagie wyśnione bez serca
tam świat odnawia się w sobie
by wywieść z niebytu słowa jeszcze niepoczęte
ciało zrzuca stare lęki i znużenie
rozrasta się w zieleni
od-stwarzam się
przepompowuję krew w soki drzewne
a milczenie w nagłe lśnienie
dłoń wy-kostnieje z dawnego zdrętwienia
paznokcie pącznieją
palce zapuszczają korzenie
bóg mruży oczy i nie dowierza
że z tego bólu
można się wyprowadzić
rzeczywistość pęka pod stopami
pod nią coś jeszcze bez imienia
nie śmierć i nie byt
ta żarliwość
by kochać to kruche
mnie dawnego już nie ma
jest tylko dzianie
i nicość
stawia opór
w rozwidnieniu się gubię
w błękicie wracam
i nie zostaję
najpierw nic nie boli
to jest najbardziej podejrzane
ciało pracuje po cichu
bez sygnału
krew krąży
ale nie składa sprawozdań
serce bije
dopiero później
coś przeskakuje
nie tam gdzie trzeba
już
nie jest tak samo
bogowie ciężkiej pracy
chodzą
jedzą
śpią
i tylko czas
zaczyna mieć ostrzejsze krawędzie
więc idę
siadam pod lampą
oddaję krew
igła wchodzi
jak przypomnienie
że nie jesteśmy na zawsze
patrzą
mierzą
zapisują
i nagle
okazuje się
że można zdążyć
a życie
nie zawsze krzyczy
czasem tylko
czeka
by ziemia
nie była ciężka
kamień był odsunięty
ale w środku dalej leżało ciało
płótno przyrosło do pleców
zrywał je powoli
razem ze skórą
rana nie chciała się zamknąć
pracowała głębiej
jak język
oddech wszedł nagle
za głęboko
aż zabolało
wstał
i przez chwilę się nie ruszał
dotknął miejsca po gwoździu
wciągnął zapach potu
wtedy zrozumiał
że nie wrócił
tylko został oddany
on układa dzień
z rzeczy które nie kłują
fotel stoi pod kątem
a drzwi są domknięte
na szerokość dłoni
jeśli coś się przesunie
pęka powietrze
nie płacze od razu
najpierw całe ciało sztywnieje
jak przy nagłym zimnie
trzymam ręce przy sobie
czekam
aż sam przyjdzie
jego głowa uderza o moje ramię
raz
drugi
sprawdza czy nie znikam
nie znikam
nie mówię tego
bo głos jest duszący
zostaję w miejscu
żeby miał gdzie wrócić
kiedy zasypia
oddycha poszarpanie
jakby po długim biegu
cały dzień pilnował granic
prowadzę dłoń nad jego plecami
nie dotykam
i wtedy wiem
miłość nie jest czułością
jest trwaniem
w tym jednym miejscu
gdzie świat go boli
bóg jest dziś księgowym
w pustym biurze parafialnym
przesuwa palcem
po kolumnach naszych ubytków
starość to nie jesień
raczej awaria —
stawy skrzypią
jak zawiasy w bocznej nawie
modlitwa stała się nawykiem żucia
słowa nie przebijają się
przez sufit z dykty
patrzę na dłonie —
to sine pustkowia
które już niczego nie ogłaszają
prorocy milczą
nie mają zasięgu
w tej piwnicy pełnej ciał
gdzie świeci tylko
neon exit
nad drzwiami do kostnicy
nie ma w tym tragizmu
jest uporczywa nudność
anioł pański zwiastował nam
artretyzm i lęk przed schodami
zbawienie to mit
czekamy aż ostatni bezpiecznik
zgaśnie
świat milknie
zostaje tylko ciche kliknięcie
wyłączanego termoforu
szklane miasto pękło
na osiem miliardów (u)śmiechów
w tej szczelinie
pomiędzy
wtorkiem a nicością
wyrastają (nie)cierpliwe
litery
bezzębne i nagie
&
moje palce to
p r z e c i n k i
szukające rytmu w betonie
gdzie konwalia pachnie
spaloną izolacją
(czy słyszysz jak
płatek
ś n i e g u
krzyczy)
nie pytaj o sens
umarł wczoraj
w poczekalni u dentysty
zostawiając tylko
małą
pustą
literę
i
która samotnie
wspina się
na szczyt
pytania