nie ma smutku
są mikropęknięcia
w strukturze
nieprzystosowanej
do tylu prób
ciało
stop metali
bez zaufania
do własnej wytrzymałości
miłość nie znikła
zmieniła stan
z lotnej
w ciężką
osiadającą
teraz każde „dzień dobry”
ma masę
ciągnącą w dół
nie patrz w oczy
tam nie ma metafor
jest tarcie
powierzchni
nie do pogodzenia
czuję ucisk
pod lewą łopatką
to nie serce
punkt
gdzie materiał
w końcu się rwie
w środku
nie ma kształtu
jest miejsce
sklejone na ślinę
Inspiracja cytatem:
„Nie bój się porażki. Nie bój się nawet wielokrotnie ponieść porażki. Bój się tylko jednego – obawiać się tak bardzo porażki, że przestajesz próbować”.
-JK Rowling
stoisz na krawędzi własnego cienia
liczysz napięcie w ciele
niezdolne znaleźć dno
widzisz cudze upadki
rozsypane przed tobą
tych znaków nikt już nie podnosi
ale to nie ziemia jest zagrożeniem
prawdziwa przepaść
otwiera się w chwili cofnięcia
gdy stopa wraca
a ciało zostaje po bezpiecznej stronie
porażka ma ciężar
oddech
ślad do obejścia albo dźwignięcia
groźniejsze jest miejsce
nigdy niezaistniałe
puste
po ruchu którego zabrakło
bo wystarczył jeden krok
nie bój się upadku
ani tego że się powtórzy
lękaj się dnia
kiedy przestaniesz sprawdzać
czy wciąż jest przed tobą
jakakolwiek krawędź
pukasz w szkło
ciekłym alfabetem
obcym dla światła
na szybie zostają
srebrne blizny
po drodze z góry
nie prosisz o wstęp
wystarcza
niebo zbyt ciasne dla chmur
gdzie byłeś
szepczę
gdy kropla się łamie
odpowiadasz
mokrym żaglem
rozpiętym nad miastem
tuż przed ciszą
zanim w rynnach
wymienisz milczenie
na drobne
mówisz o suchości
ugrzęzłej w gardle
o liściach
wdeptanych w glebę
zwracasz się do gliny
pijesz jej cierpliwość
bez wyznania
ona po tobie
nie musi się tłumaczyć
kiedy milkniesz
zostaje zapach
nagiego chłodu
rozmowa się kończy
odchodzisz na palcach
zostawiając mokry świat
na moich dłoniach
poeci mówią
że jesteśmy rodziną
ale to taka
która liczy sztućce
po obiedzie
jeden krztusi się zdaniem
drugi już sprawdza
czy da się z tego zrobić cytat
nie podajemy ręki
bo mogłaby się pobrudzić
od cudzego tonu
od czyjejś porażki
która źle wygląda w bio
nie potrzeba głębi
wystarczy miska
biała
czysta
bez śladów
każdy nachyla się ostrożnie
żeby nie zamoczyć mankietów
i pilnuje
by czyjaś głowa
zanurzyła się wcześniej
mówimy wspólnota
jak mówi się hasło
do drzwi
których i tak nie otwieramy
a kiedy woda się uspokaja
zostaje ktoś
kto powie
że to było konieczne
że sztuka wymaga ofiar
reszta
milczy
bo oddycha
zablokowanym powietrzem
„Nie czekaj. Nigdy nie będzie idealnego momentu”. – Napoleon Hill
godzina nie była
dostatecznie okrągła
a niebo miało odcień
źle dobranej farby
zanim nadeszła pora
stałem w przedpokoju
z dłonią zawieszoną nad klamką
czekając aż świat
przestanie się mylić
oko wymagało szczeliny
by dojrzeć tę chwilę
wolną od ryzyka
ale czas nie jest krawcem
nie szyje chwil na miarę
naszej wygody lub lęku
świadkiem był tylko kurz
osiadający na butach
nie było trąb anielskich
ani przecięcia wstęgi
po prostu wyszedłem
w przypadkowy czwartek
deszcz
i wiatr chłoszczący twarz
to był ostatni obraz
który zdołałem unieść
zanim mieszkanie
odmówiło mi istnienia
i skreśliło
bez poprawki
język staje w poprzek
nie puszcza
słowa nie łapią napięcia
wypadają
rzeczy domknięte
szczelne
bez dostępu
mam je pod ręką
ściana
szkło
światło
nic więcej
mózg nadaje jednostajny szum
pusta taśma
kręci się w miejscu
jak zatory z małych liter
myśl kończy się w nadgarstku
dalej tylko ciężar
nie wersy
materia stawia opór
nie do skruszenia
i nagle wiem
że to kłamstwo
nie ma czego
odtworzyć
tu
t
kołyszą się w modlitwie
więc nie muszą klękać
ruch robi swoje
uspokaja sumienie
ustawia celownik
usta mówią o krzywdzie
plecy dawno odwrócone
od tego co jeszcze oddycha
lament pracuje
to wahadło
od użycia do użycia
ból został opanowany
wyszkolony na pamięć
jak skrzydła szechiny
nad dzieckiem bez dłoni
wszystkie strzały celne
do ziemi obiecanej
dziś
jozue spłynął krwią
na początku był strach
nic o tobie nie wiedział
potem wyszło na jaw
że świat mieści się
w kuchni
między zupą mleczną
a pytaniem
czy na pewno zjadłem
nie jesteś pojęciem
ani rocznikiem
w kalendarzu
spóźnionym jak zwykle
jesteś poprawką
do rzeczywistości
drobną
ale konieczną
czas próbuje coś zaznaczyć
na twoich dłoniach
robi to nieporadnie
jak uczeń
bez zrozumienia polecenia
a ty wciąż umiesz
uspokoić dzień
jakby był dzieckiem
bez snu
jesteś moją mamą
dla świata
to nic nie znaczy
dla mnie
jest dowodem
że wszechświat
potrafi się starać
nie ma dymu nad tymi polami
tylko szum serwerowni w reykjaviku
w niej stygną nasze stare tożsamości
konta do których zgubiliśmy klucze
osiadają zakurzonymi bitami
jak strych gdzie nikt nie zagląda
tam wciąż mam dwadzieścia lat
login niezniszczalny_98
dalej wisi obietnica spotkania
choć nigdy się nie odbyło
i zdjęcie w rozdzielczości tak niskiej
że widać tylko moją niepewność
algorytmy niczym ślepe procesy w tle
przeżuwają nasze zapomniane hasła
wykrzyknik wielka litera cyfra
cała ta gimnastyka bezpieczeństwa
przeciwko złodziejom
obojętnym na martwe profile
jestem pierwszym pokoleniem
które zostawia po sobie duchy w krzemie
nie gniją w ziemi nie karmią traw
po prostu trwają w zawieszeniu
czekając na wielkie wyłączenie prądu
i ono ostatecznie pozwoli nam
zapomnieć kim kiedyś chcieliśmy być
Inspiracja cytatem:
„Sukces nie jest kluczem do szczęścia. Szczęście to klucz do sukcesu.
Jeśli kochasz to, co robisz, będziesz odnosić sukces”.
— Albert Schweitzer
nie zaczyna się od mety
ani od obietnicy po drodze
kierunek był źle ustawiony
wzrok wbity w nagrodę
zamiast w działanie
nogi nie ruszają
gdy cel stoi przed nimi
jak ściana
to nie jest zapłata
ani list polecony po czasie
kiedy sens dawno się wyprowadził
to działa od środka
zgoda
na to co właśnie w rękach
bez sprawdzania godzin
bo czas rozchodzi się
w zajęciu
które sam sobie zadałem
nie pracuję na wynik
kiedy lubię co robię
praca przestaje być środkiem
staje się walutą
jedyną w obiegu
oklaski i liczby
mówią cudzym głosem
docierają później
przychodzą
gdy jestem już gdzie indziej
zajęty sobą
nie w sensie ego
tylko obecności
u siebie
w samym środku uwagi
i wtedy
nie trzeba już
nic ustawiać