jeszcze noc się nie zwinęła
z chodników
a już gołębie
odprawiają swoje litanie
w witrynach sklepów
drgają figury świętych
z plastiku
i kilka manekinów
które straciły głowy
świt
wnosi w kieszeni modlitwę
za śpiących zbyt długo
żeby przeżyć dzień
na środku placu
ktoś zostawił wiadro
pełne światła
i nie wrócił
po przebudzeniu
ciało składa się z okruchów
i jednej modlitwy
o to
żeby się nie rozsypać
okno cicho oddycha
nie zadaje pytań
przykłada szron do twarzy
i znika
mycie zębów
jest rytuałem
oczyszczenia słów
niewypowiedzianych
potem chleb
krojenie czasu
i masło
które nie zawsze chce się poddać
wreszcie buty
jak dwie trumny
na których stoję
żeby żyć
miała teczki
z ludzi
faceci a–d
faceci e–ł
faceci m jak miękki
włożyła mnie między magazyniera
a eksperta od wegańskich kabanosów
powiedziała: jesteś taki
tymczasowy
ale z wdziękiem
napisała notkę
na mojej metce:
dobry do słuchania
mało groźny
nie szczypie
potem przyszedł ktoś
z tatuażem czachy na gardle
i zrobił hałas
więc mnie odkurzyła
zwinęła
i zaniosła do piwnicy
tam gdzie trzymała
ekspozycje wycofane
dzisiaj
mam tyle samo lat co ojciec
kiedy mówił że już za późno
w kieszeni bilon
z trzech nieudanych planów
i jedną pestkę po śnie
nie wierzę w przypadek
ale nie mam siły
bronić sensu
nauczyłem się
znosić głód
i pogodę bez narzekania
kobiety uczyły mnie
że czułość to nie prezent
tylko opłata wstępna
Bóg?
zbyt długo milczy
żebym jeszcze słuchał
a jednak rano
kładę dłoń na szyi
żeby sprawdzić
czy wciąż żyję
przez chwilę
nasze spojrzenia się otarły
ty szłaś z wiatrem
ja – z powodu
nie wiem
czy to było
spotkanie
czy tylko
zbieg liter
twoje oczy
miały kolor
niezapamiętania
a jednak
coś od tamtej pory
nie styka
linia życia
poszła dalej
na ukos
z przerwami
niektóre wiersze nie zdejmują płaszcza
bo wiedzą że nikt nie odda numerka
na sali błyszczą obrazki
jak sztuczne odznaki
wzorowego ucznia
za dobre sprawowanie
i brak pogłębienia
czytają z uwagą jak topielcy
walczący z głębią
bo przecież zabawa trwa
a do dna już niedaleko
wręczają nagrody
tym z wywieszonym językiem
za poprawne użycie słowa serce
i róże
które nie kłują – tylko pachną
a potem przybywa Temida
z uśmiechem klauna
obsikując twarze znajome
bo tyle zostało
z tej całej poezji
spokojnie stoję w kącie
z pustą miną
i spojrzeniem
zamazanym korektorem
coś we mnie memle i trzaska
by nawrócić w połowie
czuję się jak żuk w kowadle
choć w pierwszej osobie
jestem tym niekrzyczącym
choć parzyło w język
wstawałem gdy miałem leżeć
i leżałem kiedy trzeba było iść
mam w palcach odciski cudzych win
i w płucach kurz z mieszkań na wynajem
znam daty śmierci wszystkich znajomych
choć jeszcze żyją
nie zostałem poetą
bo trzeba było płacić rachunki
nie zostałem ojcem
bo bałem się że spojrzy jak ja
raz pocałowałem łokieć dziewczyny
by nie obudzić jej strachu
raz uciekłem przed psem
który miał tylko jedno ucho
czy dobrze wybrałem?
zależy komu to opowiadam
sobie nic nie mówię
żeby nie robić nadziei
mam czyste ręce
ale tylko dlatego
że często padał deszcz
życie, nie wstawaj jeszcze
nie trzeba mi przemów z patosem
ani fanfar z ukrycia
wystarczy że oddychasz głośno
wczoraj zgubiłem się
w instrukcji obsługi własnej ręki
a ty pytasz co zrobię
z resztą istnienia
mieszasz mi herbatę
przesalając wspomnieniem
ciągniesz za rękaw
jak dziecko które chce być poważne
wiem, wiem
masz wielkie plany
dla mojego kręgosłupa moralnego
i chcesz żebym nosił je
jak nowe futro latem
ale ja mam dziś
tylko jedno pytanie:
czy naprawdę trzeba
nazywać wszystko po imieniu?
nie jestem poetą z zawodu
raczej użytkownikiem słów
czasem coś mi się uda —
zamiast puenty
zapada cisza
a kiedy śmierć przyjdzie
niech się nie spieszy z prezentacją
wystarczy że podniesie brwi
i zajmie miejsce obok
bez oklasków
bez czerni
może być nawet
w swetrze
ale nie używam tych słów –
zzieleniała jaskrawieją
rosną mi jak pokrzywa
coś się we mnie zieleni
ale bez przesadzania
światło zmienia barwę
lecz nie jaskrawieję
po prostu jestem sobą
choć czasem inaczej
dzisiaj milczę
jakby ktoś mi zabrał głoski
zostawił tylko te
które nie udają więcej
niż udręczone myśli