moja matka
zawsze wiedziała
gdzie coś leży
nawet jeśli tego nie było
ja szukam dłużej
bo rzeczy nauczyły się
znikać bez pożegnania
dom stoi
ale nie pamięta
kto w nim mówił pierwszy
język choruje
na nadmiar imion
każde boli inaczej
więc mówię ostrożnie
jakby słowa
mogły mnie wydać
i wydają
za każdym razem
przez mokre szyby terminalu
świat wygląda
jak niedokończony węglowy szkic
stalowe kadłuby maszyn
cierpliwe jak wieloryby
czekają na sygnał
by znów oszukać grawitację
ciężar walizek
w których niesiemy
nieprzeczytane książki
i zapach pożegnań
jest w tym
surowa jasność
w tym jak krople deszczu
kreślą na szkle
ulotne mapy
nieistniejących archipelagów
w tym jak zmęczony podróżny
poprawia krawat
jakby szykował się
do zamknięcia drzwi
choć czeka go tylko
taksówka
i chłodny hotelowy pokój
w pustych korytarzach
w przestojach między komunikatami
w językach
których nikt tu nie rozumie do końca
świat zwalnia
jak orkiestra przed pierwszym taktem
właśnie tam
między jednym a drugim lotem
w szczelinie
między obowiązkiem a snem
dotyka nas coś cichego
świat
obcy
bolesny
i mimo wszystko
nasz
można by pomyśleć że to sprawa poważna
pióra pożyczone od strusia co nic nie winien
cekiny udające coś o gwiazdach
ewolucja miliony lat trudziła się nad okiem
żebyśmy teraz mogli je mrużyć
od nadmiaru sztucznego światła
logika zostaje w szatni obok płaszcza
nikt nie pyta o dowód tożsamości
maska mówi o nas więcej
jesteśmy tygrysami w poliestrze
królami z tektury
ofiarami brokatu
to wszystko dzieje się na planecie
która mknie przez próżnię bez konfetti
a my próbujemy
przekonać smutek
że akurat dzisiaj
nie został zaproszony
nad ranem w zbyt szczerym świetle
widać jak bardzo męczy bycie motylem
myśl krótsza niż oddech
weszła w szkło przed dźwiękiem
rozpadła na kolory
nie na słowa
jestem płonącą chwilą
a błysk to moja mowa
gwiazdy nie prowadzą nas celowo
one tylko świecą w trybie dostępności
bez instrukcji bez intencji
a jednak ktoś uznał je za znaki
teraz udają że mają plan
choć są tylko nagromadzonym światłem
wielki wóz skręca zawsze w lewo
jakby kosmos miał zakręty
w próżni to kombinacja z podwójnym akslem
najbardziej zbłądzone są meteory
upadają bez powodu
ćwiczą spadanie jak sport narodowy nieba
olimpiadę bez widowni i medali
atlas pomyłek byłby uczciwszy
od map z obietnicami
prowadzących najpierw naprzód
by później zawracać
gwiazdy nie zgadzały się być kompasem
a niebo wpisało je w rubrykę orientacja
i teraz świecą z lekkim wyrzutem
za niewyćwiczoną rolę
potrzeba wiary w trasę
jest bardziej ludzka od trasy
nad nami błyszczy chaos
przebrany za przewodnika
mogło nas nie być wcale
albo powstać w brudnopisie
ja jako paproć w eocenie
ty jako iskra znikająca zbyt szybko
ewolucja wielka krawcowa
miała tyle ścinków pod ręką
tymczasem siedzimy naprzeciw siebie
ja mam dłonie które nie znają skrzydeł
ty masz wzrok który zapomina granic
oboje udajemy
że tak ma być
nic nie ma być
serce działa bez umowy serwisowej
grawitacja nie składa wniosków urlopowych
a z miliardów możliwych pomyłek
my parzymy tę samą herbatę
historia szyła bitwy jak fastrygę
żebyś ty spóźniony o dwie minuty
mógł teraz grzebać w kieszeni
za światłem
kosmos nie odpowiada na listy intencyjne
planety krążą jakby znały adres
my gubimy imiona na schodach
w sekundę
wszystko jest chwilowe
więc nie do zdarcia
nawet kurz na regale
gwiezdny pył po nadgodzinach
w naszych pokojach
dziś trafiłem na moment
chciał przejść bokiem
jak złodziej bez łupu
zatrzymałem się
pozwoliłem mu trwać
bez komentarza
najmniej widoczny
niesie odpowiedź
o którą zapytają jutro
zaznaczyłem kontur
bo nawet cisza
bywa dowodem obecności
pamiętam uśmiech
i chłodne powietrze
kiedy odchodziła
proszę mi wybaczyć
że nie mam zdania
w kwestii początku i końca
moje oczy z przeciętną soczewką
wolą to co pod ręką
okruch chleba udający planetę
mrówkę bez wiedzy o niedzieli
wszechświat podobno nieskończony
zmęczony swoją wielkością
odpoczywa w tle
jak aktor po zbyt długiej premierze
a ja cenię wygodę
że guziki pasują do dziurek
że lewy but rzadko szuka prawego
i odwrotnie — bez sprzeciwu i ambicji
wielka ulga nie być bogiem
nie pamiętać naraz każdego liścia
mieć prawo do drzemki
pomyłki w rachunkach
zgubienia kluczy do kosmosu
drzewo milczy wytrwale
jakby znało odpowiedź
lecz zbyt dobrze wychowane
nie wchodzi w słowo
cieszę się z krótkiej wizyty
że nie jestem dębem ani kwasem solnym
choć oba stany brzmią zachęcająco
na swój sposób
jestem zmarszczką na skórze
spóźnionym przechodniem
biegnącym na pociąg
którego nie ma w rozkładzie
i może właśnie dlatego
najłatwiej go dogonić
pan z nałogami
piwo
zdrapki
wódka
bez dekoracji
majątek
w cieniu
na wszelki wypadek
szukam pani
ładniejszej
niż cisza po premierze
bez zazdrości
o wiatr
o sweter rzucony na krzesło
dzieci przyjmuję
jak są
bez warunków
jeśli zostaniesz
gdy zgaśnie miesiąc
— wygrałaś
pisz
reszta między nami
po ostatnim praniu
cebula jest sobą do szpiku
a kamień nie miewa wątpliwości
czy wystarczająco twardo leży na ścieżce
tylko nam zachciało się wielokropków
wypadło na mnie
z siedmiu miliardów ról akurat ta
z dwiema nogami
lękiem przed przeciągiem
i uporczywym nawykiem sprawdzania
czy klucze są w prawej kieszeni
mogłem przecież utknąć w bursztynie
jako komar z ambicjami
albo być kropką nad i w traktacie
którego i tak nikt nie doczyta do końca
ziemia kręci się bez fanfar
choć przecież co sekundę ktoś tu właśnie
pierwszy raz widzi widelec
a ktoś inny zapomina na zawsze
barwę oczu sąsiada
kosmos milczy w sposób nienaganny
nie składa reklamacji nie żąda braw
a my w tym krótkim międzyczasie
pijemy herbatę jakby to było wydarzenie
na skalę co najmniej galaktyczną
i może właśnie nim jest
skoro na ten jeden łyk na to jedno mrugnięcie
cała reszta wszechświata musiała zaczekać
uprzejmie w kolejce bez protokołu