nie wiem kto mi się śnił
ale rano za nim tęskniłem
może to byłem ja
ale w wersji
w której nie muszę udawać
sen nie tłumaczy się z logiki
widzi psa z ludzką twarzą
i mówi: to normalne
zasady ruchu – inne
czas – odpada płatami
umarli
pytają o adres
czasem budzę się zmęczony
bo całe noce
chodzę po sobie
w tę i z powrotem
światło w łazience naprzeciwko
migocze jakby ktoś się wahał
myć twarz czy zniknąć
na balkonie ktoś pali
ręka trzyma papierosa z tą czułością
jakiej nie ma już w dotykaniu ludzi
windy w trzewiach bloków
jeżdżą jak myśli – bez celu
tylko z napięciem
na ścianie kuchni — cień anteny
porusza się jak metronom
który nigdy nie wybije godziny powrotu
z ósmego piętra
miasto wygląda jak dziecko
któremu nikt nie wyłączył bajki przed snem
i tylko księżyc
jak żarówka w pustym pokoju
świeci komuś
kto nie przyszedł
Czy ktoś tam jest?
Nie musi odpowiadać –
wystarczy że słucha.
Wysyłam sygnały:
spóźnione przeprosiny
myśli przed snem
ostatnie spojrzenie
przez zamknięte okno.
Na Marsie cisza.
W galaktykach – brak reakcji.
Czarne dziury
połknęły moje wątpliwości
bez odbicia.
A może to my
jesteśmy odpowiedzią
na cudze pytanie
którego nie rozumiemy?
Ziemia krąży
jakby szukała puenty
ale kończy zdanie
ciągle przecinkiem.
język wie lepiej
zna słowo „wieczność”
choć nigdy jej nie spotkał
używa „miłości”
nawet gdy mówi sam do siebie
nie ma rąk
a potrafi uderzyć
nie ma nóg
a rozpełznie się po świecie
język zapomina szybciej niż człowiek
potem się dziwi
że nie potrafi przeprosić
czasem zamilknie
i udaje filozofa
czasem się jąka
i wtedy staje się szczery
a gdy umieram –
to właśnie on
mówi za mnie ostatnie słowo
którego nie wybieram
Zawsze trochę nie na czas.
Budzi się, gdy trzeba zasnąć
zasypia, gdy trzeba mówić.
Nie prosiłem o nie –
przyszło w komplecie z życiem.
Z rękami do machania
i kolanami do ranienia się.
Lubi jabłka
choć ja wolę gruszki.
Lubi spać
ja mam sprawy do przemyślenia.
Zna język dotyku
ale zapomina słowa.
Zna ból –
chociaż niczego się nie nauczyło.
Będzie mnie nosić
dopóki nie przestanie.
A potem ktoś powie:
„on już nie żyje”
choć ciało jeszcze chwilę zostanie.
—————————————-
Wersja sceniczno- monologowa
[Ciało – monolog sceniczny]
(pauza)
Zawsze trochę nie na czas.
Budzi się, gdy trzeba zasnąć…
zasypia, gdy trzeba mówić.
(nieco ciszej)
Nie prosiłem o nie.
Przyszło w komplecie z życiem.
Z rękami – do machania.
Z kolanami – do ranienia się.
(z lekkim uśmiechem)
Gratis.
(krótka pauza)
Lubi jabłka.
Ja – wolę gruszki.
Lubi spać…
a ja mam sprawy do przemyślenia.
Ważne.
Rzekłbym – egzystencjalne.
Zna język dotyku
ale…
zapomina słowa.
(ciemniej)
Zna ból.
Oj, zna.
Choć niczego się nie nauczyło.
(bardzo cicho)
Będzie mnie nosić
dopóki… nie przestanie.
(pauza – długa)
A potem ktoś powie:
„on już nie żyje”.
(i wtedy – spokojnie, z oddechem)
Choć ciało jeszcze chwilę zostanie.
nie planowałem tragedii
szedłem po prostu
przez trawnik
na skróty
a on — motyl
albo istota mu podobna
złożył się nie z mojej winy
jak przeczytana
kartka
nie krzyczał
nie zostawił aktu oskarżenia
tylko odpadł
od życia
delikatnie
mogłem przejść bokiem
ale wtedy nie zdążyłbym
na autobus
na spotkanie
na coś
choć i tak już minęło
akceptują przypadek
ja mówię- odpowiedzialność
bez świadków
nikt nie widział
ja pamiętam
małe skrzydła na cholewce
i od tego czasu
chodzę wolniej
nie ze strachu o kary
ale że znowu coś drobnego
nie przeżyje mojej obecności
stałem w kolejce
nie wiedząc do czego
przede mną ludzie
za mną — też
nikt się nie skarżył
więc uznałem
że tak ma być
czasem ktoś odpadał
czasem ktoś wpychał się bokiem
czasem ktoś mówił
że to wszystko nie ma sensu
i znikał
ale kolejka trwała
powoli dostojnie
jakby szła nie po rzeczy
ale po odpowiedź
gdy doszedłem do okienka
nie było już nikogo
ani urzędnika
ani szyby
ani pytania
tylko ja
i świadomość
że życie
musiało się wydarzyć
zdrowia –
bo nie wypada życzyć śmierci
szczęścia –
choć nie wiemy
czy się nam opłaci
miłości –
ale bez szczegółów
które bywają niezręczne
pieniędzy –
ale taktownie
jakby były kwestią gustu
czasem chcę życzyć ciszy
ale nikt nie wie
czy to prezent
czy kara
najtrudniej
tego co naprawdę potrzebne –
wtedy trzeba by spojrzeć
człowiekowi w oczy
i zaryzykować
że coś w nich pęknie
usiadła na Kantcie
potarła skrzydła
jakby coś wiedziała o imperatywie
przebiegła po rozdziale o powinnościach
zatrzymała się na słowie „sumienie”
i znów odleciała
bez podziękowania
nie prosiła o kartę czytelnika
ani o ciszę
choć brzęczała z namaszczeniem
jakby głosiła manifest
była pierwsza tego dnia
i ostatnia
która przysiadła przy zdaniu
„człowiek to cel, nie środek”
a potem
zniknęła
w katalogu rzeczy niepoliczalnych
(2 kwietnia był dzień autyzmu
co jest mi bliskie i dalekie zarazem)
nie zaglądam do rozmów
dźwięk ma tam za dużo krawędzi
wolę światło odbite
i ruch który zna drogę
zawsze tę samą
nie wracam spojrzeń
nie ze wstydu — z przejrzystości
układam rzeczy w szeregi
jakby świat można było poskromić
symetrią
czasem mówię
ale tak jak pisze się po wodzie
czasem milczę
i tylko ręka drży
jak wskazówka
gdy ziemia się przesunie
jestem
tak wyraźnie
że aż obok