dziś jest taki dzień
jakiś taki nijaki
bez wyrazu
majaczy cicha pustka
jak w oczach bezdomnego psa
idę ulicą
jak we mgle mijam ludzi
nie patrzę w oczy szarej rzeczywistości
wszystko wydaje się takie ponure
czy istnieje coś więcej niż szara codzienność
czy istnieją jeszcze sny jak moje pragnienia
może gdzieś jest jeszcze światło
nie tylko pusta mgła wokół mnie
tak czy inaczej
ten dzień
jest jakiś taki
Wiersz jest jak filiżanka kawy,
w której mieszają się myśli i słowa.
Tak jak gorący napój pobudza zmysły,
tak poezja pobudza duszę i umysł.
Słowa są jak kropelki deszczu,
które spadają na wyschnięty ląd.
W poezji odnajduję ukojenie,
kiedy życie jest pełne napięć.
Niekiedy wiersz jest jak otwarte drzwi,
które prowadzą do innej rzeczywistości.
Tam, gdzie światło jest jaśniejsze,
a zgiełk miasta milknie w ciszy.
Czasami to jak refleksja,
która tkwi głęboko w sercu.
To ujście emocji i uczuć,
które inaczej pozostałyby w mroku.
Gdyż poezja to nie tylko rym i metrum,
to przede wszystkim żywe słowa.
Słowa, które ożywają w duszy,
i dają jej skrzydła do lotu.
Zanim zakwitną kwiaty w ogrodzie miłości,
W naszej małej pergoli całusem obdarzysz,
Choćby ledwie rojenia w mojej to rozpaczy,
Pozwól ostatnim tańcem uczucia osłodzić.
Ach! Przytulmy marzenia w uroczej melodii,
Zanim cisza nastanie, popatrzmy na gwiazdy;
Tak spokojnie dryfują- przepiękne brylanty,
Odnajdziemy tam siebie, nim słońce zagości.
W pogoni za fortuną do lepszego świata,
Przez potężny ocean płynęli w komforcie;
Życie inny scenariusz spisało na falach.
Błyszczą serca kochanków na niebie dostojnie,
Wtulone mocno płoną jak jedna latarnia,
Aby ostrzegać innych- gdzie góry lodowe.
RMS Titanic zatonął w nocy z 14 na 15 kwietnia 1912 roku, podczas dziewiczego rejsu.
W szklanej kuli zobaczyłem życie,
nikłe, kruche, ale piękne jak kwiat,
pełne kontrastów i nieskończonych dróg,
które prowadzą tam, gdzie serce dąży.
Świat składa się z małych detali,
które razem tworzą niezwykły kolaż,
każdy element ma swoje miejsce,
wszystkie z nich tworzą wyjątkowe piękno.
Czasem jednak w tej kuli widoczne są łzy,
gdyż świat jest także pełen bólu i cierpienia,
jednak mimo to trzeba iść naprzód,
szukać nadziei, odważnie stąpać w nieznane.
Chociaż w kuli zobaczyłem świat,
to w sercu noszę go zawsze ze sobą,
jako niezwykłą i zagmatwaną układankę,
która jest ciągle do skompletowania.
Niczym powiększający się obraz z puzzli,
nieustannie brakuje jednego kawałka,
codziennie trzymam w dłoni kolejny,
dzień za dniem tworzę swój wyjątkowy świat.
każdy dzień jest jak przystanek
na którym zatrzymujemy się na chwilę
by poczuć ciepły wiatr we włosach
tak wiele wokół nas tajemnic
które wciąż czekają na odkrycie
mnóstwo niedopowiedzianych historii
snów oczekujących na spełnienie
w codzienności tkwi piękno
które czasem ciężko spostrzec
niekiedy z trudem zauważamy
jak wiele możemy zdziałać
wystarczy tylko odrobina wiary
by zrobić kolejny mały krok
stanąć na księżycu
własnej wyobraźni
patrzę daleko na krajobraz
zmienia kolory i kształty
jakby rozpadał się na kawałki
i ponowne składał w jakąś całość
tak samo człowiek wędruje
przez życie pełne tajemnic
odkrywając nowe drogi
często wędrówka w głąb siebie jest
jedyną drogą do prawdy
która tkwi w otchłani naszej duszy
wciąż szukamy swego kierunku
by znaleźć sens i cel tej podróży
każdy krok wszystkie decyzje
to jak chodzenie po bezdrożach
które nieraz prowadzą do nędzy
czasem do celu pełnego sukcesów
tworzymy barwną mozaikę
która składa się z naszych doświadczeń
stąpamy po cienkiej linie
rozkładamy ręce równoważąc
marzenia
po ulicach krążą tajemnice
w pokoju przez ściany słychać szepty
o zagubionym człowieku w gąszczu myśli
wypowiedziane słowa bezgranicznie
męczą
niebo zmienia kolory
a ludzie przemijają jak chmury
nadzieja jest tylko mglistym promykiem
zgubionym przez słońce
wołamy o wolność
wątpliwości paraliżują zmysły
mamy nadzieję na cud
jeszcze jeden oddech czekając na koniec
takie są dni takie są noce
bezwzględne i nieodwołalne
wciąż drzemie w nas siła
która walczy z ciemnością i z czasem
wdech wydech
powoli
by nie spłoszyć kolejnego
świtu
daj mi wiatr daj mi deszcz
bym na poważnie o życiu mówił
niech pada bym płakał
między kroplami kroczył
śmiał się wypatrując światła w gęstej mgle
życie to prawda czy ledwie iluzja
w męczarniach rozróżniam myśli i słowa
wyprowadzam duszę na spacer
przykrywam kocem z gwiazd
niech spokojnie posiedzi w samotności
zanim wyruszy w daleką wędrówkę
żywot w swojej najpiękniejszej formie
można zacząć od nowa
wystarczy rozróżnić czy myśli
kłębią iluzję
czy
prawdziwe słowa
wśród chaosu codzienności
szukam spokoju ducha
w labiryntach myśli błądzę
zepchnięty przez burzę uczuć
czasem mrok otwiera drzwi
pozwala zobaczyć gwiazdy
które układają się w słowa
piękne jak pieśni Babilonu
tęsknota za czułością
jak deszcz uderza w kamień
drzewa szumią przy jałmużnie dnia
opatrując zbolałe myśli
odkrywam wówczas że jestem
jedynie okruchem części przestrzeni
otwarte serce może przyjąć
nieskończone bogactwo
wewnątrz mnie
niepotrzebne dzieci
śnią nadzieją w oknie
aby ogień wzniecić
serca rozgrzać chore
zaplątane w miłość
słyszą pulsu brzmienie
wczoraj bił tak szybko
dzisiaj ledwie echem