przynoszą mi urnę
mówią: trzymaj- to twoje
patrzę — nie wiem
czy prochy
czy głosy
dom stoi jak stał
ale ściany mają nowe nazwiska
a portrety odwracają wzrok
tu się nie mówi
tu się przestawia słowa
z półki na półkę
jakby to coś zmieniało
czasem wychodzę na klatkę
i oddycham betonem
jak ostatnia prawda
sąsiad zmienił firanki
i mówi że teraz jest lepiej
ale cień na schodach
zawsze spada
w tym samym kierunku
umyłem ręce
jakbym mógł z nich zetrzeć
wszystko
pod paznokciem —
resztka dnia
człowiek z tramwaju
stara kobieta z krostą na brodzie
i moje nie
wypowiedziane zbyt miękko
twarz zdrapałem dokładnie
ale nadal patrzy
jakbym był winny
sobie
woda leciała długo
jak spowiedź
której nikt nie słucha
a potem zakręciłem kran
bo z krzyża też trzeba zejść
choćby po cichu
ręcznik wisiał obok
prawie jak ciało
przybite do ściany
byłoby
gdyby nie było inaczej
a że jest inaczej –
jest tak jak jest
gdyby niebo było różowe
a trawa szara
może więcej byśmy spali
gdyby czas płynął wstecz
bylibyśmy mądrzejsi
ale nudni jak niedzielne gazety
tymczasem –
stoimy w kolejce po bilety
do kina które już spłonęło
z uśmiechem
przecież
ktoś musiał zająć miejsce
po naszej prawej stronie
nie mogła skończyć pisać
jakby noc była targiem próżności
a ja ostatnim klientem przed zamknięciem
„jestem bardzo przyjazną duszą” — mruczała
– przecież czułem tylko senność
i niepokój z miękkim ogonem
więc zablokowałem
cicho
bez dramatu
rano regulamin miał nowy wers
z twardym podkreśleniem:
„nie wolno blokować administratorek”
usunęła mnie bez grzechu
dla przykładu
dla poezji
dla siebie
jakby Szymborska miała PMS
a Wojaczek pistolet przy skroni
podobno tworzy przestrzeń wolną
od przemocy
od chaosu
ode mnie
(z dopiskiem potencjalnie niebezpieczny)
wystarczy kupić wibrator
– ja tylko chciałem
spać
Wszystkie nasze „kiedyś”
leżą w ponumerowanych szufladach
na wypadek gdyby jutro
nie poznało nas po twarzy.
Każde „pamiętasz?”
zapakowane jest osobno –
niektóre w folię bąbelkową
inne w szeleszczący niepokój.
Proszę nie dotykać eksponatów
oznaczonych „najszczęśliwsze”:
mają tendencję do rozsypywania się
w pył przy pierwszym kontakcie.
A te w zakurzonym kącie
to nasze „oby zapomnieć”.
Wciąż próbują uciec
ale zapominamy dać im nóg.
najpierw rosną buty
potem stopy
aż w końcu
nikt już nie pyta czy się boję
matka przestaje sprawdzać
czy śpię —
bo przecież nie śpię
tylko potwory mają inne imiona
w szkole wszystko ma margines
którego nie wolno przekraczać
w domu uczę się
że najwięcej dzieje się na krawędziach
dorastam
nie wiadomo kiedy —
przy herbacie
przy wyrzucaniu zabawek
przy pierwszym „nic się nie stało”
które znaczy: wszystko
a potem ktoś mówi:
już jesteś dorosły
tylko nie wiem
czy to nagroda
czy wyrok
czy mam duszę —
zadaję to pytanie
nie codziennie
ale też nie nigdy
lekarz nie wspomina
psycholog odsyła
mechanik samochodowy
rozkłada ręce
czasem o niej słyszę
w reklamie świeczek zapachowych
albo gdy ktoś umarł
i „poszedł tam gdzie lepiej”
jeśli ją mam
nie zgubiła się jeszcze całkiem
wraca nocami
z walizką cudzych głosów
Merkury – ta kulka gorąca
tocząca się po podłodze ze snu.
Wenus – lustro, w którym przegląda się
matka, zanim powiedziała „kocham”.
Ziemia – oczywiście – ta z pęknięciem
przez które wyciekają nazwy rzeczy:
„dom”, „rzeka”, „ptak” –
a potem długo szukasz ich w ciemności.
Mars – czerwona lampka nad łóżkiem
gdy budzisz się z okrzykiem.
(To nie alarm, tylko wspomnienie
krzesła przewróconego w pośpiechu).
A Jowisz? Saturn? Nie, te są za ciężkie –
nosimy tylko wewnętrzne układy słoneczne
mieszczące się w dłoniach
złożonych jak do modlitwy
której nikt nie nauczył nas
od początku.
brudnymi rękami po łokcie
wykradam ciasto prosto z blachy
niech cieknie mi po brodzie
ten wasz lukier ten smar
wyśmieję się – gardłem zdartym o bruk
językiem który milczenie
przegryzł na pół
żyły jak druty
nie do heroiny
lecz napięte z bólu
słów codziennie
drapiących oczy z waty
kto powiedział że cierpienie
musi być piękne?
paznokcie połamane
ale wczepiam się
w brzeg waszego stołu
i jem
wszyscy modlą się
do nadziei w sukience
a moja nadzieja
to suka
która gryzie rękę
ale nie ucieka
bo zna smak głodu
jeszcze stoję mocno w przełyku
jeszcze nie jestem pomyłką
choć wszyscy święci szarpią
na zielono na czerwono
i zmuszają mnie
do żerowania na odpadach
tych spod powieki
ssania brudu między palcami
żyję
i nie przeproszę
za mój oddech
za to że jest
zbyt głośny
zbyt ostry
zbyt
jeszcze zjem ten świat
nawet z puszki
na klatce schodowej
a resztki
wypluję wam
prosto w oczy
nie pytała czy wrócę
postawiła dwa talerze
mleko rozlało się tylko trochę
na obrus
jakby też czekało
sól wciąż była w tej samej solniczce
z plastiku
z oderwaną głową zająca
nikt nie mówił
że to miłość
ale światło zatrzymało się na chwilę
na pustym krześle