Kategoria: Post

patrzę daleko na krajobraz
zmienia kolory i kształty
jakby rozpadał się na kawałki
i ponowne składał w jakąś całość

tak samo człowiek wędruje
przez życie pełne tajemnic
odkrywając nowe drogi

często wędrówka w głąb siebie jest
jedyną drogą do prawdy
która tkwi w otchłani naszej duszy

wciąż szukamy swego kierunku
by znaleźć sens i cel tej podróży

każdy krok wszystkie decyzje
to jak chodzenie po bezdrożach
które nieraz prowadzą do nędzy
czasem do celu pełnego sukcesów

tworzymy barwną mozaikę
która składa się z naszych doświadczeń

stąpamy po cienkiej linie
rozkładamy ręce równoważąc
marzenia

po ulicach krążą tajemnice
w pokoju przez ściany słychać szepty
o zagubionym człowieku w gąszczu myśli
wypowiedziane słowa bezgranicznie
męczą
niebo zmienia kolory
a ludzie przemijają jak chmury
nadzieja jest tylko mglistym promykiem
zgubionym przez słońce
wołamy o wolność
wątpliwości paraliżują zmysły
mamy nadzieję na cud
jeszcze jeden oddech czekając na koniec
takie są dni takie są noce
bezwzględne i nieodwołalne
wciąż drzemie w nas siła
która walczy z ciemnością i z czasem
wdech wydech
powoli
by nie spłoszyć kolejnego
świtu

daj mi wiatr daj mi deszcz
bym na poważnie o życiu mówił

niech pada bym płakał
między kroplami kroczył
śmiał się wypatrując światła w gęstej mgle

życie to prawda czy ledwie iluzja
w męczarniach rozróżniam myśli i słowa

wyprowadzam duszę na spacer
przykrywam kocem z gwiazd
niech spokojnie posiedzi w samotności
zanim wyruszy w daleką wędrówkę

żywot w swojej najpiękniejszej formie
można zacząć od nowa

wystarczy rozróżnić czy myśli
kłębią iluzję
czy
prawdziwe słowa

wśród chaosu codzienności
szukam spokoju ducha

w labiryntach myśli błądzę
zepchnięty przez burzę uczuć

czasem mrok otwiera drzwi

pozwala zobaczyć gwiazdy
które układają się w słowa
piękne jak pieśni Babilonu

tęsknota za czułością
jak deszcz uderza w kamień

drzewa szumią przy jałmużnie dnia
opatrując zbolałe myśli

odkrywam wówczas że jestem
jedynie okruchem części przestrzeni

otwarte serce może przyjąć
nieskończone bogactwo

wewnątrz mnie

niepotrzebne dzieci
śnią nadzieją w oknie
aby ogień wzniecić
serca rozgrzać chore

zaplątane w miłość
słyszą pulsu brzmienie
wczoraj bił tak szybko
dzisiaj ledwie echem

Zapraszam do zakupu w promocyjnej cenie.

https://ridero.eu/pl/books/widget/wiersze_spisane_o_zmierzchu/

już minęły chwile
wspólnym tchem barwione
dzisiaj tylko sztylet
w serce wbijasz słowem

tniesz warstwa po warstwie
fizycznym symbolem
czy pamiętasz jeszcze
gdzie równania koniec
ziaren piasku w świetle
samotnym fotonie

w innym lepszym świecie
płacze na pomoście

chce odnaleźć miejsce
w cieniu brudnych powiek
wszechświat jednak szepcze

więźniem jesteś

wspomnień

Wiecznie uciekasz jakby spłoszona
tylko na randkę zaprosić chciałem
dzisiaj wieczorem disco- agonia
impreza zacna- miejsca ostatnie

Chwila przy barze- jestem gotowy
ruchy tygrysa w tańcu szarpanym
piruet w lewo z nutką przemocy
okrzyk radości pewnie z ekstazy

Finał z tragedią nieco związany
stopy zdeptane ręka zwichnięta
pragnę przeprosić moje ofiary
jeśli przeżyły muzyczny nietakt

Chciałbym jak obłok żeglować po niebie,
Przybierać kształty budzące ciekawość,
Oglądać z góry co niesiesz dziś świecie,
W kolorach tęczy szybować z poświatą.

Podziwiać kwiaty w ogrodach anielskich;
Obejrzeć taniec słonecznych promyków,
W blasku księżyca nadzieję wciąż pieścić,
Na lepsze jutro wśród lśnienia bursztynu.

W głębinach morskich zanurzyć fantazje;
Niech śpiewem syren powrócą doznania,
Co były w sennych marzeniach szargane,
Dzisiaj codziennie pragnienie powraca,

W miłości skrzydłach odnaleźć ochronę,
W innym już świecie bez bólu i wspomnień.

„Bo żyć możesz tylko tym,
za co zgodzisz się umrzeć”

Antoine de Saint-Exupéry, „Twierdza”

Obojętni na wszystko z sercem pełnym cierni,
Tak poznali się latem w całkiem dobrej wierze,
Ona lekko przy kości, on z grubym portfelem;
Takim trochę akurat by przeszłość pomieścił.

Zakochani na chyba z czasem może pewni,
Że to miłość owocna i samotność przerwie;
Ona raczej na dłużej, on na chwilę prędzej,
Zagubieni już w sobie, jednak pełni chęci.

Wymagali tak wiele, aż szczęścia okruchów,
Jak wygłodniałe ptaki- potrzebą karmione;
Naturalnej bliskości w poczuciu szacunku.

Kolejne wbite ciernie w marzenia urocze,
Widocznie los tortury zapisał w poczuciu,
Że miłość rodzi pewność — a oni niedolę.

„Albowiem niepewność jest
najstraszliwszą ze wszystkich tortur.”

Aleksander Dumas