nie muszę nic mówić
świat i tak się domyśli
dopowie swoje
przestawi akcenty
przełoży na język tłumu
nie chcę protestować
cisza też jest odpowiedzią
choć nie zawsze taką
jakiej bym chciał
milczenie
jak rzeka
zabierze po kawałku
zarysy tego kim jestem
aż nie zostanie
nic do powiedzenia
mogę zamilknąć na chwilę
albo na zawsze
i sprawdzić
czy ktoś
jeszcze słucha
ten chłopiec z fotografii
nie wie jeszcze
że zdobędzie trzecie miejsce
w konkursie recytatorskim
choć wiersz znał na pamięć
z odpowiednią pauzą przed puentą
nie wie że na osiedlowym murku
usiądzie dziewczyna
która dwa lata później powie
to nie to
ale dopiero po trzech tygodniach ciszy
nie wie że kiedyś
będzie patrzył na inną fotografię
przyłożoną do ekranu
w oczekiwaniu na wynik
który już zapadł
chłopiec z fotografii
nie wie jeszcze
że wszystko dzieje się pierwszy raz
i ostatni
urodziłeś się cicho
bez werbli i fajerwerków
świat nie wstrzymał oddechu
ale ktoś podsunął ci dłoń
powiedział twoje imię
uśmiechnął – jakby wiedział
że kiedyś
będziesz znał skrzypienie schodów nocą
nauczysz się wiązać sznurówki
i rozwiązywać milczenie
staniesz się częścią dni
których nie sposób zastąpić
dobrze że jesteś
wszechświat milczy
ja pamiętam
na rogu ulicy
której nikt nie pamięta
stoi sklep z sylwetkami
są tu ślady ludzi
zgubione w pośpiechu
odbicia zwierząt
wciąż merdające ogonem
choć już dawno zasnęły
za ladą sprzedawca w rękawiczkach
składa zwiewne warstwy nocy
odcina kawałki zmierzchu na miarę
dopasowuje do wzrostu i wagi
niektóre mają wgniecenia
po miejscach gdzie stała miłość
inne są krótsze
bo ktoś nauczył się bać
sprzedawca nigdy nie mówi za dużo
tylko podaje pakunek
i zanim zdążysz spytać
czyj cień właśnie kupiłeś
drzwi zamykają się same
nie było mnie na liście gości
a jednak ktoś rozsunął zasłonę
i wpuścił oddech
nie pytano o paszport
nie stemplowano dłoni
nikt nie mierzył wzrostu
ani śladów na ziemi
przychodzę bez biletu
siadam w pierwszym rzędzie
patrzę jak słońce rozwija scenariusz
i czekam na swoją kwestię
na skraju miasta stoi budynek
o którym nikt nie mówi głośno
pracownicy przychodzą bladym świtem
w białych rękawiczkach składają niebo
półfabrykaty poranków ustawiają w rzędach
od śnieżnych po burzowe
z zakazem mieszania
każda chmura musi przejść kontrolę jakości
sprawdzają puszystość
cień w odpowiednich proporcjach
wilgotność obliczoną co do kropli
są normy – żadnych wyjątków
po godzinach nikt nie rozmawia o pracy
choć wszyscy wiedzą
że raz na jakiś czas
zdarza się jedna
co wymknie się z taśmy
za lekka
za dziwna
i wtedy dzieją się burze
których nie było w planach
na metce napis:
wytrzymałość względna
prać w letnich emocjach
nie wyżymać za mocno
skład:
70% woda
30% wątpliwości
2% czułości – wyparowuje po otwarciu
śladowe ilości marzeń – mogą powodować alergię
zastosowanie:
nadaje się do codziennego użytku
działa lepiej w świetle słonecznym
po zmroku może się zagubić
instrukcja utylizacji:
recykling wspomnień wskazany
czas rozkładu – nieznany
ślad po zużyciu – trwały
wczoraj widziałem gołębia chodzącego po pasach
jakby znał przepisy i nie bał się mandatów
dzisiaj ekspedientka oddała mi grosz reszty
choć nikt już nie liczy tak małych spraw
na klatce schodowej ktoś zdjął ogłoszenie
z ofertą cudownego uzdrowienia
a jednak sąsiadka twierdzi
że jej storczyk zakwitł po dwóch latach
więc może cuda są cierpliwe
usiadłem naprzeciwko
zostawiła puste miejsce
położyła ręce na kolanach
jakby na nikogo nie czekała
patrzyłem na nią
ona obserwowała mnie
bez mrugnięcia
bez potwierdzenia
zadałem pytanie
odpowiedziała milczeniem
krócej nie można
wyszedłem pierwszy
ona została
tam gdzie zawsze
na początku był głód
nie jabłko
nie wąż
niedosyt błagał o chleb
więc ręce sięgnęły
ale nie po owoc
tylko skórę drugiego człowieka
gdyż łatwiej żyć w cudzym ciele
potem przyszło słowo
słodkie niczym pocałunek judasza
i zostało zapisane w kamieniu
następnie wryło się w kości
żeby nikt nie zapomniał jak boli
cierpienie stało się codziennością
więc przestaliśmy klękać
Bóg milczał
może tylko patrzył
a teraz nosimy grzech
nie na plecach
nie w duszy
tylko pod paznokciami
bo wciąż drapiemy ziemię
jakby dało się zapomnieć