poznali się
gdy już mieli za sobą
wszystkie pierwsze razy
pierwsze pocałunki
z innymi
pierwsze wyjazdy
w inne strony
rozpoznali
jak para aktorów
która miała zagrać razem
ale trafiła do różnych filmów
teraz
razem na planie reklamowym
kawy rozpuszczalnej
zachciało im się ciszy
we dwoje
bez młodzieńczych deklaracji
bez wspólnych zdjęć w chmurze
tylko dłonie –
nie muszą trzymać mocno
by wiedzieć
że są
nie mówi wszystkiego
ale próbuje
z tysiąca słów
wybieramy pięć
i mamy nadzieję
że ktoś zrozumie sześć
każde zdanie
to kompromis między tym
co czujemy
a co da się powiedzieć
czasem milczenie
jest najbliżej prawdy
ale i ono ma przecinki
pauzy
niedopowiedzenia
język –
mały tłumacz
wielkich emocji
gubi po drodze
ton głosu
drżenie ręki
łzę
samotność
odmienia się przez przypadki
nie jesteśmy najwięksi
ani nawet średni
planeta trzecia od gwiazdy
z drobną poprawką na układ
człowiek –
istota dwunożna
z marzeniami na cztery łapy
lubimy zadawać pytania
zwłaszcza bez odpowiedzi
mierzymy czas
choć nie wiemy
ile go naprawdę trzeba
aby zrozumieć siebie
często myślimy
że to wszystko dla nas
że gwiazdy świecą
bo lubią być oglądane
a może to tylko przypadek
że patrzymy w niebo
zamiast pod nogi
nikt nie ogłasza rekrutacji
na trzymanie się w garści
albo bycie silnym
gdy wszyscy patrzą
nie ma pensji
za uśmiech
który zakrywa bezradność
nikt nie daje urlopu
od bycia tą osobą
która zawsze wie
ale są eksperci
od czekania na cud
praktykujący wytrwałość
w warunkach domowych
nie ma statuetek
za przeżycie dnia
ale i tak codziennie
odbieram nagrodę
w postaci
kolejnego poranka
Nie mam złudzeń —
trzymam się na ostatniej nitce.
Zgubiłem braci
w praniu lub
po dramatycznych zerwaniach.
Nigdy nie byłem modny.
Zawsze tylko „ten zapasowy”
co trafił na front
gdy inni odpadli.
Jednak trzymam was razem —
ciebie i twój płaszcz
twój płaszcz i świat
świat i twoje zimne poranki.
Nie oczekuję wdzięczności.
Guziki rzadko trafiają do wierszy
ale gdy mnie zgubisz
zauważysz pustkę
na poziomie serca.
Nazwisko — jest.
Data urodzenia — wpisana.
Zgon — potwierdzony
z pieczątką i podpisem.
Rubryki nie pytają
o ulubiony zapach chleba
nawet o to co czuł
na widok złotych liści.
Nie ma miejsca na śmiech
którym zarażał kuchnię
ani na łzę
spadającą gdy umarł pies.
„Bezpotomny” —
piszę.
Choć podobno miał kaktusa
i jednego sąsiada
od którego pożyczał sól.
Teczka zamknięta.
Do regału.
Obok stu innych
bez daty ostatniego tchnienia.
Kocham znaczy co innego
w poniedziałek rano
niż w piątek po trzecim winie.
Przepraszam
często nie znaczy żałuję
a jedynie
patrz coś powiedziałem.
Na zawsze
rozciąga się
od przystanku do skrzyżowania.
Język ma swoje sposoby
może się uśmiechać
nie ruszając ustami.
Może też powiedzieć dobranoc
i zostać na zawsze
w głowie.
Może milczeć tak
że boli.
Słowo daje —
nie wszystko można
nazwać.
rosną tu drzewa
których nikt nie nazwał
liście spadają bez świadków
jak słowa w głuchej poczekalni
w trawie śpią ścieżki
porzucone w pół kroku
wiją się w milczeniu
jak myśli przed snem
kiedyś zasiano tu ciszę
i zapomniano wrócić
rozrosła się dziko
aż po horyzont
nikt nie szuka tego ogrodu
bo nikt nie wie
że dawno zgubił w nim
siebie
nie ma kawiarni z wifi
ale jest kiosk pamiętający lepsze czasy
chleb drożeje jak dobre rady
ale i tak się go kupuje na kreskę
przystanki są bez rozkładu
bo autobus przyjedzie kiedy chce
albo nie przyjedzie wcale
choć zawsze ktoś czeka
ksiądz zna wszystkich po imieniu
listonosz wie kto ma długi
sąsiadka pyta co u ciebie
z przyzwyczajenia nie z troski
życie to nie wiadomość
tylko pogoda i ceny ziemniaków
i nikt nie szuka przyszłości
ona już dawno wyjechała
polska tradycyjna pakowana próżniowo
termin ważności
do pierwszej zmiany poglądów
zawiera śladowe ilości wolności
wzbogacona o konserwanty pamięci
barwiona przefiltrowaną historią
przechowywać w chłodnym patriotyzmie
chronić przed kontaktem z innym zdaniem
spożyć najlepiej przed północą