proszę o usunięcie mnie
robię to chyba świadomie
ze świata co zrozumienie
zatraciłem będąc chłopcem
błędem mojej świadomości
gdy przyszło mi żyć brutalnie
ludzie jak marionetki szli
zostałem! Gdzie? To pytanie
świat uciekł- ja nie nadążam
jestem cieniem- tego chłopca
który marzył- tuląc misia
mikołaj odszedł- już dzisiaj?
podczas drogi do Kijowa
pewnych rzeczy przypilnować
przyszło Panom politykom
mocną męską polemiką
wszelkie tajne plany wroga
nową bronią rozszyfrować
jakąś mapę wywiad przejął
ciszę przerwał wódz- generał
– Mateusz, gdzie właściwie jest ta Ukraina?
– Panie Prezesie też szukam
– no
– To chyba mapa moich działek
– To wina Tuska
straszne rzeczy sprawa pilna
winny znany trzeba przyznać
posiadł wiedzę przemilczeniem
przyjdzie czasu rozliczenie
czasem bywają smutne dni
gdy oburzenie wygrywa
spojrzeniem odwróconym szły
demony by godność zrywać
szkicując ciemne obrazy
siedzę wtulony w marzenia
by myśli skryte wyrazić
odgonić mroczne pragnienia
zrywam ponure zasłony
ciemności mówię dobranoc
pragnę jasności pokłonić
potrzeby idące za mną
zabijam ostatnie myśli
spoglądasz wzrokiem jaskrawym
koszmar ponownie się przyśnił
uśmiechem szepczesz — kochany
za zamglonym zwierciadłem duszyczkę widzę
którą za rękę przez świat- mój prowadziłem
przemawia rozpalonym w ciszy rumieńcem
chcę ją zobaczyć jeszcze, bardziej i więcej
wyciągam dłoń, by dotknąć spragnione serce
a lustro krzyczy- zostaw, ona już nie chce
odeszła zapatrzona wczorajszą rosą
twoje złudzenia tylko iluzją proszą
dusza płacze bezradnie pomocy pragnąc
czerwienieje krwią rosa, formując bagno
nie poznaję oblicza mojej dziewczynki
bezradne ciało leży, gwałtem- już milczy
ciemny dwugłowy orzeł zasłania lustro
świat odwrócony ciszą szybuje nisko
niebiesko- żółte światło błaga pomocy
kolejne dziecko zginie dzisiejszej nocy
kiedyś przyjdą po mnie
czarne myśli co w mej głowie
i tylko będę mógł przytaknąć
udać ślepego już na zawsze
mój mały świat zamknięty
duszące ściany czernią milczą
tak kurczą się pragnienia
odwrócą cichą chęć istnienia
światełko małe cicho płonie
już tylko czuję skrytość
co przynieść może jutro
zgorzkniała świeca gaśnie
dębowe drzewo szepcze czule
miarą co zwoje przynieść mogą
i płonie światło tuląc skrycie
ostatni oddech w małej krypcie
kiedyś
tylko chciałem mieć zabawki
takie smutne były czasy
teraz
kiedy wszystko już mieć mogę
krzyczeć głośno wszelkie słowa
jutro
niepewnością serce skuwa
przywracając dziecka myśli
kiedyś chyba byłem mały
i radosny, choć zuchwały
czas radości nagle minął
teraz liczę babki z piasku
a łopatki zagubione
I wiaderka porzucone
mówią teraz, chodź tu do mnie
świat postarzał się okropnie
zostałem sam
z marzeniami
może lepiej
choć tak boli
między nami
co to było
obietnica
sen za łzami
nierealnie
smute plany
nie dociera
wszystko skryte
delikatność
mnie zabija
tak pomału
nie potrafię
się odnaleźć
gubię błądząc
sen człowieka
moja głowa
wrogim cieniem
idealizm
mnie zabija
to nie miłość
romantyka
zwykłe kłody
lunatyka
i podąża
tak bez celu
życie mija
płacz zabija
nie dam rady
na tym świecie
nie rozumiem
podstaw świata
jestem głupi
taka prawda
gdzie zostały te kwieciste marzenia
co niosły sny
małego chłopca
co tuli misia
odeszły
chłopiec pozostał
brązowe oczy
tak wielkie
osnute iskierką pragnienia
czułości pełne doskonałej
krzyczą
wśród wojny odgłosu
tańczy
ktoś dookoła
tak śmiesznie
tylko krwiste niebo
przenikliwie płacze
szepcząc
oni tam leżą
we śnie
mamo
dlaczego milczysz?
po angielsku nawet
jedno zdanie
jakie zacne, amen
przyjaciel mu bliski
na członku
czy to zaszłości początku
może
on mówić nie umie
i kaja się pięknym rozumem
biją oklaski na wschodzie
on
jeszcze może