na przystanku
przed świtem
stoi tylko starszy mężczyzna
trzyma w dłoni torbę z jabłkami
jakby trzymał czas
który mu jeszcze został
kiedy autobus zatrzymuje się
nikogo w środku nie ma
poza kierowcą
i ciszą
która wsiada razem z nim
na ostatni kurs
sen przychodzi bez zaproszenia
kładzie się obok jak twarz z fotografii
z wyrwanym podpisem
zabiera mnie w miejsca
w których nigdy nie byłem
a po przebudzeniu
tęsknię za nimi bardziej
niż za pokojami w domu
w snach spotykam ludzi
od dawna nie żyją
i nie pytają mnie o nic
bo tam się nie pyta
tylko jest
czasem podsuwa
przekonujące paradoksy
aż budzę się zdziwiony
że na jawie
nie działają tak dobrze
otwieram oczy
mówię
to był tylko sen
choć zostaje we mnie
dłużej niż jeden dzień
stoję przy oknie i patrzę siostrzyczko
nekrolog blednie przy lampie rozmyty
w półmroku obraz wydaje się blisko
a filiżanka zdławiony dźwięk słyszy
w pokoju dotyk wędruje po skroni
na stole świeca wypala się chłodno
za ścianą światło odpływa bezbronnie
o próg wysoki dobrodziej się potknął
niepostrzeżenie przemykasz jak myśli
czerwona suknia ze złudzeń odarta
ponury obraz w pamięci się kreśli
na szybie oddech szkicuje ślad czarta
jeśli mnie cisza przygarnie zamilknę
albo zostanę z obrazem choć chwilę
w środku nie ma już ognia
tylko lekki zapach siarki
który pamięta o płomieniu
na dnie leży okruszek drewna
jak ostatni świadek rozmowy
z kuchennym garnkiem
i pierwszą kawą po złych wiadomościach
patrzę na pudełko
i myślę że tyle zostało
po planach rozpalenia ogniska
na plaży
albo przynajmniej kominka
którego nigdy nie kupiłem
dziwne jak małe rzeczy
uczą nas pokory
a duże rzadko
robią wrażenie
Pasikonik jest nieśmiały,
choć poeta wyśmienity.
Na portalu zdjęcia żaby
wciąż ogląda w tajemnicy.
Ona jednak wielka dama,
do sonetów ma smykałkę.
On to raczej fraszki składa,
więc napisał słowa barwne.
Po średniówce dał przecinek,
jakby lekko oczkiem mrugnął.
Słowa złożył tak prześliczne,
choć odpowiedź dostał krótką.
„Drogi Panie może jutro,
mała kawa za jeziorem”.
Aż podskoczył z wielką ulgą
i wystroił nader modnie.
Pasikonik z żabą razem?
Głośno było w okolicy,
echo niosło ponad lasem,
nowa miłość cudnie iskrzy.
Tak się czasem poukłada,
że wystarczy kilka słówek.
Resztę życie już znienacka
w rytm poezji spisze czule.
nikt go nie zapraszał
a jednak jest
wchodzi bez pukania
przez szparę w oknie
przez dziurkę od klucza
niesie ze sobą
zapach skoszonej trawy
albo dym z komina
domu na końcu ulicy
przewraca kartki w książce
otwartej od tygodnia na tej samej stronie
muska policzek jak obietnica
bądź chłodzi kark niczym przestroga
nie ma wspomnień
nie ma planów
jest tylko bytem na granicy
pomiędzy tam a tu
próbowaliśmy go oswoić
nazwać wiatrem
ruchem powietrza
ale on nie ma imienia
przechodzi przez pokój
jak bezstronny świadek
naszych małych dramatów
i wielkich uniesień
znika
a jedyny dowód że był
to ten lekki dreszcz
na skórze
ziemia otworzyła się jak księga
przez litery z kamienia
a każde słowo parzyło dłonie
veni creator spiritus
rozlegało się z ruin
gdy nikogo nie było
gwiazdy zgasły
by odsłonić nagie niebo
pełne popiołu
ludzie stali milcząc
niepewni czy to koniec
czy początek liturgii
a blask spadł na twarze
miał grzeszny ciężar
klękali przy nim
jak pod krzyżem
wszyscy męczennicy
człowiek wynalazł koło
potem samochód
potem rakietę
potem powód
żeby nigdzie nie jechać
człowiek odkrył ogień
potem prąd
potem ekran
i teraz gapi się w niego
jak w pradawną jaskinię
człowiek uczy się
od tysięcy lat
jak być sobą
i wciąż pyta innych
czy robi to dobrze
na rogu stoi budka z blachy falistej
szyld przekrzywiony „sny za grosze”
ludzie ustawiają się w kolejce
jedni oddają koszmary w foliowych torbach
inni szukają spokojnych nocy
bez niepotrzebnych twarzy
sprzedawca w fartuchu z logiem marzeń
waży sen jak cukier
odcina rozpacz ponad miarę
wkłada do słoika z etykietą „gratis”
kobieta przede mną bierze dwa sny
jeden o plaży bez końca
drugi o kimś kto wraca
kiedy naprawdę trzeba
ja proszę o sen w którym śpię
i nic się nie dzieje
sprzedawca patrzy na mnie długo
mówi że taki to luksus
a luksus kosztuje podwójnie
zgaszone lampy w oknach
migoczą jeszcze przez chwilę
jak oczy ryb wyciągniętych na brzeg
ulice przestają oddychać
pamiętają ciężar wszystkich stóp
w kanałach krąży echo
zbyt blade by nazwać je głosem
zbyt uparte by pozwolić zasnąć
na rogu starego rynku
przywiązano do ławki obietnicę powrotu
ktoś co noc zmienia jej opatrunki
żeby rana wyglądała świeżo
a cisza –
ona uczy się nowych kształtów
coraz bardziej przypomina człowieka