właśnie wstałem
…sen wychłostał zmysły jak opium
przynosząc fałszywą ulgę
cisza gryzie niczym niema śmierć
świadomość uciekającą w pośpiechu
otwieram oczy na zimną rzeczywistość
znikam w tłumie szarych twarzy
miłości skręconych bibułą bez filtra
brudnych na wiele skojarzeń
dzień za dniem na mglistym haju
odchodzi pytaniami
morze coś zaczyna i kończy
piaskiem czasu ludzie rysują ścieżki
niebiańskie oczy dzisiaj zamknięte
tylko ciemność na plaży rozwija koc
fale biją jak serce w piersi gołębia
dzień już minął kolejny wyrok śmierci
stukają głośno klucze Świętego Piotra
jakby mówił czekam
nadszedł już czas
ślady stóp
wszystkie w jedną stronę
snuję się w kręgu lirycznych zwrotów
wersy żeglują jak strumień emocji
niczym w mistycznym tańcu słów
w których jest magia co ożywia duszę
zmysłowe wizje rozwijam na płótnie
strofy jak obraz maluję z uczuciem
wiersze jak ptaki na niebie migrują
by w sercach odnaleźć schronienie
liryczny rytm wciąż mi towarzyszy
w dźwiękach myśli ukryta jest magia
w krainie poezji odnajduję siebie
niczym portret słowami skreślony
Słowa wicher niesie splecione wstążkami
niczym zacny prezent dryfują na wietrze
wszelkie pragnę złapać nim księżyc rozpali
nasze słodkie żądze skrywane namiętnie
Płomień świecy muska policzki rozgrzane
światło wolno głaszcze spragnione zakątki
ciała złączył taniec z rozkoszy powstaje
pieści w równym rytmie- spełnienie przynosi
Zawsze podążamy równym pewnym krokiem
przez życia zakręty i promienne mgnienia
Dzisiaj w polne kwiaty uśmiech twój przystroję
kochać znaczy dawać w smutku duszę wspierać-
słowa już przebrane nowych nie znajdziemy
kocham cię latami- wszystkie jak diamenty
„Nie hoduj w sobie więcej, niż możesz połknąć:
Miłości, uniesień czy nienawiści. ”
Charles Bukowski
serce- neonami błyszczące kasyno
gdzie w zatraceniu przebijam i sprawdzam
miłość nienawiść- jak karty w ręku
zakazany owoc niczym potęga skrywana
ze szklanką whisky patrzę w lustro
za dużo uczuć hazardzisty miłości-
za mało — jestem zawsze głodny
dama nadchodzi z uśmiechem słodkim
przyjdź- klucz pod wycieraczką uczucia
wytrzyj delikatne stopy bez zmartwień
że to szaleńca chora upadła jest dusza
przykuta do skały cierpienia kajdanami
ostatnie rozdanie chyba wczoraj było
a kiedy wczoraj? finalna karta na stole
(nie przyszłaś- przyjdź jutro- tylko obiecaj)
przegrałem wszystko kiedyś stawka wzrośnie
niczym bezdomny pies krążę szarymi ulicami
z butelką w dłoni przełykam resztki marzeń
kościelny stary zegar przyśpieszył obłąkany
aż się o mnie potknął- taktownie ruszył dalej
polskie góry wierchy srebrne
orzeł skrzydła swe rozciąga
szeptem wiatru myśli sieje
gdzie wędrowca tęskne serce
świt na halach rosa lśniąca
pieśń wolności wicher plecie
orzeł krąży nad szczytami
cudne niebo w nocnej gwieździe
śpiew o grzbietach echem dudni
gdzie Polaków rześkie tchnienie
ścieżki wiją się myślami
dusza tańczy w noce we dnie
lasy w ciszy sennym płaczem
limby w tangu się kołyszą
ja o jednym tylko marzę
już o jednym tylko śnię
przy Giewontu krzyżu klęknąć
i stęsknione myśli wznieść
aż ku chmurom powidoku
tego pragnę
hebać w perć
– hebać- iść (z kimś)
– perć- górska kręta, stroma ścieżka
Świat zawirował i na chwilę stanął
Owoc miłości podobieństwo nasze
Tulisz do serca niczym anioł
Śpi kołysane nim oczka zamknie
Tak upragniona maleńka różyczka
Uśmiechem łączy potężne uczucie
Kwitnie miłości rzeka czysta
Wspólne marzenia nurtem spisuje
Pragnienia prysły jak bańka mydlana
Niewinne dziecko katusze cierpiące
Nie oddam córki- nowa sprawa
Wypierzmy brudy ponownie w sądzie
świat pełen zgiełku odbija się w oknie
zatracił wartość w bezdusznym tłumie
gdzie nieme serca krążą w nicości
jaźń się rozpada sens tonie w pustce
gdzie moje miejsce w tym świecie
schronienie dla poszarpanej duszy
na krawędzi otchłani stoję
zmanierowany świat mnie nie zrozumie
jestem cieniem wśród zaprogramowanych marionetek
z całych sił się bronię
z całych sił trzymam się niewidocznej framugi
własnej świadomości
własnego ja
„Niewykluczone, że pewnego dnia przestanę istnieć. Otworzę okno i po nieskończenie krótkim spojrzeniu rzuconym na nicość sam stanę się jej częścią.”
Terézia Mora „Każdego dnia”
Inspiracja cytatem:
„Szczęścia jest tylko tyle, ile go wymarzysz.”
Krzysztof Kamil Baczyński
Wymarzone chwile, pełne światła i ciepła,
Na obrazie własnym życiem malowane.
Marzeń odbicie, w uśmiechu ukryte,
Jest tak blisko, choć często pominięte.
Jak piórko uniesione na skrzydłach wiatru,
Dotyka serca, tworząc niezwykłą mozaikę.
Czasem jak słońce rozprasza mrok,
Dzisiaj niczym gwiazda cicho mruga na niebie.
Nadziei ognik, szept w tłumie,
Nieoczekiwane drobne gesty,
To nasza codzienna uczta.
W sercu się kryje, w duszy rośnie,
Tworzy obrazy na płótnie marzeń.
To nasza siła, to nasz spokój,
Skrzydła na życiowych bezdrożach.
Więc marz! O przyjacielu, marz z całych sił,
Niech Twoje serce wznosi się wyżej.
Bo to, co w nim drzemie, co rośnie i kwitnie,
To jest Twój własny,
Niepowtarzalny skarb.
… zamykam oczy, ale ciągle widzę twoje,
jak dwa piwne kapsle w długie piątkowe wieczory.
Po ulicach, jak resztki śniadania, krążą głosy,
że życie to nie bajka, tylko sucha bułka z masłem.
Stoję przed tobą, ubrany w garnitur z ciszy,
mój strój nie oszukuje, moje serce mówi- nieważne.
Tak jakby zamiast zapałkami, podpalać świeczki miłością,
kolejne iskry gasną, a ciemność gęstnieje.
Powiedziałem ci „kocham cię”, ale to było jak głośne kichnięcie,
świat na moment zatrzymał się, a potem poszedł dalej.
Jesteśmy jak dwa autobusy na przystanku życia,
razem przez chwilę, potem każdy jedzie w swoją stronę.
Miłość to nie komedia romantyczna, gdzie finał jest zawsze szczęśliwy,
jest raczej jak niekończący się serial, pełen zawirowań.
Wiem, że nawet jeśli kręcisz kolejne odcinki beze mnie,
moje imię nadal widnieje w czołówce.