w katalogach nie znajdziesz hasła
„miłość”
bo jak opisać coś
co raz pachnie deszczem
a raz spaloną grzanką
naukowcy próbują
ważą mierzą porównują
ale żaden wykres
nie pokazuje chwili
gdy spojrzenie
staje się obietnicą
może dlatego
najwięcej o miłości
wiedzą przechodnie
którzy widzą
jak ktoś czeka pod drzwiami
z bukietem niewypowiedzianych słów
zawsze jest ktoś
kto stoi obok globusa
i palcem zatrzymuje się na oceanie
zawsze jest ktoś
kto poprawia okulary
jakby świat wymagał korekty
zawsze jest ktoś
kto mówi: to przypadek
a inny: to przeznaczenie
słowa gęstnieją o pół tonu
między nimi przechodzi pies
ze zmiętą gazetą w pysku
i nie obchodzi go ani jedno ani drugie
czasem tyle wystarczy
aby zrozumieć
że wątpliwość
jest inną formą pewności
schody
wiedzą o drodze
w górę i w dół
ale nie mają zdania
ludzie mijają się na nich
skrępowani milczeniem
schody
nie liczą kroków
nie prowadzą statystyk
nie zapisują w notesie
kto się potknął
kto wbiegł
widziały łzy
zsuwające się z policzka
i radość odbitą od poręczy
gdyby mogły mówić
zdradziłyby
nasze zagubienie
schody
zawsze stoją
na swoim miejscu
oto jej pięć sekund sławy
gwałtowna i krótka kariera
rodzi się z wrzątku
w syku i pośpiechu
jakby miała do załatwienia
najważniejszą sprawę świata
uderza w sufit
w kafelki w okno
zostawia na nich mokry ślad
dowód swojego istnienia
krótką informację z imieniem
zapisana na nadgarstku
już nie woda
jeszcze nie powietrze
zawieszona w pół kroku
ulotna smuga unosząca się
nad chwilą która się kończy
nikt nie patrzy
wszyscy czekają na herbatę
a ona wywija
swój bezgłośny taniec
spełniona i niepotrzebna
rozprasza się w ciszy
jak ostatni oddech
najpierw było potknięcie
nazwane pierwszym krokiem
potem brawa dorosłych
jakby odkryto nowy kontynent
w salonie z dywanem
chodzenie okazało się sztuką
omijania mebli
a później przeszkód
które rzadko były z drewna
dziś próbuję utrzymać równowagę
i nie przewrócić się
na własnych wspomnieniach
nauka chodzenia trwa całe życie
tylko widzów nagle ubywa
nie widać jej na zdjęciach rentgenowskich
ani w wynikach krwi
lekarz nie wpisuje w kartę pacjenta
bo nie ma rubryki
nie kupuje się jej na kredyt
nie podlega gwarancji
czasem gaśnie nagle
jak żarówka w środku rozmowy
miłość to drobiazg
odłożony na brzeg stołu
i zapomniany do jutra
a jednak wystarcza
żeby wypełnić cały pokój
przynajmniej do chwili
gdy ktoś otworzy okno
upał wbija się w skórę
mieszkamy razem
z lodówki mrugają do mnie
martwe bieguny
w szklance topnieje lód
jakby ktoś powoli
wycierał wspomnienia
za szybą dusi się noc
a ja dalej stoję
w środku dnia
spocony na pamięć
ma w sobie cierpliwość
do cudzych pomyłek
ściera je bez komentarza
choć zostawia po sobie ślady
w miarę jak pomaga
znika
odchodzi w okruchach
na zmęczone rękawy
nie wie co jest ważne
a co można zostawić
usuwa wszystko po równo
jakby życie było szkicem
w ślepej pogoni za białym krukiem
okno na ścianę – to mi wystarcza
na stoliku szklanka
z jednym łykiem po kimś obcym
telewizor szumi
chce coś powiedzieć
ale nie ma odwagi
łóżko za duże na jedną osobę
za małe na wszystkie myśli
które zabrałem
rano zostawię klucz w recepcji
jakby nic się nie stało
wisisz w szafie
jakbyś czekała na lepszy dzień
nie pamiętam kiedy ostatni raz cię założyłem
ale wiem
że i tak masz więcej wspomnień niż ja
pamiętasz zapach deszczu na przystanku
śmiech przy stole
gniew zapięty pod szyję
żeby nie wypadł w nieodpowiedniej chwili
i ciszę która ciążyła jak kamień
kiedyś cię wyrzucę
a ty –
jak każda dobra koszula –
będziesz trzymała fason do końca