zaginął piękny dziadek
kasztany przyszło zbierać
wnet wody nabrał w usta
cień genialnego bóstwa
pewnie za chwilę wróci
spaceru pragnął doznać
pierwszy był do szukania
szuflada chłodem pusta
posępna wnuczka nagle
wstydliwie oczy chowa
ja nie zabrałam dziadka
ociekła płaczem trumna
obłąkańcze myśli w głowie
sowa spokojnie dziobie
kawałek zdumionego bociana
czmychnął gwałtownie z rana
zabawne melodie na wieży
wysoko lecą ponad chmury
Mickiewicz ponownie tankuje
filomat wskazuje cztery promile
narąbana absyntem sowa
krzyczy głośno ratować!!!
bocian powrócił zdumiony…
winny tylko zgwałcenia sowy
Mickiewicz umarł
on już nie żyje
gdzie autor?
w zajeździe „Bocian i Sowa”
z Adamem cztery dni się chowa
choć obaj odeszli już dawno
zajazd istnieje twoją wyobraźnią
jest taki nauczyciel
podobno w jakieś
uczy szkole
zapomniał o logice
małpą został w szkole
wrażliwość już pominął
oczy zaszły strumieniem
łzy płyną po skroniach
błazna na cyrkowej scenie
klauna czyni z siebie
przy dzieciach
podobno
jeszcze naucza
biada temu światu
gdzie
błazen
nasze dzieci
uczy
Nienawidzę go
mój największy wróg
robi mi krzywdę
i tak dzień za dniem
zabijając mnie
mój największy wróg
gdybym tylko mógł
zasłonić lustro
proszę o usunięcie mnie
robię to chyba świadomie
ze świata co zrozumienie
zatraciłem będąc chłopcem
błędem mojej świadomości
gdy przyszło mi żyć brutalnie
ludzie jak marionetki szli
zostałem! Gdzie? To pytanie
świat uciekł- ja nie nadążam
jestem cieniem- tego chłopca
który marzył- tuląc misia
mikołaj odszedł- już dzisiaj?
podczas drogi do Kijowa
pewnych rzeczy przypilnować
przyszło Panom politykom
mocną męską polemiką
wszelkie tajne plany wroga
nową bronią rozszyfrować
jakąś mapę wywiad przejął
ciszę przerwał wódz- generał
– Mateusz, gdzie właściwie jest ta Ukraina?
– Panie Prezesie też szukam
– no
– To chyba mapa moich działek
– To wina Tuska
straszne rzeczy sprawa pilna
winny znany trzeba przyznać
posiadł wiedzę przemilczeniem
przyjdzie czasu rozliczenie
czasem bywają smutne dni
gdy oburzenie wygrywa
spojrzeniem odwróconym szły
demony by godność zrywać
szkicując ciemne obrazy
siedzę wtulony w marzenia
by myśli skryte wyrazić
odgonić mroczne pragnienia
zrywam ponure zasłony
ciemności mówię dobranoc
pragnę jasności pokłonić
potrzeby idące za mną
zabijam ostatnie myśli
spoglądasz wzrokiem jaskrawym
koszmar ponownie się przyśnił
uśmiechem szepczesz — kochany
za zamglonym zwierciadłem duszyczkę widzę
którą za rękę przez świat- mój prowadziłem
przemawia rozpalonym w ciszy rumieńcem
chcę ją zobaczyć jeszcze, bardziej i więcej
wyciągam dłoń, by dotknąć spragnione serce
a lustro krzyczy- zostaw, ona już nie chce
odeszła zapatrzona wczorajszą rosą
twoje złudzenia tylko iluzją proszą
dusza płacze bezradnie pomocy pragnąc
czerwienieje krwią rosa, formując bagno
nie poznaję oblicza mojej dziewczynki
bezradne ciało leży, gwałtem- już milczy
ciemny dwugłowy orzeł zasłania lustro
świat odwrócony ciszą szybuje nisko
niebiesko- żółte światło błaga pomocy
kolejne dziecko zginie dzisiejszej nocy
kiedyś przyjdą po mnie
czarne myśli co w mej głowie
i tylko będę mógł przytaknąć
udać ślepego już na zawsze
mój mały świat zamknięty
duszące ściany czernią milczą
tak kurczą się pragnienia
odwrócą cichą chęć istnienia
światełko małe cicho płonie
już tylko czuję skrytość
co przynieść może jutro
zgorzkniała świeca gaśnie
dębowe drzewo szepcze czule
miarą co zwoje przynieść mogą
i płonie światło tuląc skrycie
ostatni oddech w małej krypcie
kiedyś
tylko chciałem mieć zabawki
takie smutne były czasy
teraz
kiedy wszystko już mieć mogę
krzyczeć głośno wszelkie słowa
jutro
niepewnością serce skuwa
przywracając dziecka myśli