Ty, co papugę bierzesz na sznurek
i skrzeczy błogo za grosza widok,
budząc wyłącznie odrazy ludzkie,
pamiętaj dziadu- upadłeś nisko.
Kłamliwa świnio żądna przeprosin-
żonglujesz prawdą, ruchając dumnie,
tylną część ciała z okrzykiem gromkim,
aż lustro krzyczy, żeś zwykłym durniem.
Na koniec powiem z wielką pogardą;
wypruwaj flaki w sądzie rozumnie,
aby nie skończyć, tam gdzie podają,
oralną mądrość szorstko przez dupę.
znów biedronka jest w humorze
to muchomor sprawił raptem
w słowach ujął myśli wzniośle
proszę panią dziś na randkę
zrobił wszystko z wielką gracją
zdjął kapelusz w stylu vintage
aż biedronce w sercu wrzało
bezmiar kropek oczy przyćmił
piękna para muszę przyznać
tak dobrani z każdej strony
nawet widział zając Ryszard
moc całusów- padł zgorszony
całość dobrze jest spisana
świadkiem byłem widowiska
w całym lesie trwa zabawa
nawet Rysiu moc odzyskał
szumy i echa cyfrowych postaci
w kieszeni smartfon pulsujących świateł
hałasem śledzi dzień pustych marzeń
podążam zagubiony izolacją w sieci
dziś
dotknąłem ekranu mokrym palcem
czy to ja jestem w tym awatarze
gdzie
krzywe lustra igrają wśród cieni
pikselami rozproszony tęsknotą
przetarłem wszystko co ludzkie
bez twarzy postać powstaje
czy to jeszcze moje serce bije
człowieka
użytkownik- tak lepiej
w świecie bez klamek
niebiosa niosą przyszłość
cząstkę kruchego dziecka
tęsknotą serce wyschło
ścieżka nastała ślepa
uczucia szarpią gniewnie
duszą na zdartych strunach
marzę by wrócić z deszczem
tęczę w dłoniach otulać
odeszłaś z gniewną burzą
rączkę mocno trzymałem
w niebie tęsknisz na próżno
pyłku w sukni z falbanek
Zielone liście
Szumią na wietrze
Jak małe dzwonki
Proszą do tańca
Jaskrawe niebo
Przyświeca w słońcu
Jak cudne sukno
Ozdabia nasz świat
Wiosenne kwiaty
Pachną w powietrzu
Jak miłość kwitną
Kuszą ponętnie
Śliczne owoce
Wzrastają w sadzie
Jak życie różne
Słodkie i gorzkie
Taka jest natura
Piękna i bogata
Jak zagubiony skarb
Czeka na odkrycie
Jesteśmy jej częścią
Pragniemy łapczywie
Jak żywy płomień
Rozgrzewa wciąż serca
Szukając uczucia
Dostrzeżmy przyrodę
Jak poranna rosa
Nawilżasz znów usta
I patrzysz z uśmiechem
znów było nam dane
Jak liście na drzewie
Pomilczeć dziś razem
Ty, co do piekła masz tylko milimetr,
Zuchwała gwiazdo co nie znasz umiaru
I płaczesz w rękaw jak Judasz troskliwie,
Srebrniki oddaj- z drogi kłamstwa zawróć.
Jak spojrzysz Bogu w oblicze pochmurne?
Kradłaś za życia bezwstydna kłamczucho,
Pewnie po śmierci sprzedałaś już duszę
W promocji z ciałem za godność podwójną.
Ty, obdarzona beztalenciem szczodrze
Nagrody zbierasz przyznane z żałości
I wciskasz wszędzie ochłapy z honorem;
Nędzne tekściki w blejtramie skradzionym.
Strzeż się poczwaro w obłudzie skrywanej,
Czas już nadchodzi — na piekielny taniec.
Zanim ptaki ćwierkotem oznajmią radośnie
Nadejście pięknej wiosny ubranej w kolory,
Obejrzę się za siebie i wspomnę bezbronny
Wszelkie lata niewinne na zawsze stracone.
Młodości co frywolność malujesz w ozdobie
Niczym łąki chabrowe kolorem urodnym,
Nieposkromione żądze pobudzasz rozkoszy
Jak cudny kwiat usychasz i wrócić nie możesz.
Zegar nagle przyśpiesza i gna opętanie.
Pory roku mijają, wciąż zima po lecie
I lśni lato po zimie pragnieniem wydarte.
Zobaczyłem tęsknoty w rozpaczy rozległe,
Niespełnione marzenia związane niedbale;
Nie pogodzę się z życiem- i pragnę go więcej.
kiedy przyjdzie taka chwila
że już ciebie mi zabraknie
chociaż w myślach cię zatrzymam
jak najdłużej- jak najbardziej
nasze życie przeznaczeniem
jak miłości uniesienia
chociaż często smutek niesie
zawsze razem w swych pragnieniach
chcę nie myśleć o przyszłości
że los kiedyś nas rozłączy
może lekko z niego zakpić
i z humorem gdzieś zagościć
tego nigdy nie wiadomo
komu radość- komu smutek
dziś na spacer chodźmy prędko
tam gdzie szczęścia pełni ludzie
świat złączony pragnieniem
o jednym tylko marzy
śnie o pokoju
pokoju o jasnych kolorach
spokoju już na zawsze
nie tak szybko
pokój staje się coraz mniejszy
ściany zaciskają pętle
duszę się
spokój jest za darmo
tylko białe śmiejące ściany
przeraźliwie milczą