miłość to płaszcz
za szeroki w ramionach
czasem spada
czasem uwiera pod szyją
zimą grzeje
latem dusi
ale nie wyrzucasz
może jeszcze się przyda
łagodnie pachnie obcymi perfumami
w kieszeni ma zapomniane bilety
do miejsc
gdzie nie wraca się dwa razy
a gdy w końcu go oddasz
przez chwilę
zawieje chłodem
najpierw kazali wejść powoli
zanurzyć stopy, oswoić chłód
potem ręce jak skrzydła
odpychać wodę, ale nie za mocno
mówili, że to proste
wystarczy ufać wodzie
nie walczyć z nią, dać się unosić
ale nie powiedzieli
co robić, gdy brzeg nagle znika
a usta zapominają, jak sięgać powietrza
miasto jest tylko złamaną linią
chodnik krzyczy pod butem
niebo ma smak pękniętego szkła
próbowałem pisać listy do Boga
ale znaczki nie chciały się przykleić
koperty były za małe na wszystkie pytania
wczoraj widziałem psa
co zgubił ogon na zakręcie
i nikt się nie obejrzał
może tak samo jest ze mną
może od dawna nie mam twarzy
tylko kontur w deszczu
noc zapięta w ciasny kołnierz
gęsta od słów które spadły
za wczoraj
w przełyk schodzi stalowy haczyk
jak prąd szarpie wnętrze
patrzę w lustro –
odbicie cuchnie samotnością
szuka mnie w pustych szklankach
znajduje w zimnym kącie
nagość wbija się w ściany
rozpięte ramiona chcą być krzyżem
ale gwoździ zabrakło
tylko pięści w kieszeniach
i serce jak złamany ząb
słyszysz jak noc odpina guziki
i wypluwa mnie o poranku
na bruk
na psa
na cokolwiek co szczeka
na osiedlu billboard woła
kup mieszkanie
zanim inflacja zje ci ręce
obok z betonu wyrasta park
który nigdy nie widział drzewa
w telewizji mówią
dziś będzie ciepło
jutro będzie drogo
pojutrze nas nie będzie
poeta w kawiarni liczy sylaby
w debetowym rytmie
chłopak w tramwaju szuka drobnych
na bilet w jedną stronę
świat się kurczy jak sweter po praniu
dłonie szukają uchwytu
a jedyne co trzyma nas w pionie
to grawitacja i dług
tak wygląda miłość w XXI wieku
klikasz 'zaakceptuj’
podpisujesz regulamin
kochasz na kredyt
spłacasz ratami
aż pewnego dnia zobaczysz
kilka zer na minusie
dłonie pachniały popiołem
jakbyś właśnie podpaliła most
na którym jeszcze stałem
usta miałaś ostre jak szkło
połknąłem światło dla miłości
lecz nie umiem krwawić w ciszy
kiedy krzyczałaś już koniec
deszcz tłukł się o dach
jak ślepiec bez przewodnika
utknąłem w drzwiach
jak odcisk buta w progu
niegodny nawet zapamiętania
mówią że odeszłaś
nie oglądając się na wiatr
wciąż próbujący odczytać
resztki mojego oddechu
na początku był płot
z drewna
z kamienia
z cegły
z betonu
z drutu kolczastego
z prądem
potem przyszły psy
by warczeć na świat
i czujniki
by wiedzieć
kto stoi po drugiej stronie
potem przyszli ludzie
po jednej stronie nasi
po drugiej obcy
po jednej słowa
po drugiej milczenie
potem przyszła wojna
i nikt już nie pamiętał
kto pierwszy postawił płot
ale wszyscy wiedzieli
że bez niego nie istnieją
wystawa trwa od ósmej do zamknięcia
wejście bezpłatne z kartą
ale dziś i tak nikogo nie ma
oprócz pani w kasie
i obrazu który patrzy
tu leży kubek z porcelany
nie dotykać kosztuje więcej niż zarabiasz
obok krzesło – dizajn styl funkcja
nie siadać można usiąść za mocno
sztuka pyta: co ty na to
publiczność odpowiada: nic
dzisiaj artyzm to wideo
na ekranie człowiek upada w zwolnionym tempie
tak przez 12 minut i 48 sekund
stoisz na końcu korytarza
lekko przechylony
bez tytułu bez tabliczki
wolny
jednak zamknięty w ramie
wypełnij pola imię nazwisko
wpisz pesel ale bez myślników
naciskaj tylko czarne kratki
nie oddychaj na margines
zaznacz krzyżykiem nie sercem
uczucia odrzucono przez system
pozostał dowód z hologramem
i możliwości tak nie nie wiem
podpisz się czytelnie bez skrótów
ręka musi mieścić się w rubryce
jeśli drży przynieś zaświadczenie
ale nie od babci tylko z urzędu
złóż podanie w pokoju numer 404
jeśli drzwi są zamknięte nie istnieje
ale odwołanie można złożyć w dni
nieparzyste podczas zamglenia
dziś będą kwiaty
niektóre z marketu
inne z intencji
może wiersze
wpisane w kartki
których nie przeczytasz
więcej niż raz
dziś będą słowa
co brzmią dobrze
ale cicho
bo przecież jutro
wszystko wróci
do normy
dzień jak co dzień
zostanie po nim
trochę płatków
w wazonie
i kurz
równie lekki jak pamięć