Szelestem myśli
wyrwane kartki z kalendarza
unoszą na wietrze twoje odbicie
szeptem wracają stare wspomnienia
niczym straszydła zamknięte w szafie
widownia bije brawa w teatrze życia
ciągle je słyszę na szkarłatnej scenie
pragnę wyrzucić resztki wspomnień
pozostałości zapisanego scenariusza
możesz już odejść mamo
odpocznij w listopadowym deszczu
na zamglonej fotografii
Świeca przygasa, światło trwogę niesie,
płomień pamięci o minionych czasach,
chwila zadumy wnet ponownie wraca,
obraz okrutny- płonie Wołyń przecież!
Lipcowy wieczór w sieni słychać krzyki,
sąsiedzi przyszli w oczach wizja krwawa,
siekiery błyszczą, głowa dziecka spada,
znałem każdego, zabić chcieli wszystkich.
Zapadła ciemność wtem odeszły wrzaski,
kartkę papieru w rękach mocno ściskam,
pamiętnik płonie- dość! Odejdźcie widma!
Ostatni rozkaz … wszyscy przecież zmarli.
W tańcu wiruje znów para kochanków,
walc na trzy czwarte zachęca do życia.
Wieczorne tango, nieboskłon pomaluj,
gwiazdami doznań, o więcej nie pytaj.
Zasypiasz w morzu, jaśnieję na niebie,
kiedy powstajesz, powabem oślepiasz.
Przelotne chwile rozbudzą spełnienie,
zaklęte w czasie uczucia dostrzegam.
Piękny to obraz, romantyzm pobudza,
twórców natchnienie, paleta odcieni,
uwiecznia moment i zmysły przykuwa,
w blejtram owinę tańczące sylwetki.
Popatrzę w niebo, by miłość odnaleźć,
niegdyś odeszła — kierunek poznaję.
Fot. pixabay
Zanim kwiaty znów zakwitną,
w naszym sadzie za gruszami,
zerknij miła w noc gwieździstą,
słodką chwilę niech rozjaśni.
Wspólny spacer nad jeziorem,
chciałem spytać cię kochana,
przyjmiesz oto ten pierścionek?
Jednak prysła gdzieś odwaga.
Kwitnie płomień ust gorących,
słowo oddech wnet rozgrzało,
pragnę miłość w nas połączyć,
kocham twoją tę nieśmiałość.
Drobny płatek róży skrywasz,
kwitnie ogród naszych marzeń,
rodzi w głowie kwiecie pytań,
budzi radość szytą strachem.
Oczy dziecka niczym gwiazdy,
świecą zawsze blaskiem życia,
jakby w lustrze nasze światy,
księżyc miłość wciąż odbijał.
Śliczna róża wzrasta dumnie,
wbija kolce w serca krzykiem,
życie niesie wieczną pustkę!
Bądźcie cicho- ja wiem lepiej.
Przekwitły kwiaty i gwiazdy rozbłysły,
oglądam zdjęcia w albumie zebrane,
budzą nostalgię, kształtują wahanie,
przemija żywot obrazów zastygłych.
Niekiedy człowiek w zadumie pomyśli,
gniewne wskazówki prowadzą zegarem,
życie przyśpiesza tak szybko- aż staje,
ostatni oddech bezgrzeszność uchyli.
Szczęście niewiedzy każdego dotyka,
promienie światła przynoszą nadzieję,
spokojnie siądę, zaczerpnę powietrzę,
ździebko zaczekam, opadnie kurtyna.
Reżyser krzyknął- zapisać godzinę!
Sztukę przerwano, matuzal nie żyje.
Powiewa flaga dostojnie na wietrze,
biało-czerwona tak często deptana,
symbol honoru i walki męczeńskiej,
zaborów pamięć, narodu powstania.
Wojna zabrała młodzieży marzenia,
gdy z karabinem w szeregu kroczyli,
Ojczyzny bronić, gdyż taka potrzeba,
dzwony zabiły w kochanej świątyni.
Została pamięć- choć wielu odeszło,
na wieczną wartę, ostatnim oddechem,
matczyne serca płaczem budzą echo.
Też Orzeł Bielik, odwagi symbolem,
skrzydła unosi, odgania cierpienia,
nasza Ojczyzna — i nasza to ziemia.
Czas zadumy już się zbliża,
więc miliony świec zapłoną,
znowu znajdzie się rodzina,
wujek Jurek z ciocią Zosią.
Raz do roku to spotkanie,
co tam słychać? Jakoś leci,
kto się pyta? Czy to ważne,
szwagier siostry, babci Peli.
Życie śpieszy jak dyliżans,
po brukowej drodze życia,
koło czasu nas przybliża,
i oddala — teraz, dzisiaj.
————————————
Śpieszmy się być razem,
gdyż nie znamy jutra.
Kiedy runie znów dolina,
która życiem się nazywa,
i nadejdzie smutna cisza,
nic nas synku nie zatrzyma.
Jest azylem jedna gwiazda,
na spokojnym cichym niebie,
niech miłości naszej brama,
wnet zatrzyma życia ciernie.
Bomby lecą, słychać wrzaski,
tylko bunkier naszą szansą,
oczy synka niczym gwiazdki,
serce pękło — zgasło światło.
Liście niesie wiatr północny,
kolor nieba skrzętnie skrywa,
pocałunek — nasz wyśniony,
między nami krucha szyba.
Mgła przytula nasze ciała,
ciepło światła pieści zmysły,
taka nasza wspólna kara,
możesz tylko mi się przyśnić.
Nigdy ciebie nie zobaczę,
wirujemy jednym rytmem,
drzewo skrywa nagą prawdę,
ja, wyschniętym jestem liściem.